Archive for the 'Hρωες' Category

Γεώργιος Παπαδόπουλος : η φωνή της Αλήθειας

April 21, 2012

Ο Αρχηγός της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου 1967,περιγράφει ως έγκλειστος των φυλακών της σάπιας μεταπολίτευσης,τις καταστάσεις που οδήγησαν την Πατρίδα στην καταστροφή της χρεοκοπίας.
Δυστυχώς ο ελληνικός λαός τότε προτίμησε τις κούφιες υποσχέσεις των δημαγωγών και όχι τις αλήθειες των Πατριωτών Αξιωματικών που υπηρέτησαν την Πατρίδα στα πεδία των μαχών και παρέδωσαν μία χώρα οικονομικά ισχυρή και εθνικά υπερήφανη.

Ζήτω η 21η Απριλίου 1967 !

Στη μνήμη Εκείνων…

October 27, 2011

Παραμονή της εθνικής επετείου και αφιερώνουμε το παραπάνω πατριωτικό Ηπειρώτικο τραγούδι στη μνήμη των συμπατριωτών μας που πολέμησαν και έπεσαν στα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας,στα οχυρά της γραμμής Μεταξά και στην Κρήτη,στην Βόρειο Αφρική και την Ιταλία.

Στους Ελληνες που έπεσαν για μια Μεγάλη Ελλάδα.

Στους πεθαμένους μας αιώνια ευγνωμοσύνη.

Ζήτω το Εθνος των Ελλήνων !

Υγ : δεν ξεχνάμε την Σημαία στο μπαλκόνι ως ελάχιστο φόρο τιμής στους Ηρωες μας.

Που είσαι Παπαδόπουλε ;

April 20, 2011

Ακουγες τόσα χρόνια τα λαμόγια να καθυβρίζουν την Επανάσταση της 21ης Απριλίου του 67…
Ακουγες τόσα χρόνια τους Νενέκους να φορτώνουν την κυπριακή τραγωδία στους Επαναστάτες…
Τώρα ζεις στην εξαθλίωση,άνεργος και ξένος στην ίδια σου τη χώρα.

Τώρα ξέρεις…

Στη μνήμη των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ

March 31, 2011

1η Απριλιόυ 56 χρόνια πριν,η Κύπρος μας ξυπνάει με τη φωνή του Γεωργίου Γρίβα Διγενή να την καλεί.
Να την καλεί στον Αγώνα για την αποτίναξη του Αγγλικού ζυγού και για την Ενωση με την Μητέρα Ελλάδα.

Σε αυτόν τον Αγώνα,ο κυπριακός ανθός,έδωσε το παρόν.
Και πότισε το Αγιο χώμα της Κύπρου μας με το αίμα του.
Με μπροστάρη το Διγενή και με σαλπιστές Νίκης νέα παιδιά,μαθητές,έφηβους αλλά και ψυχωμένους άντρες,
η αγγλική αυτοκρατορία ταπεινώθηκε.

Ευγενικές μορφές πέρασαν στο πάνθεον των Ηρώων του Ελληνισμού.
Αυξεντίου,Μάτσης,Καραολής,Δημητρίου,Παλληκαρίδης,Δράκος,
Δημητρίου,Γεωργάλλας και δεκάδες ακόμα νέοι Ελληνες της Κύπρου,
συγκλόνισαν τον Ελληνισμό και τον έκαναν να κλάψει από λύπη αλλά και υπερηφάνεια.
Η αγγλική τρομοκρατία,οι απαγχονισμοί και τα βασανιστήρια δεν μπορούσαν να λυγίσουν τον πόθο για τη Λευτεριά !

Στη μνήμη των Αγωνιστών για την Ενωση,
αφιερώνουμε τους μελωποιημένους στίχους του Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

Θυσιάστηκε και αυτός σε ηλικία 19 ετών για το ιδανικό που ονομάζεται Ελλάδα.

Ζήτω η Ενωση,Ζήτωσαν οι Αγωνιστες της !

Το 1821 με τα λόγια του Νικηταρά

March 25, 2011

Ομιλεί ο Νικήτας Σταματελόπουλος,γνωστός ως Νικηταράς ο Τουρκοφάγος.
Ενας από τους μεγαλύτερους Ηρωες του Ελληνισμού.
Διακρίθηκε τόσο για τη γενναιότητα του όσο και για την ανιδιοτελή αγάπη του για την Πατρίδα.
Εδώ σε διάλογο με τον Δημήτρη Τσαμαδό :

(Διάλογος) [Νικηταρᾶς:]

- Ὅποτε θέλει ἂς ἔλθει ὁ θάνατος. Δὲν μὲ μέλλει, δὲν μοῦ κακοφαίνεται ἂν γέροντας νὰ σκοτωθῶ πιασμένος μαλλιὰ μὲ μαλλιὰ μὲ τοὺς ἐχτρούς, ἀλλά, μοῦ κακοφαίνεται νὰ δώσω ἢ νὰ πάρω θάνατο πολεμώντας ὡς ἐχθρὸς μ᾿ ἕναν Ὑδραῖον, μ᾿ ἕναν Κορίνθιον, μ᾿ ἕναν ἀπὸ τὸ Ξηρόμερο ἢ ἀπὸ τὴν Μακεδονία. Δὲν εἶναι οἱ Ὑδραῖοι, δὲν εἶναι οἱ Κορίνθιοι ποὺ μοῦ ἐσκότωσαν τὸν πατέρα, τὸν ἀδελφόν, τὸν ἀγαπητόν μου καλύτερα ἀπὸ ἀδελφόν, υἱὸν τοῦ Ζαχαριᾶ.

Τὸ ἄγριο κύμα μᾶς ἔρριξε εἰς τοὺς τόπους σας. Ἄλλη φορά πατροκαημένος ἔλεγε ὁ γέροντας :
«Θανατώσετε ἐμένα ποὺ παλαιός ἐχθρὸς εἶμαι τῆς φυλῆς σας. Ἀλλὰ τὰ παιδιὰ εἶναι ἀθῶα, αὐτὰ ἀναστήθηκαν εἰς τὰ ξένα». Ἐκεῖνοι ἔσφαξαν τὸν πατέρα μου, ἐβλαστημοῦσαν τὸν Ζαχαριᾶ, ποὺ στὰ ζῶντα του μόνον ἀκούοντας τ᾿ ὄνομά του ἔσερναν φωνήν τρομάρας, ἐβίαζαν τὸν ἀδελφόν μου ν᾿ ἀλλάξει τὴν πίστιν του. Ὁ νέος, ὡραῖος σὰν ἡ εὔμορφη αὐγή, τοὺς ἔλεγε: «Θέλω νὰ πάγω ἐκεῖ ποὺ ἐπῆγε ὁ πατέρας μου». Τοῦ ἔκοφταν τὸ κεφάλι καὶ ἔκανε ὁ νέος τὸν σταυρό του, καὶ ἀπὸ τὸ αἷμα του ἔγινε σταυρός εἰς τὸ χῶμα. Καὶ οἱ ψυχὲς τῶν τριῶν γνωρίζουν ἂν ἐγὼ τοὺς ἐγδίκησα καὶ ἂν ἄγριον μὲ εἶδαν τὰ περιγιάλια τῆς Ζακύνθου, οἱ νύχτες, τὰ φεγγάρια, νὰ περπατῶ ξώφρενα, ἕως ὁποὺ δὲν ἐπληρωνόμουν τὸ ἀθῶο αἷμα. Ἀλλά τί εἶναι ἡ ἐγδίκησις τοῦ πατρός μου, ὅταν ὅλο τὸ γένος μου βοᾷ ἐγδίκησιν. Χιλιάδες μύριοι σταυροὶ ἐκυμάτισαν εἰς τὸ αἷμα σὰν ὁ σταυρός τοῦ ἀδελφοῦ μου. Ὤ, πόση χαρὰ δοκίμασα, γέροντα , ὅταν μετέπειτα οἱ καιροί, ἡ θεία Πρόνοια, ἡ εὐχὴ τοῦ πατέρα μου, ἔκαμαν νὰ βροντήσει τὸ Ἑλληνικὸ ντουφέκι. Καὶ εἰς τὸ Ἀνεμογδούρι, στὴν Ρίζα τρεῖς χιλιάδες στρατιῶτες Τριπολιτσῶτες, Μυστριῶτες, Νησιῶτες, μ᾿ ἐκήρυξαν στρατηγόν τους. Καὶ ἔλεγα: Πότε οἱ τρεῖς χιλιάδες θὰ γίνουν 300 χιλιάδες καὶ μαζὶ τους ἐγώ, ταπεινότερος ἀπ᾿ ὅλους, νὰ πᾶμε νὰ προσκυνήσουμε τοὺς θείους τόπους τῆς θρησκείας μας, τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ τὸν ναὸν τῆς Ἁγίας Σοφίας; Αὐτοὶ οἱ στοχασμοὶ αἰωνίως εἶναι εἰς τὸν νοῦν μου. Ἦταν ὅταν ἐτζακιζόμουν στὴν Στυλίδα ἢ ὅταν οἱ σημαῖες τοῦ ἐχθροῦ μὲ ἀπόκλεισαν εἰς τὸν Ἅϊ Σώστη σ᾿ ἕναν πύργο μὲ 4 συντρόφους μου, καὶ ὅταν ἐχτυποῦσα, ἔπαιρνα μὲ τὲς πλάκες τὰ παλληκάρια μου διὰ νὰ μὴν πέφτουν στὰ λάφυρα, ἀλλὰ νὰ χυμοῦν στὸν ἐχθρό, κι ὅταν περιφερόμουν ὡς δοῦλος στὸ μοναστήρι, στὶς Καλτεζιὲς νὰ διαδίνω τὸ μυστήριο τῆς Ἑταιρείας, καὶ ὅταν ἐκρουστάλλιασαν τὰ γένεια μου στὴν Ἀράχοβα, καὶ ὅταν στὸ τραπέζι στὸν Ἅι – Γιώργη ἐστήσαμε καταμεσῆς τοῦ τραπεζιοῦ τὸ κεφάλι Μουστάμπεη καὶ Κεχαγιά, καὶ ἐτραγουδήσαμε μὲ τὸν ἀρχηγό Καραϊσκάκη τὰ παλαιὰ τραγούδια καὶ ἐχαιρόμαστε μὲ τὴν παντοχή, πλὴν καὶ ἄλλοι ἐμᾶς θὰ τραγουδίσουν. Μακάριζε ὤ γέροντα, τὸν ἀδελφόν σας. Δὲν ἐχάθηκε ἀλλὰ ζεῖ, πάλι· περίσσια πολεμώντας ἔσβησε τὸ χρέος του πρὸς τὸν Θεὸν καὶ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ μὲ τὸ αἷμα του ἐκοινώνησε καὶ ἀπὸ τὰ λημέρια τῶν δικαίων τὸν ἔχομε ἐγὼ κι ἐσὺ εἰς τὸ πρόσταγμα τῆς πατρίδας.

Πηγαίνω, ἀκριβό μου τέκνο, εἰς τὴν Ὕδρα, ἔμαθα καὶ ἐδιδάχθηκα περισσότερο ἀπ᾿ ὅσα παρ᾿ ὅλα ὅσα μοῦ γράφει ὁ Κυβερνήτης. Θυμοῦ, ἀκριβό μου τέκνο, ὅτι διὰ ἐμὲ ἀνοίγεται ὁ τάφος, ἀλλὰ τὰ παιδιὰ μου εἶναι εἰς τὸν ἀνθὸ τῆς νεότητας καὶ νὰ εἶσαι πάντοτε φίλος μὲ αὐτά. Παρηγορημένος θὰ κατεβῶ στὸ μνῆμα ἂν στὰ ἄχαρα γηρατειά μου κατόρθωσα νὰ ἀποδιώξω ἀπὸ τοὺς συμπατριώτας μου κινήματα ἐπιζήμια εἰς τὴν δόξα τοῦ νησιοῦ καὶ τοῦ γένους .

Διὰ νὰ πλουτισθεῖ ἡ πατρίδα, τὸ βασίλειόν μας, πρέπει νὰ γίνει μεγάλο, καὶ ἡ διχόνοια δὲν εἶναι ὁ ἴσιος δρόμος. Μοῦ εἶπες, γέροντα, ὅτι δὲν νοιώθω τὸν κόσμο. Δὲν τὸ στέργω. Καὶ ἄλλοι μοῦ τὸ εἶπαν, πλὴν ἐγὼ ποτὲ δὲν τὸ ἐπίστευσα.

Δέκα χρονῶν ἤμουν καὶ ἔσερνα ἄρματα μὲ τὸν πατέρα μου. Ἐξενυχτούσαμε στὲς σπηλιές, ἐξημερωνόμαστε στὰ δάση σὰν θηρία. Ἐπέφταμε εἰς τοὺς ἐχθρούς, οἱ Χριστιανοὶ μᾶς εἶχαν παρηγορίαν. Μὲ ἡμᾶς ἦτον τὸ μελλούμενο τοῦ Ἑλληνικοῦ ὀνόματος. Ὅταν ἐμεγάλωσα, οἱ σύντροφοί μου μ᾿ ἐμένα ἐστομώσαμε τὴν λαγκαδιὰ καὶ τὸν βράχο ἀπὸ νικημένα κουφάρια. Δὲν ἤξευρα ἀλήθεια ἄλλα πράγματα, ἀλλ᾿ ἐγνώριζα ἐκεῖνο ποὺ σώζει τὴν πατρίδα. Ἂν αὐτοὶ ποὺ καυχιοῦνται ὅτι ἠξεύρουν νὰ κάμουν τοὺς νόμους, αὐτοὶ θὰ εἶχαν γῆν νὰ καθίσουν, οἶκον νὰ ἀρχηγεύσουν, ἂν τὰ σπαθιὰ μας καὶ τὰ τουφέκια μας δὲν ἤθελε κοιμήσουν εἰς τὸν ὕπνον τοῦ θανάτου τοὺς παλληκαράδες τῶν ἀλλοφύλων; Μὴ μὲ καταφρονεῖς, λοιπόν, Δημήτρη, πὼς τάχα δὲν γνωρίζω τὰ ἁρμόδια καὶ τὰ πρεπούμενα, διατὶ ἀδικεῖς τὰ χυμένα αἵματα τῶν Ἑλλήνων, χυμένα διὰ τὴν πατρίδα.

[Δημήτρης Τζαμαδός:]

- Μοῦ ἀρέσει ὅπως ὁμιλεῖς ἀγκαλὰ καὶ εἶχα νὰ σοῦ ἀντιλογήσω. Σὰν ἐσὲ ὁμιλοῦσε ὁ ἀδελφός μου ποὺ ἐχάσαμε εἰς τὴν Σφαχτηρία. Ἴσως, ἀδελφὲ μου, ἀνοιγοκλειώντας διὰ ὕστερη φορὰ τὰ μάτια σου ἐκοίταζες ποῦ πέφτει ἡ Ὕδρα, αὐτὴ ποὺ εἶχε ἀναστήσει τὰ δοξασμένα σου νιάτα. Σὲ πλάκωνε λύπη, μήνα βάρβαρος ἐχθρὸς τὴν πάταγε. Τὸ καράβι σου ἐγλύτωσε, ἀδελφέ μου, καὶ ἐσὺ δὲν ἐγλύτωσες.

Τέκνο μου, Νικήτα, σοῦ λέγω ὅτι, ὅσοι φρονεῖτε ὡς σ᾿ ἀκούω, ὀλιγοήμερη εἶναι ἡ ζωή σου, καὶ συχνὰ ὁ θάνατός σας γίνεται ζημία χωρὶς κέρδος.

Μην τους ξεχνάς !

January 29, 2011

Χριστόδουλος Καραθανάσης
Παναγιώτης Βλαχάκος
Εκτορας Γιαλοψός

Τιμή στους Ηρωες που έσωσαν την Πατρίδα

August 30, 2010

Μια ξεχασμένη εθνική νίκη είναι αυτή που εορτάζουμε αυτές τις ημέρες.
Μια νίκη που το χρεωκοπημένο αριστερόστροφο μεταπολιτευτικό κράτος θέλει να σβήσει.
Είναι η τελική νίκη του συμμοριτοπολέμου.

Απο τις 24 έως τις 30 Αυγούστου 1949 διεξήχθη η επιχείρηση “ΠΥΡΣΟΣ Γ” στο Γράμμο,στο τελευταίο καταφύγιο των συμμοριτών.
Μία επιχείρηση που ήδη από την πρώτη ημέρα κατέγραψε σημαντικές επιτυχίες,όπως για παράδειγμα η κατάληψη του υψώματος Τσάρνο.
Και που ουσιαστικά η έκβαση της κρίθηκε την 27η του μηνός με την κατάληψη της Πόρτας Οσμάν από την ΙΧ Μεραρχία,σημαντική δίοδο των συμμοριτών από και προς Αλβανία.

Ηταν το τελειωτικό χτύπημα στη θηριωδία του ξενοκίνητου κομμουνισμού ο οποίος ήδη απο το 1943 υπό την προβιά ενός δήθεν αντιστασιακού κινήματος (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ),αιματοκύλιζε την Πατρίδα.
Ηταν το τελειωτικό χτύπημα εναντίον των συμμοριτών και των σλάβων συμμάχων τους που ονειρεύονταν τον ακρωτηριασμό της Ελλάδος με την ανεξαρτησία της Μακεδονίας.

Σημαντικό είναι να τονιστεί ότι την νίκη αυτή δεν την πέτυχε η Δεξιά.
Την πέτυχε όλος ο Ελληνικός λαός μιας και εναντίον του,το προδοτικό ΚΚΕ,είχε όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις.
Τον Εθνικό στρατό δεν στελέχωσαν Δεξιοί οπλίτες.
Τον στελέχωσαν παιδιά από κάθε Ελληνική οικογένεια.

Απέναντι τους,οι άντρες του ΕΣ,δυστυχώς,βρήκαν και πολλά βιαίως επιστρατευμένα Ελληνόπουλα.
Αρπαγμένα από τις οικογένειές τους για να γίνουν οι σύγχρονοι γενίτσαροι.
Βρήκαν αρκετούς αφελείς συμπατριώτες μας που πίστεψαν τα ψέμματα του κομμουνισμού τον οποίο όμως αργότερα ένιωσαν στο πετσί τους και κατάλαβαν…
Και αυτοί είναι θύματα του κομμουνισμού.

Αλλά απέναντι στον ΕΣ βρέθηκαν και τα φανατικά στελέχη του ΚΚΕ,βρέθηκαν και οι σλαύοι του ΝΟΦ.
Αυτοί ήταν οι θύτες όλης αυτής της τραγωδίας.

Η εθνική νίκη στο Γράμμο και στο Βίτσι ήταν νίκη ελευθερίας για τον Ελληνικό λαό που δεν έζησε ποτέ την εξαθλίωση και την τυρρανία που έζησαν άλλοι λαοί υπο κομμουνιστικά καθεστώτα.
Ηταν εκδίκηση για τα θύματα των εγκληματιών φλωράκηδων των οποίων τη μνήμη,δυστυχώς, το χρεωκοπημένο μεταπολιτευτικό κράτος έφτασε να τιμά.

Εκείνη η νίκη ήταν η νίκη μιας Ελλάδος εθνικώς αξιοπρεπούς,της θέλησης για προκοπή και ευημερία.
Μιας Ελλάδος που το αριστερόστροφο μεταπολιτευτικό κράτος κατέστρεψε.

Αιωνία η μνήμη των Αξιωματικών και τον οπλιτών του Εθνικού Στρατού !
Αιωνία η μνήμη όσων αντιστάθηκαν στην κομμουνιστική θηριωδία !

1η του Απρίλη για Ενωση και Λευτεριά

April 1, 2010

Στην μνήμη των Μαρτύρων και όλων εκείνων των παιδιών,Ηρώων της ΕΟΚΑ,που αγωνίστηκαν για Ενωση και Λευτεριά.

Και μια απάντηση από τον Γεώργιο Καραισκάκη…

March 27, 2010

Ορίστε και πως απαντούσε ο Μεγάλος Ελληνας Γεώργιος Καραισκάκης στους Ανθέλληνες τοποτηρητές της εποχής του.
Αφηγείται ο Σπύρος Χατζάρας :

Αφιερωμένο στον “πατριώτη” τοποτηρητή κύριο Χρυσοχοίδη και στα παλληκάρια του Λιμενικού Σώματος.
Για διαφορετικούς λόγους φυσικά…

Για τον Μιχάλη…

March 6, 2009

Ο Μιχάλης Σπανουδάκης δεν ήταν κάποιος αληταράς των εξαρχείων για να ασχοληθεί μαζί του η μεταπολιτευτική ελίτ.
Ηταν ένας τίμιος Eλληνας.
Αυτό αρκεί για να μην τον πιάσουν ποτέ στα βρωμοστόματά τους οι Aλαβάνοι και οι Λαλάκηδες της TV.

Δεν ήταν ένας επίορκος που θα έδινε δικαίωμα στους Τριανταφυλλόπουλους να ξαναλοιδωρήσουν την Ελληνική Αστυνομία.
Hταν ένας ευσυνείδητος Αστυνομικός που σκοτώθηκε όχι φυσικά για τα χρήματα μιας τράπεζας αλλά γιατί είχε συναίσθηση του καθήκοντος και της Τιμής !

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάζει.

Στην οικογένεια του απευθύνουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.

Στους συναδέλφους του εκφράζουμε την συμπαράσταση μας και απαιτούμε από αυτούς να καθαρίσουν την κοινωνία από τα αποβράσματα και να τιμήσουν τη μνήμη του Μιχάλη.

Προς όλους τους υπόλοιπους,
τους πολιτικούς που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ανοχύρωτη πολιτεία και έρμαιο στις ορέξεις των κάθε λογής καθαρμάτων,
τους διάφορους υπερασπιστές των δικαιωμάτων των εγκληματιών,

εκφράζουμε την ευχή να είναι οι επόμενοι που θα νιώσουν στο πετσί τους την εγκληματικότητα που πνίγει την Ελλάδα.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.