H Εθνική ανάταση και η υπερηφάνεια δεν είναι κούφιες φράσεις.
Είναι αισθήματα,είναι η καρδιά που πάλλεται στο άκουσμα του εθνικού ύμνου,είναι το δάκρυ στην ανάμνηση των ηρωικών προγόνων.
Είναι το δέος μπροστά στις μορφές των Αγωνιστών της παλλιγενεσίας.
Είναι ο ανεξίτηλος δεσμός του αίματος που μας δένει με απλούς ανθρώπους που πέρασαν από την ανωνυμία στη διάσταση του θρύλου.
Όχι,ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν ήταν δράκος όπως πίστεψαν οι τούρκοι της ανατολίας.
Hταν ένας άνθρωπος σαν εμάς.
Με χαλύβδινη θέληση,με αγάπη για το Eθνος,με πίστη στο Θεό.
Το ίδιο και οι άλλοι Θρύλοι της επανάστασης.
Δεν ήταν υπεράνθρωποι.
Ίδιοι με εμάς ήταν,τα δικά μας ελαττώματα είχαν και αυτοί.
Όμως κατάφεραν και έμειναν θρύλοι και ζωντανοί στο πέρασμα των αιώνων γιατί τα ξεπέρασαν.
Δεν υπολόγισαν τις θυσίες,απλά αγωνίστηκαν !
Δικαίως λοιπόν εμείς σήμερα τιμούμε τους προγόνους μας.
Δικαίως αισθανόμαστε υπερηφάνεια για τη φυλή μας που από τα σκοτάδια του Aδη έφτασε στην λάμψη της εθνικής ολοκλήρωσης.
Δεν αρκούν όμως μονο οι τιμές.
Υπάρχει και το χρέος.
Το χρέος να διατηρήσουμε άσβεστες τις αξίες των προγόνων.
Τις αξίες που αποτέλεσαν το προζύμι της Εθνικής Ανάστασης.
Και αν εκείνοι δεν υπολόγισαν τα λυσσασμένα σκυλιά της τουρκιάς,γιατί εμείς να κοντοσταθούμε απέναντι στα σκυλιά της εθνικής αποδόμησης ;
Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους έλεγαν τότε.
Γιατί εμείς να συμβιβαστούμε ;
Χρονια πολλά σε όλους !
Ζήτω το ευλογημένο έθνος των Ελλήνων !
