Αριστερά και κοινωνικό μίσος

June 28, 2008

Κάποιοι αφελείς πιστεύουν ότι η αριστερά αποτελεί έναν χώρο ο οποίος παλεύει για δημοκρατία και ελευθερια.
Η παγκόσμια ιστορία αποδεικνύει ότι η αριστερά αποτελεί έναν χώρο στον οποίο κυριαρχεί το μισος προς την κοινωνία.

Σίγουρα και δικαιολογημένα,μπορεί να μας αποδοθεί μεροληπτική διάθεση.
Αποδεχόμαστε τον ισχυρισμό.

Ας δούμε όμως τι λένε κάποια στελέχη της “ελληνικής” αριστεράς μέσα από παραδοσιακές εφημερίδες του συγκεκριμένου χώρου.

Αντιγράφουμε από την πολύ καλή πατριωτική εφημερίδα,ελεύθερος κόσμος :

ΗΘΙΚΟΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ Ο ΣΥΝ
28 – 06 – 2008

Όταν ένα στέλεχος κόμματος εκλεγμένου στο ελληνικό κοινοβούλιο ενθαρρύνει την βία και μάλιστα εγγράφως μέσα από την επίσημη εφημερίδα του κόμματός του, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να το φωνάξουμε και να το γράψουμε με μεγάλα γράμματα. Όταν όμως αυτό το κήρυγμα βρίσκει ανταπόκριση την επομένη ημέρα με αποτέλεσμα να δεχθεί επίθεση αυτός που βρίσκεται στο στόχαστρο, δηλαδή εμείς, οι εθνικιστές, τότε δεν φωνάζουμε απλά. Απαιτούμε από το κράτος και την έννομη τάξη να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες.

Το στέλεχος του Συνασπισμού

Ο Δημοσθένης Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος, ο οποίος υπογράφει άρθρο της “Αυγής” με τίτλο “Η βία, τα δελτία τύπου και ο σοσιαλισμός” δεν είναι απλά ένας συντάκτης της αριστερής εφημερίδας. Δεν είναι ένας αριστερός από τους πολλούς. Είναι στέλεχος του Συνασπισμού και μάλιστα πολύ δραστήριο σε όλες τις πτυχές τις δράσεως του συγκεκριμένου κόμματος. Ο Παπαδάτος είναι μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας του Συνασπισμού, συντάκτης της Εποχής, της Αυγής, της Ενέδρας και άλλων αριστερών φυλλάδων και υπέρμαχος όλων όσων εχθρεύονται την πατρίδα, το έθνος, την σημαία αλλά και την παραδοσιακή ηθική, την οποία εμείς θέλουμε να διατηρήσουμε.

Τον είδαμε να πρωτοστατεί προ δύο εβδομάδων στις εκδηλώσεις των ομοφυλοφίλων στο κέντρο, κρατώντας το πανώ της Νεολαίας Συνασπισμού που έγραφε: “Να αγαπιόμαστε χωρίς ντροπή, χωρίς φόβο. Δικαίωμά μας!”. Στην άλλη άκρη, το πανώ κρατούσε η κ. Σίσσυ Βωβού, πάλαι ποτέ κρατικοδίαιτη δημοσιογράφος, φεμινίστρια, η οποία σχετίζεται και με το Παρατηρητήριο του Δημητρά.

Μαζί με την κυρία Βωβού είναι από τους βασικούς συντελεστές της “Αντιεθνικιστικής Αντιμιλιταριστικής Πρωτοβουλίας”, οργάνωσης – σφραγίδα του Συνασπισμού, που διαδήλωσε στα Σκόπια. Η συγκεκριμένη οργάνωση πρωτοεμφανίστηκε με το όνομα “Αντιεθνικιστική Αντιμιλιταριστική Συσπείρωση” το 1992, όταν και είχαν καταδικασθεί 4 μέλη της με την κατηγορία της διασποράς ψευδών πληροφοριών και το σκεπτικό ότι “Διέσπειραν ψευδείς ειδήσεις και φήμες ικανές να επιφέρουν ανησυχίες και φόβο στους πολίτες, να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας και να επιφέρουν διαταραχή στις διεθνείς σχέσεις της χώρας”. Από πρόσφατη εκδήλωση της οργάνωσης αυτής, η οποία αλωνίζει στην Ελλάδα ανενόχλητη, δεν έλειψε φυσικά και ο γνωστός “Ιός” Τάσος Κωστόπουλος.

Όσο για τις διπλωματικές ταπεινώσεις που έχει δεχθεί η χώρα μας τα τελευταία χρόνια σε επίπεδο εθνικών θεμάτων, ο Παπαδάτος τις θεωρεί “σοβαρά πλήγματα εις βάρος του ελληνικού εθνικισμού” .

Αυτές και πολλές άλλες από τις εμετικές απόψεις του συγκεκριμένου ατόμου φιλοξενούνται συχνάκις στην σελίδα των “γνωστών – αγνώστων” Indymedia και Indy.

Τα κείμενα στην “Αυγή”

Μία μέρα πριν την πυρπόληση του βιβλιοπωλείου του Γιάννη Σχοινά, “Νέα Θέσις”, η Αυγή δημοσίευσε άρθρο του εν λόγω “κυρίου”, ιδεολογικού περιεχομένου, το οποίο προσπαθούσε να νομιμοποιήσει πολιτικά όλα τα κρούσματα βίας από μέρους αριστερών ομάδων υπό ένα κυνικό και άκρως αντιδημοκρατικό λενινιστικό πρίσμα.
Το κείμενο αποτελεί την πιο τολμηρή συνέχεια ενός άρθρου του Γιώργου Κυρίτση στην “Αυγή” της 15/6, όπου ο γνωστός αρθρογράφος της Athens Voice και της Γαλέρας, χαρακτηρίζει καθωσπρεπισμό την μη παροχή πολιτικής κάλυψης στους τραμπουκισμούς των πανεπιστημίων.
Επαυξάνοντας, ο Δημοσθένης Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος στο κείμενό του παραδέχεται την άμεση σχέση Συνασπισμού και Κουκουλοφόρων λέγοντας πως ως “Κόμμα των Κουκουλοφόρων” σκαρφάλωσε ο Συνασπισμός από το 5% στο 15%. Εκείνο όμως που είναι πραγματικά επαίσχυντο είναι το εξής σχόλιο:

“Τα τελευταία χρόνια, είτε καίγεται το βιβλιοπωλείο του Γεωργιάδη στη Σόλωνος, είτε πέφτουν μολότοφ σε αστυνομικά τμήματα, είτε σπάνε τράπεζες σε μια πορεία, οι αντίπαλοί μας θεωρούν αυτονόητη υποχρέωσή μας να δηλώσουμε ότι καταδικάζουμε “τη Βία”. […] Γιατί τόσο άγχος να μας “αποπροσανατολίσουν”, που θα’ λεγε και το ΚΚΕ; Για να αποκατασταθούν πολιτικά οι “πληγέντες” (πρόσωπα ή θεσμοί) και να εδραιωθεί, στο πεδίο της ιδεολογίας, η άποψη πως μέσα στην κοινωνία ουδείς άλλος δικαιούται να ασκεί βία, παρά μόνο το κράτος…”

Η βία αρέσει στον κ. Παπαδάτο και απαιτεί από το σύνολο της λεγομένης “Ανανεωτικής Αριστεράς” που βρήκε σε μεγάλο βαθμό κοινοβουλευτική εκπροσώπηση υπό την σκέπη του αριστερού συνονθυλεύματος που λέγεται ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να παράσχει ομόφωνα κάλυψη στο ρεσιτάλ βίας που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια από πλευράς της Αριστεράς. Το πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι ότι η πυρπόληση βιβλιοπωλείων ταυτίζεται με την λεγόμενη “αντικρατική βία”. Στον Συνασπισμό έχουν κουραστεί από την δημοκρατική δεοντολογία που λέει ότι οι ιδεολογικοπολιτικές συγκρούσεις πρέπει να εξαντλούνται στον διάλογο. Θεωρούν δε όλους τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους “κράτος”, παραβλέποντας μάλλον το γεγονός ότι καθ’ όλες τις επιθέσεις κατά βιβλιοπωλείων η Αστυνομία έλαμπε διά της απουσίας της, ακόμη κι από εκεί που οι κλούβες των ΜΑΤ είχαν βγάλει ρίζες.
Από το κείμενο δεν λείπει και η παραδοχή ότι η Αριστερά είναι ένα κατ’ εξοχήν αντιδημοκρατικό κίνημα που στόχο έχει την κατάλυση της εννόμου τάξεως και εν γένει του κράτους, χωρίς να διστάσει να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέσο, ακόμη κι αν αυτό λέγεται βία εις βάρος πολιτών αυτής της χώρας. Γράφει λοιπόν κλείνοντας ο κ. Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος :
“Δεν πιστεύουμε πως “η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων” […] Αντίθετα, γνωρίζοντας ότι “ο δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό δε θα είναι ένα απλό ειρηνικό πέρασμα”, καταλαβαίνουμε ότι για τη στοιχειώδη κοινωνική αυτοάμυνα απαιτούνται συγκεκριμένα “ποσά” βίας, υποστηρίξιμα τουλάχιστον στα τμήματα της κοινωνίας που μας ενδιαφέρουν προνομιακά…”
Θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν μία προσωπική τοποθέτηση, την ώρα που η εφημερίδα “Αυγή” αποτελεί επίσημο όργανο του Συνασπισμού. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, νομίζουμε ότι περιμέναμε αρκετά την έμπρακτη απομόνωση του συγκεκριμένου ατόμου από το κόμμα του.

Περιμένουμε

Είναι σαφές ότι κανένας πατριώτης αλλά και ειδικότερα κανένας μικρομεσαίος βιβλιοπώλης που τολμά να διαθέτει ελληνοκεντρικά βιβλία δεν ανήκει σε αυτά τα τμήματα της κοινωνίας που ενδιαφέρουν τον Συνασπισμό. Ως εκ τούτου, δικαιούται, με βάση την κοινωνικοπολιτική ηθική των στελεχών του να δέχεται βίαιες επιθέσεις από κουκουλοφόρους, να πυρπολείται το κατάστημά του και να διώκεται με κάθε τρόπο στα πλαίσια των φιλειρηνικών, προοδευτικών, σοσιαλιστικών και φιλολαϊκών οραμάτων αυτού του συρφετού.
Εμείς, βέβαια, σ’ αυτήν την λογική δεν μπαίνουμε ούτε το θελήσαμε ποτέ. Εμείς, επειδή πιστεύουμε στην έννομη τάξη και στο κράτος και απλά προσπαθούμε να διατηρήσουμε τον εθνικό του χαρακτήρα, ζητάμε τόσο από την δικαιοσύνη να ενεργήσει τα δέοντα για όσους διαπράττουν ηθική αυτουργία σε βίαιες πράξεις κατά της ζωής και της περιουσίας πολιτών αυτής της χώρας. Ζητάμε, επίσης, από τις δημοκρατικές ηγεσίες του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού να τηρήσουν την δεοντολογία που διακηρύττουν και να βάλουν στην θέση τους όσους όχι μόνον ομολογούν ότι είναι πολέμιοι του κράτους και του πολιτεύματος αλλά και νομιμοποιούν μέσω του δημοσιογραφικού βήματος, το οποίο αποτελεί εξουσία σε αυτήν την δημοκρατική χώρα, την βία, την αλητεία και τον τραμπουκισμό εις βάρος απλών πολιτών.

Διότι για να μην ξεχνιόμαστε, η Ε.Σ.Η.Ε.Α. έχει και κώδικα δεοντολογίας, ο οποίος γράφει ότι ο δημοσιογράφος πρέπει “να υπερασπίζεται σθεναρά το δημοκρατικό πολίτευμα…” Κι αν ο κ. Δημοσθένης Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος δεν είναι μέλος της, μέλος της σίγουρα είναι ο αρχισυντάκτης της “Αυγής”, μίας αν μη τι άλλο ιστορικής εφημερίδας, που του έδωσε βήμα να γράψει τις αθλιότητές του.

Παναγιώτης Δούμας

%d bloggers like this: