Archive for June, 2008

Αριστερά και κοινωνικό μίσος

June 28, 2008

Κάποιοι αφελείς πιστεύουν ότι η αριστερά αποτελεί έναν χώρο ο οποίος παλεύει για δημοκρατία και ελευθερια.
Η παγκόσμια ιστορία αποδεικνύει ότι η αριστερά αποτελεί έναν χώρο στον οποίο κυριαρχεί το μισος προς την κοινωνία.

Σίγουρα και δικαιολογημένα,μπορεί να μας αποδοθεί μεροληπτική διάθεση.
Αποδεχόμαστε τον ισχυρισμό.

Ας δούμε όμως τι λένε κάποια στελέχη της “ελληνικής” αριστεράς μέσα από παραδοσιακές εφημερίδες του συγκεκριμένου χώρου.

Αντιγράφουμε από την πολύ καλή πατριωτική εφημερίδα,ελεύθερος κόσμος :

ΗΘΙΚΟΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ Ο ΣΥΝ
28 – 06 – 2008

Όταν ένα στέλεχος κόμματος εκλεγμένου στο ελληνικό κοινοβούλιο ενθαρρύνει την βία και μάλιστα εγγράφως μέσα από την επίσημη εφημερίδα του κόμματός του, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να το φωνάξουμε και να το γράψουμε με μεγάλα γράμματα. Όταν όμως αυτό το κήρυγμα βρίσκει ανταπόκριση την επομένη ημέρα με αποτέλεσμα να δεχθεί επίθεση αυτός που βρίσκεται στο στόχαστρο, δηλαδή εμείς, οι εθνικιστές, τότε δεν φωνάζουμε απλά. Απαιτούμε από το κράτος και την έννομη τάξη να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες.

Το στέλεχος του Συνασπισμού

Ο Δημοσθένης Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος, ο οποίος υπογράφει άρθρο της “Αυγής” με τίτλο “Η βία, τα δελτία τύπου και ο σοσιαλισμός” δεν είναι απλά ένας συντάκτης της αριστερής εφημερίδας. Δεν είναι ένας αριστερός από τους πολλούς. Είναι στέλεχος του Συνασπισμού και μάλιστα πολύ δραστήριο σε όλες τις πτυχές τις δράσεως του συγκεκριμένου κόμματος. Ο Παπαδάτος είναι μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας του Συνασπισμού, συντάκτης της Εποχής, της Αυγής, της Ενέδρας και άλλων αριστερών φυλλάδων και υπέρμαχος όλων όσων εχθρεύονται την πατρίδα, το έθνος, την σημαία αλλά και την παραδοσιακή ηθική, την οποία εμείς θέλουμε να διατηρήσουμε.

Τον είδαμε να πρωτοστατεί προ δύο εβδομάδων στις εκδηλώσεις των ομοφυλοφίλων στο κέντρο, κρατώντας το πανώ της Νεολαίας Συνασπισμού που έγραφε: “Να αγαπιόμαστε χωρίς ντροπή, χωρίς φόβο. Δικαίωμά μας!”. Στην άλλη άκρη, το πανώ κρατούσε η κ. Σίσσυ Βωβού, πάλαι ποτέ κρατικοδίαιτη δημοσιογράφος, φεμινίστρια, η οποία σχετίζεται και με το Παρατηρητήριο του Δημητρά.

Μαζί με την κυρία Βωβού είναι από τους βασικούς συντελεστές της “Αντιεθνικιστικής Αντιμιλιταριστικής Πρωτοβουλίας”, οργάνωσης – σφραγίδα του Συνασπισμού, που διαδήλωσε στα Σκόπια. Η συγκεκριμένη οργάνωση πρωτοεμφανίστηκε με το όνομα “Αντιεθνικιστική Αντιμιλιταριστική Συσπείρωση” το 1992, όταν και είχαν καταδικασθεί 4 μέλη της με την κατηγορία της διασποράς ψευδών πληροφοριών και το σκεπτικό ότι “Διέσπειραν ψευδείς ειδήσεις και φήμες ικανές να επιφέρουν ανησυχίες και φόβο στους πολίτες, να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας και να επιφέρουν διαταραχή στις διεθνείς σχέσεις της χώρας”. Από πρόσφατη εκδήλωση της οργάνωσης αυτής, η οποία αλωνίζει στην Ελλάδα ανενόχλητη, δεν έλειψε φυσικά και ο γνωστός “Ιός” Τάσος Κωστόπουλος.

Όσο για τις διπλωματικές ταπεινώσεις που έχει δεχθεί η χώρα μας τα τελευταία χρόνια σε επίπεδο εθνικών θεμάτων, ο Παπαδάτος τις θεωρεί “σοβαρά πλήγματα εις βάρος του ελληνικού εθνικισμού” .

Αυτές και πολλές άλλες από τις εμετικές απόψεις του συγκεκριμένου ατόμου φιλοξενούνται συχνάκις στην σελίδα των “γνωστών – αγνώστων” Indymedia και Indy.

Τα κείμενα στην “Αυγή”

Μία μέρα πριν την πυρπόληση του βιβλιοπωλείου του Γιάννη Σχοινά, “Νέα Θέσις”, η Αυγή δημοσίευσε άρθρο του εν λόγω “κυρίου”, ιδεολογικού περιεχομένου, το οποίο προσπαθούσε να νομιμοποιήσει πολιτικά όλα τα κρούσματα βίας από μέρους αριστερών ομάδων υπό ένα κυνικό και άκρως αντιδημοκρατικό λενινιστικό πρίσμα.
Το κείμενο αποτελεί την πιο τολμηρή συνέχεια ενός άρθρου του Γιώργου Κυρίτση στην “Αυγή” της 15/6, όπου ο γνωστός αρθρογράφος της Athens Voice και της Γαλέρας, χαρακτηρίζει καθωσπρεπισμό την μη παροχή πολιτικής κάλυψης στους τραμπουκισμούς των πανεπιστημίων.
Επαυξάνοντας, ο Δημοσθένης Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος στο κείμενό του παραδέχεται την άμεση σχέση Συνασπισμού και Κουκουλοφόρων λέγοντας πως ως “Κόμμα των Κουκουλοφόρων” σκαρφάλωσε ο Συνασπισμός από το 5% στο 15%. Εκείνο όμως που είναι πραγματικά επαίσχυντο είναι το εξής σχόλιο:

“Τα τελευταία χρόνια, είτε καίγεται το βιβλιοπωλείο του Γεωργιάδη στη Σόλωνος, είτε πέφτουν μολότοφ σε αστυνομικά τμήματα, είτε σπάνε τράπεζες σε μια πορεία, οι αντίπαλοί μας θεωρούν αυτονόητη υποχρέωσή μας να δηλώσουμε ότι καταδικάζουμε “τη Βία”. […] Γιατί τόσο άγχος να μας “αποπροσανατολίσουν”, που θα’ λεγε και το ΚΚΕ; Για να αποκατασταθούν πολιτικά οι “πληγέντες” (πρόσωπα ή θεσμοί) και να εδραιωθεί, στο πεδίο της ιδεολογίας, η άποψη πως μέσα στην κοινωνία ουδείς άλλος δικαιούται να ασκεί βία, παρά μόνο το κράτος…”

Η βία αρέσει στον κ. Παπαδάτο και απαιτεί από το σύνολο της λεγομένης “Ανανεωτικής Αριστεράς” που βρήκε σε μεγάλο βαθμό κοινοβουλευτική εκπροσώπηση υπό την σκέπη του αριστερού συνονθυλεύματος που λέγεται ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να παράσχει ομόφωνα κάλυψη στο ρεσιτάλ βίας που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια από πλευράς της Αριστεράς. Το πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι ότι η πυρπόληση βιβλιοπωλείων ταυτίζεται με την λεγόμενη “αντικρατική βία”. Στον Συνασπισμό έχουν κουραστεί από την δημοκρατική δεοντολογία που λέει ότι οι ιδεολογικοπολιτικές συγκρούσεις πρέπει να εξαντλούνται στον διάλογο. Θεωρούν δε όλους τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους “κράτος”, παραβλέποντας μάλλον το γεγονός ότι καθ’ όλες τις επιθέσεις κατά βιβλιοπωλείων η Αστυνομία έλαμπε διά της απουσίας της, ακόμη κι από εκεί που οι κλούβες των ΜΑΤ είχαν βγάλει ρίζες.
Από το κείμενο δεν λείπει και η παραδοχή ότι η Αριστερά είναι ένα κατ’ εξοχήν αντιδημοκρατικό κίνημα που στόχο έχει την κατάλυση της εννόμου τάξεως και εν γένει του κράτους, χωρίς να διστάσει να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέσο, ακόμη κι αν αυτό λέγεται βία εις βάρος πολιτών αυτής της χώρας. Γράφει λοιπόν κλείνοντας ο κ. Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος :
“Δεν πιστεύουμε πως “η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων” […] Αντίθετα, γνωρίζοντας ότι “ο δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό δε θα είναι ένα απλό ειρηνικό πέρασμα”, καταλαβαίνουμε ότι για τη στοιχειώδη κοινωνική αυτοάμυνα απαιτούνται συγκεκριμένα “ποσά” βίας, υποστηρίξιμα τουλάχιστον στα τμήματα της κοινωνίας που μας ενδιαφέρουν προνομιακά…”
Θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν μία προσωπική τοποθέτηση, την ώρα που η εφημερίδα “Αυγή” αποτελεί επίσημο όργανο του Συνασπισμού. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, νομίζουμε ότι περιμέναμε αρκετά την έμπρακτη απομόνωση του συγκεκριμένου ατόμου από το κόμμα του.

Περιμένουμε

Είναι σαφές ότι κανένας πατριώτης αλλά και ειδικότερα κανένας μικρομεσαίος βιβλιοπώλης που τολμά να διαθέτει ελληνοκεντρικά βιβλία δεν ανήκει σε αυτά τα τμήματα της κοινωνίας που ενδιαφέρουν τον Συνασπισμό. Ως εκ τούτου, δικαιούται, με βάση την κοινωνικοπολιτική ηθική των στελεχών του να δέχεται βίαιες επιθέσεις από κουκουλοφόρους, να πυρπολείται το κατάστημά του και να διώκεται με κάθε τρόπο στα πλαίσια των φιλειρηνικών, προοδευτικών, σοσιαλιστικών και φιλολαϊκών οραμάτων αυτού του συρφετού.
Εμείς, βέβαια, σ’ αυτήν την λογική δεν μπαίνουμε ούτε το θελήσαμε ποτέ. Εμείς, επειδή πιστεύουμε στην έννομη τάξη και στο κράτος και απλά προσπαθούμε να διατηρήσουμε τον εθνικό του χαρακτήρα, ζητάμε τόσο από την δικαιοσύνη να ενεργήσει τα δέοντα για όσους διαπράττουν ηθική αυτουργία σε βίαιες πράξεις κατά της ζωής και της περιουσίας πολιτών αυτής της χώρας. Ζητάμε, επίσης, από τις δημοκρατικές ηγεσίες του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού να τηρήσουν την δεοντολογία που διακηρύττουν και να βάλουν στην θέση τους όσους όχι μόνον ομολογούν ότι είναι πολέμιοι του κράτους και του πολιτεύματος αλλά και νομιμοποιούν μέσω του δημοσιογραφικού βήματος, το οποίο αποτελεί εξουσία σε αυτήν την δημοκρατική χώρα, την βία, την αλητεία και τον τραμπουκισμό εις βάρος απλών πολιτών.

Διότι για να μην ξεχνιόμαστε, η Ε.Σ.Η.Ε.Α. έχει και κώδικα δεοντολογίας, ο οποίος γράφει ότι ο δημοσιογράφος πρέπει “να υπερασπίζεται σθεναρά το δημοκρατικό πολίτευμα…” Κι αν ο κ. Δημοσθένης Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος δεν είναι μέλος της, μέλος της σίγουρα είναι ο αρχισυντάκτης της “Αυγής”, μίας αν μη τι άλλο ιστορικής εφημερίδας, που του έδωσε βήμα να γράψει τις αθλιότητές του.

Παναγιώτης Δούμας

Η φωτιά της Primavalle

June 25, 2008

Οι συνεχείς εμπρησμοί των πατριωτικών βιβλιοπωλείων από ομάδες αριστεριστών παρακρατικών ,η ανάληψη ευθύνης εμπρηστικών επιθέσεων εναντίων κατοικιών,θυμίζει σε πολλούς την περίπτωση του εμπρησμού της κατοικίας της οικογένειας Μattei στον συνοικισμό Primavalle της Ρώμης.
Μία από τις πολλές τρομοκρατικές ενέργειες που σημάδεψαν την γειτονική χωρα τη δεκαετία του 70.
Τότε που ομάδες της άκρας αριστεράς και της άκρας δεξιάς είχαν εμπλακεί σε έναν mini εμφύλιο πόλεμο.
Μόνο που η συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί υπέρβαση των ορίων του μίσους.
Eπρεπε να πληρώσουν μόνο και μόνο επειδή ήταν φασίστες.Και έπρεπε να πληρώσει όλη η οικογένεια.
Το ότι δεν είχαν εμπλακεί σε ενέργειες εναντίον πολιτικών αντιπάλων δεν είχε σημασία.

Hταν φασίστες,μέλη του MSI σε μια κόκκινη περιοχή.
Που όμως είχαν το “θράσος” να υπερασπίζονται τις ιδέες τους,να ασχολούνται με τα κοινωνικά προβλήματα του φτωχού συνοικισμού τους.
Φτωχή οικογένεια ήταν και οι ίδιοι άλλωστε.
8 άτομα σε ένα διαμέρισμα 40 τετραγωνικών μέτρων σε μία από τις λαϊκές πολυκατοικίες της περιοχής.
Οι δήμιοι τους ;
Τρία  μέλη της εξωκοινοβουλευτικής αριστερής ομάδας,Potere operaio (εργατική εξουσία).
Κάτοικοι της περιοχής και οι ίδιοι.
Eνας εξ αυτών,ο Achille Lollo,γνώριζε από το σχολείο το ένα θύμα του.
Οι άλλοι δύο συνεργάτες του ήταν οι Marino Clavo και Μanlio Grillo .
Εκ των τριών,μόνο ο πρώτος έμεινε λίγο καιρό στη φυλακή.
Οι Clavo και Grillo φρόντισαν να εξαφανιστούν,να αφήσουν την χώρα και ουδέποτε εξέτισαν μια ημέρα φυλάκισης..
Αλλά και ο πρώτος,ενώ αναμενόταν η εκδίκαση της έφεσης εναντίον της καταδίκης του,άφησε την χώρα για να μην εκτίσει ποτέ την ποινή για το έγκλημα του.

Oλοι οι παραπάνω ένοχοι,είχαν την αμέριστη συμπαράσταση της Αριστεράς σε όλα τα επίπεδα.
Στο επίπεδο της παραπληροφόρησης όπου κάποιοι “σύντροφοι” τόλμησαν να κυκλοφορήσουν και βιβλίο με το οποίο υποστήριζαν ότι υπεύθυνοι για τον εμπρησμό ήταν η ίδια οικογένεια Μattei και λοιποί φασίστες ( Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε το υλικό για μια καμπάνια αθώωσης του Lollo και των άλλων δύο φυγόδικων αριστερών εγκληματιών ) .
Σε επίπεδο κοινωνικών παρεμβάσεων μέσω επιστολών σε πολιτικούς και εφημερίδες εκ μέρους “ανθρώπων του πνεύματος και της κουλτούρας”.
Τέλος,στελέχη της αριστεράς έφτασαν μέχρι και στην αμέριστη βοήθεια στην προσπάθεια διαφυγής των εγκληματιών.

Το πραγματικά ηθικά αισχρό γεγονός ( καθόλα αριστερίστικη συμπεριφορά) όμως έγκειται στο ότι η διοικητική ομάδα της οργάνωσης Potere Operaio,ήξερε ότι όντως οι συγκεκριμένοι ήταν οι ένοχοι.
Και όμως,απέκρυψαν το γεγονός,προχώρησαν και οργάνωσαν την καμπάνια αθώωσης των εγκληματιών.
Αποτέλεσμα ; Η δολοφονία του Μίκη Μάντακα.

Σήμερα ο Lollo βρίσκεται κάπου στην Βραζιλία και καταγγέλλει ως συνένοχους και γόνους πάμπλουτων οικογενειών.
Ο Grillo βρίσκεται στη Νικαράγουα (ενώ είχε περάσει και από την Σουηδία) ενώ για τον Clavo δεν υπάρχουν στοιχεία.
Σήμερα,όλοι τους μπορούν να γυρίσουν στην Ιταλία γιατί το έγκλημα τους έχει παραγραφεί.

Στο σπίτι της οικογενειας Μattei άφησαν την τελευταία τους πνοή ο Virglio Μattei 22 ετών και ο αδερφός του Stefano Mattei 10 ετών.
Ο πατέρας της οικογένειας και 2 κόρες έπεσαν από το παράθυρο του διαμερίσματος του τρίτου ορόφου για να σωθούν.
Η μητέρα με την άλλη κόρη και τον γιο της Giampaolo ηλικίας 4 ετών,πέρασαν μέσα από τις φλόγες.Kατάφεραν και σώθηκαν.

Στην φωτογραφία ο Virgilio Mattei στην τελευταία του προσπάθεια να πέσει από το παράθυρο.
Δεν τα κατάφερε και άφησε την τελευταία του πνοή ακριβώς σε αυτό το σημείο.
Μέχρι τότε προσπαθούσε να φυλάξει τον μικρό αδερφό του από τα φλογισμένα κομμάτια του δωματίου που έπεφταν στα κεφαλια τους.Ο μικρός Stefano,βρέθηκε αγκαλιασμένος με το πόδι του μεγάλου του αδερφού.

Κάποιες ημερες πριν την δολοφονική επίθεση,οι εγκληματίες της αριστεράς διέδιδαν ότι είναι έτοιμοι να δώσουν ένα μάθημα στους φασίστες.
Να τους κάψουν τα αυτοκίνητα και τα σπίτια.
Σας θυμίζει κάτι όλη αυτή η ιστορία ;
Τα θύματα φτωχοί άνθρωποι,βιοπαλαιστές.Το μονο τους έγκλημα ότι είναι/ήταν δεξιοί/φασίστες.
Οι θύτες ;
Μέλη μιας αριστεράς για την οποία ο Pasolini είπε :
“Quando a Valle Giulia avete fatto a botte coi poliziotti io simpatizzavo coi poliziotti. Perché i poliziotti sono figli dei poveri”.

Δηλαδή :

“όταν χτυπηθήκατε με τους αστυνομικούς στη Valle Giulia (εύπορη περιοχή της Ρώμης όπου υπάρχουν πανεπιστημιακές σχολές),εγώ υποστήριζα τους αστυνομικούς γιατί είναι γιοί φτωχών”.

* Μέλη της ηγεσίας της οργάνωσης Potere Operaio,σήμερα είναι γνωστά πρόσωπα της Ιταλικής κοινωνίας.
Eνας εξ αυτών είναι γνωστός δημοσιογράφος (που μάλλον δεξιοφέρνει τώρα πια).
Eνας άλλος,είναι καθηγητής φυσικής σε πανεπιστήμιο της Ρώμης.

Αριστερό Παρακράτος

June 6, 2008

Δολοφονικές επιθέσεις εναντίον νόμιμων συγκεντρώσεων στο κέντρο της Αθήνας.
Δολοφονικές επιθέσεις εναντίον μελών νεολαίας κόμματος που εκπροσωπείται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Επιθέσεις εναντίον φοιτητών,καθηγητών,και πρυτάνεων που εφαρμόζουν νόμο του κράτους,ψηφισμένο από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα.
Συνεχείς εμπρησμοί και καταστροφές βιβλιοπωλείων.

Oλα αυτά στο όνομα ενός περίεργου είδους δημοκρατίας.
Eνα είδος δημοκρατίας που ανέκαθεν οραματιζόταν η Αριστερά.
Μια “δημοκρατία” βασισμένη στην τρομοκρατία εγκληματικών και περιθωριακών στοιχείων.
Μια “δημοκρατία” που ανέχεται μόνο μια ιδεολογία:
Την αντικοινωνική και αντεθνική ιδεολογία της Αριστεράς.

Ο προβληματισμός που τίθεται όμως είναι εύλογος.
Ποιος προστατεύει αυτούς τους εγκληματίες ;
Ποιος τους καλύπτει ηθικά και πολιτικά ;
Ποιος τους καλύπτει νομικά ;

Την απάντηση την γνωρίζει και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας.
Η κοινοβουλευτική Αριστερά έχει υπό την προστασία της αυτές τις εγκληματικές ομάδες οι οποίες στην ουσία αποτελούν τάγματα εφόδου εναντίον κάθε φωνής που σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο,αντιστέκεται στην ιδεολογική χούντα που έχει επιβάλλει ο εγκληματικός πολιτικός χώρος της Αριστεράς.

Δεν πάει και πολύς καιρός από τότε που σεσημασμένος αντιεξουσιαστής συνελήφθη έπειτα από αποτυχημένη απόπειρα ένοπλης ληστείας.
Επρόκειτο για τον γιο του στελέχους του ΣYΡΙΖΑ,Βούτση.
Γνωστός στις αρχές για την δράση του αλλά πάντοτε κάποιο αόρατο χέρι τον προστάτευε.
Aλλωστε και στην περίπτωση της σύλληψής του,το κόμμα του πατέρα του,έκανε ότι ήταν δυνατόν με παρεμβάσεις στις αρχές,ώστε να μην γίνει γνωστό στην κοινή γνώμη το όνομα του συγκεκριμένου αριστερού εγκληματία.
Ενδιαφέρον θα έχει να δούμε (μάλλον να επιβεβαιώσουμε) σε ποιόν χώρο θα ανήκουν αυτοί που θα αναλάβουν την υπεράσπιση του και αυτοί που θα παρουσιαστούν ως μάρτυρες υπεράσπισης.

Για όλα τα παραπάνω δεν ακούσαμε και ούτε θα ακούσουμε ποτέ μια πραγματική καταδίκη εκ μέρους της εγκληματικής Αριστεράς που λυμαίνεται τον τόπο μας.
Μόλις προχθές μέλη της νεολαίας του ΛΑOΣ δέχτηκαν δολοφονική επίθεση στην πάντειο από δεκάδες εγκληματίες που δρουν στο συγκεκριμένο ίδρυμα υπό την ανοχή του πρύτανη.
Μόλις χθες,οι εκδόσεις Γεωργιάδη κάηκαν για δεύτερη φορα μέσα σε ελαχιστους μήνες.
Κάηκαν επίσης και οι εκδόσεις Πελασγός.
Οι επιθέσεις σε εκδοτικούς οίκους,μόνο τους τελευταίους μήνες έχουν φτάσει τις τέσσερις.
Στην περίπτωση των εκδόσεων “νέα θέσις” οι αριστεροί αλήτες δεν περιορίστηκαν στον εμπρησμό, αλλά με δολοφονικά χτυπήματα έστειλαν στο νοσοκομείο δύο εργαζόμενους.
Η κοινοβουλευτική Αριστερά φυσικά,ουδέποτε καταδίκασε αυτά τα γεγονότα,ουδέποτε συνετάχθη μαζί με τα θύματα των επιθέσεων αυτών,ουδέποτε υπερασπίστηκε το δικαίωμά τους στην ελευθερία του λόγου.

Το επίσημο κράτος,ευνουχισμένο,απλά παρατηρεί την κατάλυση της δημοκρατίας στην πράξη.
Oταν επιτρέπει σε δημόσια κτίρια να αποτελούν καταφύγιο servers ιστοσελίδων που προάγουν την αριστερή βία (indymedia),είναι δυνατόν να μην μιλάμε για ευνουχισμένο και ανίκανο (αν όχι συνένοχο) κράτος ;
Oταν πρυτάνεις,διακεκριμένοι κρατικοί λειτουργοί,επιτρέπουν να γίνονται άντρο εγκληματιών τα πανεπιστήμια ,είναι δυνατόν να μην μιλάμε για παρακρατικές πρακτικές ;

Τα καθεστωτικά αστικά ΜΜΕ αδιαφορούν στην καλύτερη περίπτωση και στην χειρότερη δικαιολογούν τις έκνομες ενέργειες των αριστερών ταγμάτων εφόδου.
Δεν πάνε και πολλές ημέρες από τότε που ο έγκριτος κατά τα άλλα Νίκος Χατζηνικολάου (θέλοντας προφανώς να παραστήσει έναν φανατικό δικηγόρο του διαβόλου),αποκάλεσε δικαίωμα στη διαμαρτυρία τις αλήτικες επιθέσεις των αριστερών στα πανεπιστήμια.
Φυσικά επρόκειτο για κατάλυση του νόμου,για επιθέσεις εναντίον προσώπων.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα.
Ζούμε υπό το τρομοκρατικό καθεστώς ενός αριστερού παρακράτους.
Χρέος μας να εντείνουμε την πατριωτική μας δράση και να μην υποκύψουμε στα αληταριά της Αριστεράς.
Εκφράζουμε την συμπαράσταση μας στην νεολαία του ΛΑOΣ και στις εκδόσεις Γεωργιάδη και Πελασγός του κυρίου Γιαννάκενα.

Πιστεύουμε ότι οι Πατριώτες που ενδιαφέρονται για το καλό βιβλίο,καλό θα ήταν να στηρίξουν όλα τα πατριωτικά βιβλιοπωλεία αφού συν τοις άλλοις θα επρόκειτο και για μια πολύ καλή έμπρακτη απάντηση του Πατριωτικού χώρου στους εγκληματίες της Αριστεράς και στην προσπάθειά τους να επιβάλλουν ιδεολογική χούντα.

Με τις ιδέες μας θα αντισταθούμε και με την ιστορική γνώση θα τσακίσουμε το αριστερό παρακράτος !

Ο ταρζάν ,οι gay πίθηκοι,και ο καλός αρχιεπίσκοπος.

June 6, 2008

Δεν μας εξέπληξε η χθεσινή γεμάτη σπόντες,έμμεση αναφορά του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου στον Μακαριστό Χριστόδουλο,και η “αναγνώριση της προόδου” που επέφερε ο νυν αόρατος αρχιεπίσκοπος.
Απευθυνόμενος στον γνωστό κίναιδο Βαλλιανάτο,ούτε λίγο ούτε πολύ,άφησε να εννοηθεί ότι είναι πρόοδος που από έναν ανεξέλεγκτο αρχιεπίσκοπο φτάσαμε στον Ιερώνυμο.

Παράσημο στο πέτο του Ιερώνυμου ότι είναι ελεγχόμενος και “όνειδος” του Μακαριστού Χριστοδουλου που δεν ήταν ελεγχόμενος !
Το θέμα είναι,ελεγχόμενος από ποιούς ;
Iσως από αυτούς που επιθυμούν μια εκκλησια απούσα.
Aλλωστε ο νυν αρχιεπίσκοπος είναι απών από κάθε κοινωνικό και εθνικό προβληματισμό.
Περιττό να αναφέρουμε ότι ο κίναιδος Βαλλιανάτος συμφώνησε με τον ταρζάν .
Oμορφη ζούγκλα αγγελικά πλασμένη…

Αγαπηνός Σαράντης (Καπετάν Τέλλος Αγρας)

June 3, 2008

Γεννήθηκε το 1880 στο Ναύπλιο αλλά γράφτηκε στους δημοτικούς καταλόγους του δήμου Γαργαλιάνων,τόπο καταγωγής του πατέρα του Ανδρέα.
Αποφοίτησε από τη σχολη Ευελπίδων και όντας ανθυπολοχαγός πεζικού θέτει εαυτόν στην διάθεση του Eθνους και εισχωρεί στον Μακεδονικό Αγώνα ως οπλαρχηγός Βερμίου.

Η τρομοκρατική δράση των βούλγαρων κομιτατζήδων στην περιοχή της λίμνης των Γιαννιτσών,ανάγκασε το Ελληνικό προξενείο να πάρει μέτρα προς ανακούφιση του Ελληνικού πληθυσμού.Ο Καπετάν Aγρας τοποθετείται στην συγκεκριμένη περιοχή και αναλαμβάνει δράση εναντίον τους.
Στο γεμάτο αντιξοότητες περιβάλλον της λίμνης,κατορθώνει να διακριθεί στον αγώνα,να σημειώσει επιτυχίες και να περιορίσει την δράση τη Βουλγάρων.
Το Νοέμβριο του 1906 προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταλάβει το ζερβοχώρι που αποτελούσε ορμητήριο του εχθρού.Στην συγκεκριμένη μάχη τραυματίζεται.Μεταφέρεται στην Θεσσαλονίκη ώστε να αναρρώσει αλλά ο ίδιος δεν αντέχει περισσότερες από 4 ημερες μακριά από τους άνδρες του και επιστρέφει.
Συνεχίζει την δράση του και γίνεται μια θρυλική μορφή του αγώνα παρά το γεγονός ότι υποφέρει και από ελονοσία (εξαιτίας της ελώδους περιοχής).

Την άνοιξη του 1907,οι πληροφορίες που ελάμβανε έκαναν λόγο για πτώση του ηθικού των κομιτατζήδων και για διάθεση κάποιων εξ αυτών να προσχωρήσουν στην Ελληνική πλευρά.
Ο ίδιος δείχνοντας εμπιστοσύνη στον βοεβόδα Ζλατάν,σπεύδει να τον συναντήσει μαζί με τον συμπολεμιστή του Αντώνη Μίγγα στο χωριό Βλάδοβο.Εκεί,την 3η Ιουνίου,συλλαμβάνονται άνανδρα από τους άνδρες του Ζλατάν και του Κασάπτσε οι οποίοι πάτησαν την συμφωνία και πρόδωσαν την εμπιστοσύνη που τους έδειξε ο Eλληνας οπλαρχηγός.
Οι βούλγαροι διαπομπεύουν στα βουλγάρικα χωριά τους δυο ήρωες και διαδίδουν ότι τους αιχμαλώτισαν σε μάχη.
Μετά από αρκετές ημέρες μαρτυρίων,την 7η Ιουνίου 1907,ο θρυλικός Καπετάνιος Aγρας σε ηλικία 27 ετών και ο σύντροφος του Αντώνης Μίγγας,απαγχονίζονται σε μία καρυδιά ανάμεσα στα χωριά Τέχοβο και Βλάδοβο.
Αργότερα,μετά την ιστορική δικαίωση των Αγώνων του Eθνους στην Μακεδονία,το Τέχοβο μετονομάσθηκε σε Καρυδιά και το Βλάδοβο σε Aγρας,ακριβώς για να τιμηθεί ο αγώνας και η θυσία του ηρωικού Καπετάνιου.

Η θυσία του Καπετάν Aγρα έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που περίμεναν οι Βούλγαροι.
Η διάθεση για εκδίκηση τόνωσε τον Μακεδονικό Αγώνα και νέοι εθελοντές πύκνωσαν τις τάξεις των Ελληνικών σωμάτων.Η εκδίκηση δεν άργησε να συναντήσει τον ύπουλο Κασάπτσε.Εξοντώθηκε από το σώμα του Καπετάν Αμύντα.

Ο Τέλλος Aγρας αποτελεί μια εξέχουσα φυσιογνωμία του Μακεδονικού Αγώνα.
Μία από τις ηρωικότερες και ευγενέστερες φυσιογνωμίες του Eθνους.
Η δράση του περιγράφεται στο εξαιρετικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα “Τα μυστικά του Βάλτου”.
Με τον αγώνα και την θυσία του αποτελεί λαμπρό παράδειγμα για τις νεώτερες γενιές και υπενθυμίζει ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται με αγώνα και αίμα !

Σαράντης Αγαπηνός 1880-1907
ΑΘAΝΑΤΟΣ !