Archive for the 'Ιστορικά' Category

Η Βυζαντινή κοσμοθεωρία !

May 28, 2012

Η επέτειος της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως αποτελεί μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να επιχειρηθεί μία συνοπτική περιγραφή της βυζαντινής κοσμοθεωρίας και των ιδανικών που χαρακτήρισαν την ελληνική χιλιετή αυτοκρατορία.
Γι’αυτό το λόγο αντιγράφουμε τα παρακάτω αποσπάσματα από το βιβλίο του Steven Runciman “Η Βυζαντινή θεοκρατία”.

Πολύ συχνά το Βυζάντιο το έχουν δυσφημήσει ώς στατική κοινωνία.
Δέν ήταν καθόλου στατική.
Οί τέχνες και οί επιστήμες του προόδευσαν, αν και μέ κάπως αργό βήμα.
Αναπροσάρμοζε τή διοίκηση του άπό καιρό σε καιρό γιά νά καλύψει τις μεταβαλλόμενες συνθήκες.

Ήταν όμως και συντηρητικό μέ τή βαθύτερη έννοια της λέξης.
Οί Βυζαντινοί πίστευαν ότι καθήκον και προνόμιο τους ήταν νά «συντηρήσουν» τους μεγάλους πολιτισμούς τοΰ παρελθόντος, της Ελλάδας και της Ρώμης,πού τους είχαν κληρονομήσει, διαποτισμένους μέ το Χριστιανικό πνεύμα,ώστε ό ίδιος ό πολιτισμός νά αντέξει σ’ ένα σκοτεινό και αβέβαιο κόσμο.

Το θρησκευτικό τους αίσθημα ήταν ειλικρινές και έντονο.
Είχαν βαθιά συνειδητοποιήσει τήν αιωνιότητα,και εΐχαν βαθιά συνειδητοποιήσει επίσης ότι το θείο βρίσκεται
πέρα άπό τήν ανθρώπινη κατανόηση και μπορεί νά ερμηνευτεί μόνο μέ σύμβολα.

Ή επίγεια Αυτοκρατορία εΐναι ένα εφήμερο πράγμα.
Δικαιώνεται τόσο, όσο βρίσκεται σε σχέση μέ τή Βασιλεία των Ουρανών.
Η Βασιλεία των Ουρανών είναι ή αόρατη, αιώνια Ιδέα.
Το επίγειο βασίλειο δέν είναι τίποτε άλλο άπό τήν επίγεια σκιά της,ένα απτό άλλα παροδικό σύμβολο πού πρέπει νά αποτελεί μιά προετοιμασία γιά τήν αιωνιότητα.
Γιά νά εκπληρώσει το ρόλο του πρέπει νά είναι δίκαιο και αρμονικό,
νά κυριαρχείται άπό τήν Αληθινή Πίστη,
όσο είναι δυνατόν νά γνωρίσει ό άνθρωπος τήν Αληθινή Πίστη.
Αλλά ή αμαρτία διαποτίζει τόν πρόσκαιρο κόσμο.

Οί Βυζαντινοί γνώριζαν πολύ καλά ότι ή ιστορία τους είναι γεμάτη άπό διηγήσεις γιά αστάθεια και
ανοησίες, γιά περιφάνεια, φιλοδοξίες και απληστία.
Πίστευαν ότι ή άμαρτωλότητά τους είναι αυτή πού προκάλεσε τήν παρακμή και τήν πτώση.
Αλλά το ιδανικό τους παρέμενε υψηλό, όσο κι αν ή πραγματοποίηση του στην πράξη δέν
ανταποκρινόταν και πολύ σ’ αυτό το ιδανικό.
Ηταν μιά γνήσια προσπάθεια νά τεθεί σε εφαρμογή μιά Χριστιανική
πολιτεία πάνω στή γη πού θά βρίσκεται σε αρμονία μέ τόν Ουρανό.

οι Βυζαντινοί, παρόλη την ευσέβεια τους, ήταν πρακτικοί άνθρωποι.
Γνώριζαν ότι ό Αυτοκράτορας, οτιδήποτε κι αν συμβολίζει, είναι ένας κοινός άνθρωπος.
Παρόλη τήν τελετή της στέψεως, δεν είναι ιερέας.
Πράγματι,όσο είναι δική του υπόθεση να οδηγεί το στρατό στις μάχες,και να κάθεται ώς δικαστής στα πολιτικά δικαστήρια,άλλο τόσο δεν εΐναι δική του υπόθεση να είναι ιερέας.

Ή θεϊκή του μοναρχία ήταν περιορισμένη.
Δέν πρέπει να αποφαίνεται σε δογματικά ζητήματα.
Αυτό τό κατέστησε σαφές ή ήττα τών Είκονομάχων.
Τά δογματικά θέματα είναι ζήτημα μόνον μιας Συνόδου όλων τών επισκόπων της οικουμένης,πού την επισκιάζει τό Αγιο Πνεύμα,όπως έπεσκίασε τους αποστόλους τήν ήμερα της Πεντηκοστής.

Άν και ό Αυτοκράτορας βρίσκεται πάνω άπό τό νόμο,πρέπει όμως να τον σέβεται ώς εγγυητή αρμονίας.
Ο Λέων Σ τ ‘ είχε καταπατήσει τό δικό του νόμο, με τον τέταρτο γάμο του·
άν καί έγινε μια κατ’ οίκονομίαν εξαίρεση,ο Τόμος πού έκλεισε τήν φιλονικία δείχνει ότι είχε κάνει σφάλμα.
Δέν πρέπει ό Αυτοκράτορας νά διαπράττει εγκλήματα εναντίον της ηθικής.
Στο Μιχαήλ Η’ επιβλήθηκε εκκλησιαστικός κανόνας για τή διαγωγή του απέναντι στον ‘Ιωάννη Δ’.
Αν τά εγκλήματα του Αυτοκράτορα ήταν ανυπόφορα, ό λαός θά ξεσηκωνόταν καί θά τον έσερνε βίαια άπό τό θρόνο,
όπως έκανε με τό Φωκά καί τον Ανδρόνικο Α’.
Αν ήταν ανίκανος σε επικίνδυνο βαθμό,ό στρατός ή οί αξιωματούχοι τοΰ Παλατιού θά φρόντιζαν γιά τήν εκθρόνιση.
Ο άνθρωπος πρέπει νά αξίζει γιά τή δουλειά πού κάνει.
Κι άν πράγματι άξιζε, τότε αναμφισβήτητα γινόταν ό Απόλυτος Μονάρχης.
Παρά τις προσπάθειες ανθρώπων όπως ό Φώτιος καί ό Μιχαήλ Κηρουλάριος,ό Πατριάρχης ήταν αναμφίβολα υποταγμένος
στον Αυτοκράτορα.
Η κοινή γνώμη επιδοκίμαζε τό ρόλο τοΰ Πατριάρχη νά ενεργεί ώς θεματοφύλακας της συνειδήσεως της Αυτοκρατορίας καί τοΰ Αυτοκράτορα.

Αλλά δέν θά έπρεπε νά τοποθετηθεί στο ίδιο επίπεδο με τον Αυτοκράτορα ούτε νά αναμιγνύεται στην πολιτική.
Καί επιτέλους,ό Θεός στους Ουρανούς δέν είχε κοντά του κανέναν Αρχιερέα πού περιορίζει τή δύναμη Του.
Κατά παρόμοιο τρόπο ό επίγειος αντιπρόσωπος τοΰ Θεοϋ θά πρέπει νά είναι ανεμπόδιστος.
Υπήρχε όμως πάντοτε μιά εκφραστική μειονότητα στο Βυζάντιο πού προκαλούσε τό δικαίωμα τοΰ Αυτοκράτορα νά δίνει εντολές στην Εκκλησία,
καί πού όταν οργανωνόταν άπό ηγετικές μορφές τών μοναχών,όπως ο Θεόδωρος Στουδίτης,μπορούσε νά φέρει σέ αμηχανία καί μερικές φορές νά επηρεάσει τήν αυτοκρατορική πολιτική.

Παρόλη τή δραστηριότητα της όμως, ποτέ δέν κατάφερε νά διασπάσει τον θεσμό πού δημιούργησε ό Εύσέβιος.
Καμιά μορφή διακυβέρνησης δέν μπορεί νά επιζήσει χωρίς τή γενική επιδοκιμασία τοΰ κοινού.
Πέρα άπό τους μοναχούς, οι συνηθισμένοι άνθρωποι στο Βυζάντιο,άνδρες καί γυναίκες,
πίστευαν ότι ή Αυτοκρατορία τους είναι ή επίγεια αγία Αυτοκρατορία του Θεοΰ,
μέ τον ‘Ιερό Αυτοκράτορα ώς αντιπρόσωπο τοΰ Θεοΰ προ τοΰ λαοΰ καί αντιπρόσωποτοΰ λαού προ τοΰ Θεού.
Γιά ένδεκα αιώνες, άπό τήν εποχή τοΰ πρώτου Κωνσταντίνου μέχρι τις μέρες τοΰ ενδέκατου,
ό θεοκρατικός θεσμός της Χριστιανικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παρέμεινε ουσιαστικά αμετάβλητος.
Κανένας άλλος θεσμός σέ όλη τήν ιστορία τής Χριστιανικής εποχής δέν άντεξε τόσο πολύ.

Γεώργιος Παπαδόπουλος : η φωνή της Αλήθειας

April 21, 2012

Ο Αρχηγός της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου 1967,περιγράφει ως έγκλειστος των φυλακών της σάπιας μεταπολίτευσης,τις καταστάσεις που οδήγησαν την Πατρίδα στην καταστροφή της χρεοκοπίας.
Δυστυχώς ο ελληνικός λαός τότε προτίμησε τις κούφιες υποσχέσεις των δημαγωγών και όχι τις αλήθειες των Πατριωτών Αξιωματικών που υπηρέτησαν την Πατρίδα στα πεδία των μαχών και παρέδωσαν μία χώρα οικονομικά ισχυρή και εθνικά υπερήφανη.

Ζήτω η 21η Απριλίου 1967 !

Η κοινωνική πολιτική του Ιωάννη Μεταξά

October 28, 2011

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο εθνικός κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς αποτελεί κόκκινο πανί και μόνιμο στόχο της αριστερής προπαγάνδας.
Εν μέσω παραληρήματος,συνήθως,εξαπολύουν διάφορες κατηγορίες εναντίον του.
Από την πιο χοντροκομμένη και φαιδρή που θέλει τον Μεταξά να μην είπε το ΟΧΙ έως την πιο “σοβαρή” (σοβαροφανή όπως θα δούμε) που παρουσιάζει τον Μεταξά ως ένα καταπιεστή του λαού.

Με προηγούμενα άρθρα έχουμε ασχοληθεί με την πρώτη και πιο χοντροκομμένη κατηγορία.
Σήμερα θα ασχοληθούμε με την δεύτερη,την σοβαροφανή.
Θα αναφερθούμε στις προσπάθειες του εθνικού κυβερνήτη να οικοδομήσει ένα κοινωνικό κράτος.

Θα αντιγράψουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο του καθηγητή Ιωάννη Βατικιώτη “Μια πολιτική βιογραφία του Ιωάννη Μεταξά.Φιλολαική Απολυταρχία στην Ελλάδα,1936-1941” το οποίο προλογίζει ο γνωστός Θάνος Βερέμης.
Είναι κατα τη γνώμη μας χαρακτηριστικά τα αποσπάσματα διότι σε αυτά παρουσιάζονται και κριτικάρονται οι απόψεις του Αγγλου πρεσβευτή στην Αθήνα τα έτη 36-37 Sydney Waterlow.
Ο Sydney Waterlow ο οποίος ήταν τουλάχιστον προκατειλλημένος εναντίον του Μεταξά,παρουσιάζει τις κοινωνικές προσπάθειες του ως αλόγιστες δαπάνες !

Σελίδες 362-364,γράφει ο καθηγητής Βατικιώτης :

“Φαίνεται,λοιπόν, ότι την περίοδο εκείνη ο Μεταξάς ασχολήθηκε πολύ σοβαρά με την κοινωνική πρόνοια,την οποία θεωρούσε βάση της πολιτικής του για την εθνική αναγέννηση,χωρίς να υπολογίσουμε ότι,αν πετύχαινε τους στόχους του,θα παρείχε ακόμη μεγαλύτερη νομιμότητα στην εξουσία και το καθεστώς του.
Ηταν όμως σαφές ότι το άμεσο πρόβλημα του ήταν οικονομικό,πως δηλαδή θα χρηματοδοτούσε όλα αυτά τα σχέδια.Μπορεί να πίστευε βαθιά ότι η κοινωνική πρόνοια ήταν ιερό καθήκον της κυβέρνησης ,αλλά και ένα εντατικό εξοπλιστικό πρόγραμμα ήταν επίσης εθνική αναγκαιότητα και κρατική προτεραιότητα,που απαιτούσε μάλιστα τεράστιες δαπάνες.
Επιπλέον,ο Μεταξάς είχε ανακοινώσει ένα φιλόδοξο,δεκαετές σχέδιο δημοσίων έργων για την αγροτική ανάπτυξη,την έγγειο βελτίωση και την κατασκευή οδών και σιδηροδρόμων,του οποίου ο προυπολογισμός άγγιζε τα 7,5 δις δραχμές.

Ως αρχηγός του δικού του καθεστώτος,ο Μεταξάς ήθελε με κάθε τρόπο να αποφύγει τις αποσπασματικές πολιτικές και να προωθήσει ένα καλύτερα καταρτισμένο εθνικό πρόγραμμα που θα διαπνεόταν από το δικό του φιλόδοξο πρόγραμμα αναδιοργάνωσης της χώρας με εθνικό προσανατολισμό.

Οπως παρατήρησε όμως ο Waterlow «το ελληνικό μυαλό,ως συνήθως,(είχε) λάβει ελάχιστα υπόψιν τόσο τις τεχνικές δυσκολίες όσο και το αμείλικτο οικονομικό κόστος».
Θεωρούσε ότι όλα αυτά τα σχέδια ήταν «απόλυτα,σχεδόν,εσφαλμένα»,ότι υπερέβαιναν τις δυνατότητες των Ελλήνων και δεν συνιστούσαν ρεαλιστική οικονομική πρόταση.
«Επομένως,το σημερινό καθεστώς»,αποφάνθηκε με σιγουριά ο Waterlow,«είναι σαν να ξεκινά μια φιλόδοξη σταδιοδρομία αλόγιστων,ως επί το πλείστον,δαπανών.Αυτή είναι η αναπόφευκτη συνέπεια της πατριωτικής φιλοδοξίας όταν συνδυάζεται με την υπέρμετρη αυτοπεποίθηση».

Ο Waterlow,όμως,εκφράζοντας απλώς την προκατάληψή του απέναντι στον Μεταξά,αποκάλυπτε εντυπωσιακή έλλειψη διορατικότητας : ήταν αντίθετος στον Μεταξά και το καθεστώς του γιατί πίστευε ότι ήταν φασιστικό και ότι δεν θα αντιστεκόταν στον Αξονα.

Ο Μεταξάς όμως δεν είχε την επιπολαιότητα του μέσου Ελληνα όταν επρόκειτο για τόσο σοβαρές εθνικές προσπάθειες ή επιχειρήσεις.Ηταν εξαιρετικά ορθολογιστής και υπολογιστικός.
Μάλιστα,με την πολιτική του για την εθνική αναγέννηση εισήγαγε τον σχεδιασμό σαν μια νέα αρχή και ίσως μια νέα εμπειρία για τους Ελληνες.Ακόμη και ο Waterlow αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η πρωτόγνωρη φύση του New Deal του Μεταξά αρκούσε από μόνη της για την προσωρινή επιτυχία του.

Οπως και αν βλέπει κανείς τα πράγματα,η αλήθεια είναι ότι ο Μεταξάς κατάφερε,μέσω του σχεδίου εθνικής αναγέννησης,να μειώσει τις απαιτήσεις εισαγωγής σιτηρών κατά αρκετές χιλιάδες τόνους το χρόνο.
Κατάφερε επίσης να βελτιώσει τις κρατικές υγειονομικές υπηρεσίες και προώθησε την ανάπτυξη της εγχώριας βιομηχανίας,η οποία έφτασε στο επίπεδο να ικανοποιεί τα τρία τέταρτα των αναγκών της χώρας σε βιομηχανικά προιόντα
“.

Υπάρχει καλύτερη απάντηση στους λασπολόγους που υποστηρίζουν οτι ο Μεταξάς ήταν τύρρανος του Ελληνικού λαου από την μαρτυρία του Αγγλου πρεσβευτή ο οποίος -λόγω προκατάληψης σύμφωνα με τον καθηγητή Βατικιώτη-θεωρεί ότι η οικοδόμηση του κοινωνικού κράτους της 4ης Αυγούστου είχε υπερβολικό κόστος ;

Σελίδες 359-361 :

Συγκεκριμένα,ο Waterlow αναφέρει τη θέσπιση νέων νόμων την Πρωτοχρονιά (Ιανουάριος 1937),έξι μόλις μήνες μετά την ανάληψη δικτατορικών εξουσιών από τον Μεταξά,οι οποίοι θα επιβαρύναν τον κρατικό προυπολογισμό με ετήσιες δαπάνες ύψους 500 εκατομμυρίων δραχμών και είχαν στόχο την ανακούφιση των φτωχότερων τάξεων,πέρα από τα κονδύλια που είχε ήδη ανακοινωθεί ότι «διατέθηκαν για κοινωνικές δαπάνες».Και ότι τα χρήματα θα συγκεντρώνονταν με πρόσθετες επιβαρύνσεις στις ταχυδρομικές και τηλεγραφικές υπηρεσίες,καθώς και με την επιβολή φόρου πολυτελείας στον καπνό,στη χαρτοπαιξία και τη λαχειοφόρο αγορά.

Η κυβέρνηση υποστήριζε ότι δεν επρόκειτο να αλλάξει η δομή του φορολογικού συστήματος.
Ο νέος νόμος απλώς ενίσχυε τον προυπολογισμό του υπουργείου Κοινωνικής Προνοίας (στο οποίο υπαγόταν το υφυπουργείο Υγιεινής) με τις εισπράξεις από τις πρόσθετες επιβαρύνσεις,με αποτέλεσμα να φτάσει τα 500 εκατομμύρια δραχμές.
Επομένως,η υπόσχεση που είχε δώσει ο Μεταξάς,καταλήγει ο Waterlow,«οτι θα χρηματοδοτήσει το New Deal του χωρίς την επιβολή νέων φόρων,δεν έχει αθετηθεί».

Κάποιοι υποστηρίζουν οτι οι νέες επιβαρύνσεις ήταν μια μορφή εμμέσου φόρου,αλλά σ αυτούς τους επικριτές ο Μεταξάς απάντησε ότι επρόκειτο για επιβολή φόρου στην ανθρώπινη αδυναμία,δηλαδή στο κάπνισμα και τα τυχερά παιχνίδια,και ανακοίνωσε ότι υπήρξε πλεόνασμα στον προυπολογισμό του οικονομικού έτους 1935-1936 παρόλο που η σοδειά δεν ήταν καλή.

Ο Waterlow δεν παρέλειψε να κάνει λόγο για την έντονη αντίδραση της Τράπεζας της Ελλάδος σε αυτά τα μέτρα,τα «οποία,σε συνάρτηση με το πρόγραμμα εξοπλισμού και τις αναπόφευκτα δυσβάστακτες υποχρεώσεις της χώρας για την εισαγωγή σιτηρών από το εξωτερικό,θα ασκήσουν αμείλικτες πιέσεις στο νόμισμα»,υπονοώντας ότι το New Deal του Μεταξά ήταν ασύμβατο με μια υγιή οικονομία.
Παρατήρησε επίσης ότι αντίθετα με τις συστάσεις της Οικονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών,ο Μεταξάς προχωρούσε σε αυξήσεις των κοινωνικών δαπανών αντί να μειώνει τον κρατικό προυπολογισμό,προκαλώντας έτσι ανησυχία στους ξένους πιστωτές και διαφωνίες ανάμεσα στους υπουργούς του ως προς το ποιός ήταν ο καλύτερος τρόπος συγκέντρωσης χρημάτων για το New Deal.

Οσοι θεωρούσαν ότι έπρεπε να αντληθούν από τους πλούσιους,έβαζαν σε κίνδυνο την πολιτική θέση του Μεταξά,τις μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες και τους στόχους του.
Στο σημείο αυτό ο Waterlow σημειώνει ότι ο Μεταξάς δεν ενεργούσε «απλώς με δημαγωγικά κίνητρα».
Εχοντας αναπτύξει υπέρμετρη πεποίθηση στις δυνάμεις του ως διαχειριστή,«πίστευε ειλικρινά (μάλλον αδικαιολόγητα κατά τη γνώμη μου),ότι μπορούσε να αναμορφώσει και να εμπνεύσει τις κρατικές υπηρεσίες σε τέτοιο βάθμο,ώστε να έχουν τη δυνατότητα να δαπανούν τεράστια ποσά για τη διαρκή ωφέλεια εκείνων τους οποίους τώρα αποκαλεί,σε συζήτηση μαζί μου,”ο λαός μου”-εννοώντας τους φτωχούς- τους νέους του ψηφοφόρους ;
Και οφείλει να παραδεχτεί κανείς ότι έχουν γίνει πολλά για την ανακούφιση των φτωχότερων τάξεων».”

Μέσα λοιπόν από τις σκέψεις του προκατειλλημένου εναντίον του Μεταξά Waterlow μαθαίνουμε ότι ο “τύρρανος” Μεταξάς είχε ήδη κάνει πολλά για την ανακούφιση των πιο αδύναμων οικονομικά στρωμάτων του λαού ερχόμενος σε αντίθεση μάλιστα ακόμα και με την Τράπεζα της Ελλάδος.

Ενας Εθνικιστής,πατέρας της Νίκης και εκφραστής μιας πολιτικής που ανακουφίζει το λαό χωρίς μάλιστα να διστάζει μπροστά στις αντιρρήσεις του τραπεζικού κατεστημένου,δικαιολογημένα κατά τη γνώμη μας,δεν είναι ένα αγαπητό πρόσωπο για τους μπολσεβίκους.
Το γιατί είναι προφανές.

* O Ιωάννης Γ. Βατικιώτης υπήρξε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου όπου και ίδρυσε το πρόγραμμα των Πολιτικών Σπουδών.Διετέλεσε επίσης διακεκριμένος επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα αμερικάνικα πανεπιστήμια (Πρίνστον,Ιντιάνα,Λος Αντζελες,αμερικάνικο πανεπιστήμιο Καίρου).

Γράμμος Βίτσι,αιώνια σύμβολα αγώνα

August 28, 2011

Συμπληρώνονται 62 έτη από την συντριβή του αντεθνικού και μισάνθρωπου κομμουνιστοσυμμοριτισμού στα πεδία των μαχών.
Η συντριβή των σλαβόδουλων συμμοριτών έθεσε τις βάσεις ώστε ο λαός μας (οι γονείς και οι παππούδες μας δηλαδή) μέσα από επίπονες προσπάθειες να ανοικοδομήσει τη χώρα και να τη θέσει σε τροχιά προόδου.
Η σύγκριση με τις χώρες που έπεσαν στα αιματοβαμμένα νύχια των κομμουνιστών είναι καταλυτική.

Δυστυχώς,η μεταπολίτευση σήμανε και την παράδοση της χώρας στα αντεθνικά και δημαγωγικά κελεύσματα των ηττημένων συμμοριτών.
Αυτοί που αιματοκύλισαν τον λαό μας,αυτοί που μιμήθηκαν τον τούρκο και υιοθέτησαν την πρακτική του παιδομαζώματος,με τη σύμφωνη γνώμη ανάξιων πολιτικών,γύρισαν στον τόπο του εγκλήματος καθαγιασμένοι και προκλητικοί όσο ποτέ.

Με τη σύμφωνη γνώμη γαλάζιων “εθναρχών”,πράσινων δημαγωγών και λοιπών πολιτικάντηδων,η περίφημη εθνική συμφιλίωση επέβαλε την ιδεολογική κυριαρχία των ηττημένων εγκληματιών του κομμουνισμού.
Σφαγείς Ελλήνων,απαγωγείς παιδιών,κατέλαβαν θέσεις στο δημόσιο τομέα,έγιναν βουλευτές,συμμετείχαν ακόμα και στην διακυβέρνηση της χώρας.

Οι συνέπειες -τώρα πλέον- γνωστές : Πλήρης ηθική και υλική χρεοκοπία.

Η καταλήστευση των δημόσιων ταμείων,η διαφθορά και η αναξιοκρατία κυρίαρχες σε κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής,οι κομματικοί στρατοί του δημοσίου-παιδιά ενός ανώτερου θεού,η επίθεση σε αξίες και ιδανικά που κράτησαν ζωντανό τον Ελληνισμό επί χιλιετίες.

Οι κόκκινοι “προστάτες των εργαζομένων” τη στιγμή που υπόσχονται τα πάντα,καίνε εργαζόμενους ζωντανούς και απολύουν κόσμο στις κομματικές τους επιχειρήσεις.
Στηρίζουν τη λαθρομετανάστευση και αδιαφορούν για τον φτωχό Ελληνα ο οποίος είναι ο πρώτος που νιώθει στο πετσί του τις συνέπειες :
Την εγκληματικότητα,την ανεργία,τα μειωμένα μεροκάματα.

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα,ο Γράμμος και το Βίτσι έρχονται να μας θυμίσουν ότι είναι στο χέρι των Ελλήνων να ανατρέψουν την κατάσταση και να χτίσουν ένα καλύτερο μέλλον για τους ίδιους και τα παιδιά τους.
Οπως τότε ανετράπη η σλαβοκίνητη ανταρσία,έτσι και σήμερα μπορεί να ανατραπεί η σοβιετικού τύπου κρατική δομή που μας φόρτωσε στην πλάτη το πολυτεχνείο.
Χαρακτηριστικο παράδειγμα ; Η άρση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Ενα σύγχρονο κάστρο της αρίστερας πέφτει μετά από επίμονο ιδεολογικό αγώνα.

Η επέτειος λοιπόν της εθνικής νίκης επί των συμμοριτών,η μνήμη των αγωνιστών που κατατρόπωσαν τις κατά κανόνα σλαβόφωνες ορδές στο Γράμμο και στο Βίτσι και το παράδειγμα των παλληκαριών που γλύτωσαν τη Μακεδονία και εκδικήθηκαν τα θύματα του παιδομαζώματος και τόσων σφαγών,μας καλούν να αγωνιστούμε για να αποτινάξουμε τα δεσμά ενός αντεθνικού μαρξιστογενούς κατεστημένου.

Στο χέρι μας λοιπόν είναι να δημιουργήσουμε νέα,σύγχρονα μνημεία,εθνικού θριάμβου.
Δεν ξεχνάμε,τιμούμε τους προδομένους ήρωες που αγωνίστηκαν για να μας παραδώσουν μία ελεύθερη πατρίδα.

Στη μνήμη των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ

March 31, 2011

1η Απριλιόυ 56 χρόνια πριν,η Κύπρος μας ξυπνάει με τη φωνή του Γεωργίου Γρίβα Διγενή να την καλεί.
Να την καλεί στον Αγώνα για την αποτίναξη του Αγγλικού ζυγού και για την Ενωση με την Μητέρα Ελλάδα.

Σε αυτόν τον Αγώνα,ο κυπριακός ανθός,έδωσε το παρόν.
Και πότισε το Αγιο χώμα της Κύπρου μας με το αίμα του.
Με μπροστάρη το Διγενή και με σαλπιστές Νίκης νέα παιδιά,μαθητές,έφηβους αλλά και ψυχωμένους άντρες,
η αγγλική αυτοκρατορία ταπεινώθηκε.

Ευγενικές μορφές πέρασαν στο πάνθεον των Ηρώων του Ελληνισμού.
Αυξεντίου,Μάτσης,Καραολής,Δημητρίου,Παλληκαρίδης,Δράκος,
Δημητρίου,Γεωργάλλας και δεκάδες ακόμα νέοι Ελληνες της Κύπρου,
συγκλόνισαν τον Ελληνισμό και τον έκαναν να κλάψει από λύπη αλλά και υπερηφάνεια.
Η αγγλική τρομοκρατία,οι απαγχονισμοί και τα βασανιστήρια δεν μπορούσαν να λυγίσουν τον πόθο για τη Λευτεριά !

Στη μνήμη των Αγωνιστών για την Ενωση,
αφιερώνουμε τους μελωποιημένους στίχους του Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

Θυσιάστηκε και αυτός σε ηλικία 19 ετών για το ιδανικό που ονομάζεται Ελλάδα.

Ζήτω η Ενωση,Ζήτωσαν οι Αγωνιστες της !

Υπήρξε κρυφό σχολειό τελικά ;

March 25, 2011

Ας απολαύσουμε 2 διακεκριμένους συντελεστές του ντοκυμανταιρ του ΣΚΑΙ

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι ο κύριος Βερέμης είναι ιστορικός ενώ ο κύριος Τατσόπουλος δηλώνει συγγραφέας.
Αξίζει επίσης να τονιστεί ότι η θέση του κυρίου Βερέμη περί της υπάρξεως του κρυφού σχολειού έρχεται σε αντίθεση με την θέση του ντοκυμανταιρ του ΣΚΑΙ αναφορικά με αυτό το θέμα.

Αλλά ας ακούσουμε και έναν ακόμη γνωστό ιστορικό,τον κύριο Καργάκο

Η αλήθεια για το 21

March 25, 2011

Παραθέτουμε 3 βίντεο από την εξαιρετική ιστοσελίδα αντίβαρο.
Αποτελούν μια συγκεντρωτική απάντηση στην διαστρέβλωση της Ιστορίας μας όπως αυτή επιχειρήθηκε από τους (γνωστούς για τις ιδεοληψίες τους) συντελεστές του ντοκυμανταίρ του ΣΚΑΙ για το 1821.
Στην ίδια ιστοσελίδα θα βρείτε και πολλά ακόμα άρθρα για το 21 και την εθνεγερσία.
Τα συμπεράσματα δικά σας…

Οι συντελεστές της εκπομπής πολλάκις αναφέρθηκαν σε εθνικούς “μύθους” που εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες.
Εννοούν την διαμόρφωση της εθνικής συνείδησης μιας και όπως μαρτυρεί ο αρχικός τίτλος της σειράς τους,δεν πίστευουν στην ύπαρξη του Ελληνικού έθνους πριν το 1821 αλλά αντίθετα το θεωρούν ένα κατασκεύασμα,το οποίο για να δημιουργηθεί είχε ανάγκη απο ψέμματα.

Εσεις αναρωτηθείτε,σε τι αποσκοπεί η διαστρεβλωμένη παρουσίαση της Ιστορίας αν υποθέσουμε οτι ο τρόπος διδασκαλίας της δημιουργεί συνειδησεις ;

Το 1821 με τα λόγια του Νικηταρά

March 25, 2011

Ομιλεί ο Νικήτας Σταματελόπουλος,γνωστός ως Νικηταράς ο Τουρκοφάγος.
Ενας από τους μεγαλύτερους Ηρωες του Ελληνισμού.
Διακρίθηκε τόσο για τη γενναιότητα του όσο και για την ανιδιοτελή αγάπη του για την Πατρίδα.
Εδώ σε διάλογο με τον Δημήτρη Τσαμαδό :

(Διάλογος) [Νικηταρᾶς:]

– Ὅποτε θέλει ἂς ἔλθει ὁ θάνατος. Δὲν μὲ μέλλει, δὲν μοῦ κακοφαίνεται ἂν γέροντας νὰ σκοτωθῶ πιασμένος μαλλιὰ μὲ μαλλιὰ μὲ τοὺς ἐχτρούς, ἀλλά, μοῦ κακοφαίνεται νὰ δώσω ἢ νὰ πάρω θάνατο πολεμώντας ὡς ἐχθρὸς μ᾿ ἕναν Ὑδραῖον, μ᾿ ἕναν Κορίνθιον, μ᾿ ἕναν ἀπὸ τὸ Ξηρόμερο ἢ ἀπὸ τὴν Μακεδονία. Δὲν εἶναι οἱ Ὑδραῖοι, δὲν εἶναι οἱ Κορίνθιοι ποὺ μοῦ ἐσκότωσαν τὸν πατέρα, τὸν ἀδελφόν, τὸν ἀγαπητόν μου καλύτερα ἀπὸ ἀδελφόν, υἱὸν τοῦ Ζαχαριᾶ.

Τὸ ἄγριο κύμα μᾶς ἔρριξε εἰς τοὺς τόπους σας. Ἄλλη φορά πατροκαημένος ἔλεγε ὁ γέροντας :
«Θανατώσετε ἐμένα ποὺ παλαιός ἐχθρὸς εἶμαι τῆς φυλῆς σας. Ἀλλὰ τὰ παιδιὰ εἶναι ἀθῶα, αὐτὰ ἀναστήθηκαν εἰς τὰ ξένα». Ἐκεῖνοι ἔσφαξαν τὸν πατέρα μου, ἐβλαστημοῦσαν τὸν Ζαχαριᾶ, ποὺ στὰ ζῶντα του μόνον ἀκούοντας τ᾿ ὄνομά του ἔσερναν φωνήν τρομάρας, ἐβίαζαν τὸν ἀδελφόν μου ν᾿ ἀλλάξει τὴν πίστιν του. Ὁ νέος, ὡραῖος σὰν ἡ εὔμορφη αὐγή, τοὺς ἔλεγε: «Θέλω νὰ πάγω ἐκεῖ ποὺ ἐπῆγε ὁ πατέρας μου». Τοῦ ἔκοφταν τὸ κεφάλι καὶ ἔκανε ὁ νέος τὸν σταυρό του, καὶ ἀπὸ τὸ αἷμα του ἔγινε σταυρός εἰς τὸ χῶμα. Καὶ οἱ ψυχὲς τῶν τριῶν γνωρίζουν ἂν ἐγὼ τοὺς ἐγδίκησα καὶ ἂν ἄγριον μὲ εἶδαν τὰ περιγιάλια τῆς Ζακύνθου, οἱ νύχτες, τὰ φεγγάρια, νὰ περπατῶ ξώφρενα, ἕως ὁποὺ δὲν ἐπληρωνόμουν τὸ ἀθῶο αἷμα. Ἀλλά τί εἶναι ἡ ἐγδίκησις τοῦ πατρός μου, ὅταν ὅλο τὸ γένος μου βοᾷ ἐγδίκησιν. Χιλιάδες μύριοι σταυροὶ ἐκυμάτισαν εἰς τὸ αἷμα σὰν ὁ σταυρός τοῦ ἀδελφοῦ μου. Ὤ, πόση χαρὰ δοκίμασα, γέροντα , ὅταν μετέπειτα οἱ καιροί, ἡ θεία Πρόνοια, ἡ εὐχὴ τοῦ πατέρα μου, ἔκαμαν νὰ βροντήσει τὸ Ἑλληνικὸ ντουφέκι. Καὶ εἰς τὸ Ἀνεμογδούρι, στὴν Ρίζα τρεῖς χιλιάδες στρατιῶτες Τριπολιτσῶτες, Μυστριῶτες, Νησιῶτες, μ᾿ ἐκήρυξαν στρατηγόν τους. Καὶ ἔλεγα: Πότε οἱ τρεῖς χιλιάδες θὰ γίνουν 300 χιλιάδες καὶ μαζὶ τους ἐγώ, ταπεινότερος ἀπ᾿ ὅλους, νὰ πᾶμε νὰ προσκυνήσουμε τοὺς θείους τόπους τῆς θρησκείας μας, τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ τὸν ναὸν τῆς Ἁγίας Σοφίας; Αὐτοὶ οἱ στοχασμοὶ αἰωνίως εἶναι εἰς τὸν νοῦν μου. Ἦταν ὅταν ἐτζακιζόμουν στὴν Στυλίδα ἢ ὅταν οἱ σημαῖες τοῦ ἐχθροῦ μὲ ἀπόκλεισαν εἰς τὸν Ἅϊ Σώστη σ᾿ ἕναν πύργο μὲ 4 συντρόφους μου, καὶ ὅταν ἐχτυποῦσα, ἔπαιρνα μὲ τὲς πλάκες τὰ παλληκάρια μου διὰ νὰ μὴν πέφτουν στὰ λάφυρα, ἀλλὰ νὰ χυμοῦν στὸν ἐχθρό, κι ὅταν περιφερόμουν ὡς δοῦλος στὸ μοναστήρι, στὶς Καλτεζιὲς νὰ διαδίνω τὸ μυστήριο τῆς Ἑταιρείας, καὶ ὅταν ἐκρουστάλλιασαν τὰ γένεια μου στὴν Ἀράχοβα, καὶ ὅταν στὸ τραπέζι στὸν Ἅι – Γιώργη ἐστήσαμε καταμεσῆς τοῦ τραπεζιοῦ τὸ κεφάλι Μουστάμπεη καὶ Κεχαγιά, καὶ ἐτραγουδήσαμε μὲ τὸν ἀρχηγό Καραϊσκάκη τὰ παλαιὰ τραγούδια καὶ ἐχαιρόμαστε μὲ τὴν παντοχή, πλὴν καὶ ἄλλοι ἐμᾶς θὰ τραγουδίσουν. Μακάριζε ὤ γέροντα, τὸν ἀδελφόν σας. Δὲν ἐχάθηκε ἀλλὰ ζεῖ, πάλι· περίσσια πολεμώντας ἔσβησε τὸ χρέος του πρὸς τὸν Θεὸν καὶ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ μὲ τὸ αἷμα του ἐκοινώνησε καὶ ἀπὸ τὰ λημέρια τῶν δικαίων τὸν ἔχομε ἐγὼ κι ἐσὺ εἰς τὸ πρόσταγμα τῆς πατρίδας.

Πηγαίνω, ἀκριβό μου τέκνο, εἰς τὴν Ὕδρα, ἔμαθα καὶ ἐδιδάχθηκα περισσότερο ἀπ᾿ ὅσα παρ᾿ ὅλα ὅσα μοῦ γράφει ὁ Κυβερνήτης. Θυμοῦ, ἀκριβό μου τέκνο, ὅτι διὰ ἐμὲ ἀνοίγεται ὁ τάφος, ἀλλὰ τὰ παιδιὰ μου εἶναι εἰς τὸν ἀνθὸ τῆς νεότητας καὶ νὰ εἶσαι πάντοτε φίλος μὲ αὐτά. Παρηγορημένος θὰ κατεβῶ στὸ μνῆμα ἂν στὰ ἄχαρα γηρατειά μου κατόρθωσα νὰ ἀποδιώξω ἀπὸ τοὺς συμπατριώτας μου κινήματα ἐπιζήμια εἰς τὴν δόξα τοῦ νησιοῦ καὶ τοῦ γένους .

Διὰ νὰ πλουτισθεῖ ἡ πατρίδα, τὸ βασίλειόν μας, πρέπει νὰ γίνει μεγάλο, καὶ ἡ διχόνοια δὲν εἶναι ὁ ἴσιος δρόμος. Μοῦ εἶπες, γέροντα, ὅτι δὲν νοιώθω τὸν κόσμο. Δὲν τὸ στέργω. Καὶ ἄλλοι μοῦ τὸ εἶπαν, πλὴν ἐγὼ ποτὲ δὲν τὸ ἐπίστευσα.

Δέκα χρονῶν ἤμουν καὶ ἔσερνα ἄρματα μὲ τὸν πατέρα μου. Ἐξενυχτούσαμε στὲς σπηλιές, ἐξημερωνόμαστε στὰ δάση σὰν θηρία. Ἐπέφταμε εἰς τοὺς ἐχθρούς, οἱ Χριστιανοὶ μᾶς εἶχαν παρηγορίαν. Μὲ ἡμᾶς ἦτον τὸ μελλούμενο τοῦ Ἑλληνικοῦ ὀνόματος. Ὅταν ἐμεγάλωσα, οἱ σύντροφοί μου μ᾿ ἐμένα ἐστομώσαμε τὴν λαγκαδιὰ καὶ τὸν βράχο ἀπὸ νικημένα κουφάρια. Δὲν ἤξευρα ἀλήθεια ἄλλα πράγματα, ἀλλ᾿ ἐγνώριζα ἐκεῖνο ποὺ σώζει τὴν πατρίδα. Ἂν αὐτοὶ ποὺ καυχιοῦνται ὅτι ἠξεύρουν νὰ κάμουν τοὺς νόμους, αὐτοὶ θὰ εἶχαν γῆν νὰ καθίσουν, οἶκον νὰ ἀρχηγεύσουν, ἂν τὰ σπαθιὰ μας καὶ τὰ τουφέκια μας δὲν ἤθελε κοιμήσουν εἰς τὸν ὕπνον τοῦ θανάτου τοὺς παλληκαράδες τῶν ἀλλοφύλων; Μὴ μὲ καταφρονεῖς, λοιπόν, Δημήτρη, πὼς τάχα δὲν γνωρίζω τὰ ἁρμόδια καὶ τὰ πρεπούμενα, διατὶ ἀδικεῖς τὰ χυμένα αἵματα τῶν Ἑλλήνων, χυμένα διὰ τὴν πατρίδα.

[Δημήτρης Τζαμαδός:]

– Μοῦ ἀρέσει ὅπως ὁμιλεῖς ἀγκαλὰ καὶ εἶχα νὰ σοῦ ἀντιλογήσω. Σὰν ἐσὲ ὁμιλοῦσε ὁ ἀδελφός μου ποὺ ἐχάσαμε εἰς τὴν Σφαχτηρία. Ἴσως, ἀδελφὲ μου, ἀνοιγοκλειώντας διὰ ὕστερη φορὰ τὰ μάτια σου ἐκοίταζες ποῦ πέφτει ἡ Ὕδρα, αὐτὴ ποὺ εἶχε ἀναστήσει τὰ δοξασμένα σου νιάτα. Σὲ πλάκωνε λύπη, μήνα βάρβαρος ἐχθρὸς τὴν πάταγε. Τὸ καράβι σου ἐγλύτωσε, ἀδελφέ μου, καὶ ἐσὺ δὲν ἐγλύτωσες.

Τέκνο μου, Νικήτα, σοῦ λέγω ὅτι, ὅσοι φρονεῖτε ὡς σ᾿ ἀκούω, ὀλιγοήμερη εἶναι ἡ ζωή σου, καὶ συχνὰ ὁ θάνατός σας γίνεται ζημία χωρὶς κέρδος.

Εδώ πολυτεχνείο…

November 17, 2010

Επιτέλους και μέσα στη βουλή ακούγονται αλήθειες για το τι προσέφερε το πολυτεχνείο και η γενιά του στην πατρίδα.
Το πτώμα της μεταπολίτευσης σάπισε και τίποτα δεν μπορεί να καλύψει τη μπόχα που πνίγει τον Ελληνα.
Το πολυτεχνείο υπήρξε πηγή δεινών για την πατρίδα.
Δεινά που έχουν συγκεκριμένα ονόματα :
Αττίλας το 1974 και Χρεοκοπία το 2010…

Πολλά συγχαρητήρια στον Αστέριο Ροντούλη !

Γιατί γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου ;

October 28, 2010

Το ερώτημα της επικεφαλίδας δεν έχει να κάνει με τα διδάγματα και τα συναισθήματα που απορρέουν από τον ένδοξο αγώνα των παππούδων μας.
Αυτά για έναν ευσυνείδητο πολίτη θα έπρεπε να είναι αυτονόητα πράγματα και ως τέτοια θα τα αντιμετωπίσουμε στο συγκεκριμένο άρθρο.

Το ερώτημα λοιπόν έχει το εξής νόημα :
Γιατί νικήσαμε τους Ιταλούς και συνεπώς έφτασε η 28η Οκτωβρίου να γίνει εθνική εορτή ;
Ποιοί παράγοντες έφεραν τη νίκη στα όπλα των Ελλήνων μαχητών ;
Θα αναφέρουμε τους σημαντικότερους από αυτούς.

1) Πολιτική ηγεσία

Τα χαράματα της 28ής Οκτωβρίου του 1940,η πατρίδα μας ευτύχησε να έχει ως ηγέτη της τον Ιωάννη Μεταξά.
Ο Ιωάννης Μεταξάς εκτός από εξαίρετος στρατιωτικός υπήρξε και ένας από τους πιο καλλιεργημένους Ελληνες της εποχής του.
Συνδύαζε τον ψυχρό υπολογιστικό νου ενός πανάξιου επιτελικού και την αδάμαστη θέληση που χαρακτηρίζει τους ρομαντικούς ,δεολόγους,πραγματικούς οραματιστές.

Το 1935 ο Ελληνικός Στρατός βρισκόταν σε τραγική κατάσταση.
Αντιγράφουμε από την μονογραφία του Παντελή Καρύκα “Ιωάννης Μεταξάς ,ο πατέρας της νίκης του 40” :

“Είναι γεγονός ότι το έπος του 1940
δεν θα υπήρχε, αν ο Μεταξάς δεν είχε
την εξουσία στην Ελλάδα από το 1936.
Ο Ελληνικός Στρατός, μετά τη μικρασια-
τική καταστροφή, δεν υπήρχε. Η Στρα-
τιά του Έβρου που συγκροτήθηκε ήταν
στην πραγματικότητα μια φενάκη. Παρ’
όλα αυτά, όλες οι κυβερνήσεις, από το
1923 μέχρι το 1936, ελάχιστα έπραξαν
για την πολεμική προπαρασκευή της
χώρας, με εξαίρεση το καθεστώς Πά-
γκαλου. Ο δικτάτορας Πάγκαλος ήταν
ο μόνος που πραγματοποίησε γενναί-
ες αγορές πολεμικού υλικού. Με τον
τρόπο αυτό καλύφθηκαν κάποιες από
τις ανάγκες του στρατεύματος, αλλά οι
ελλείψεις εξακολούθησαν να είναι σο-
βαρότατες.
Οι Έλληνες πολιτικοί άρχισαν να
αφυπνίζονται το 1935, όταν άρχισε η
ιταλοαιθιοπική κρίση, που κατέληξε
στην κατάληψη της φτωχής αφρικανι-
κής χώρας από τους Ιταλούς. Όσον αφο-
ρά τον εξοπλισμό του Ελληνικού Στρα-
τού, ο τότε αρχηγός του, αντιστράτηγος
Αλέξανδρος Παπάγος, παρέλαβε κυριο-
λεκτικά το απόλυτο χάος. Αν και προ-
βλεπόταν η επιστράτευση 14 μεραρχιών
πεζικού, 1 ιππικού και 4 ταξιαρχιών
πεζικού, δεν υπήρχε υλικό επιστρατεύ-
σεως για περισσότερες από 6 μεραρχίες.
Δεν υπήρχε υλικό στρατοπεδίας, κράνη,
κλινοσκεπάσματα, άρβυλα, στολές, και
φυσικά δεν υπήρχαν αρκετά όπλα, σε
χρηστική κατάσταση και πυρομαχικά.
Για παράδειγμα, από τα αποθέματα των
400.000 χειροβομβίδων, λιγότερες από
15.000 μπορούσαν να χρησιμοποιη-
θούν. Αν και έγιναν προμήθειες τυφε-
κίων, αυτομάτων όπλων και πυροβόλων,
δεν έγιναν παράλληλες προμήθειες
παρελκόμενων και ανταλλακτικών των
όπλων αυτών.”

Από αυτό το μικρό απόσπασμα (και χωρίς να προχωρήσουμε σε λεπτομέρειες που παρέχει απλόχερα η μονογραφία) γίνεται αντιληπτό το τι παρέλαβε ο Εθνικός Κυβερνήτης.
Από τα παρακάτω ενδεικτικά απόσπασματα (και πάλι χωρίς να αναφέρουμε -και για λόγους χώρου- λεπτομέρειες) της ίδιας μονογραφίας γίνεται αντιληπτό το τι κατόρθωσε μέσα σε 4 μόλις χρόνια.

“Ενδεικτικά αναφέρεται ότι μεταξύ 1923 και
1935, οι αμυντικές δαπάνες ήταν ύψους
τριών δισ. δραχμών, ενώ στο διάστημα
1936-40 διατέθηκαν περισσότερα από
δεκαπέντε δισ. δραχμές.”

“Χάρη στην προπαρασκευή αυτή,
η Ελλάδα κατάφερε στον πόλεμο του
1940-41 να παρατάξει το μεγαλύτερο
Στρατό στην Ιστορία της – πάνω από
450.000 άνδρες.”

“Ο Ελληνικός Στρατός βρέθηκε την
28η Οκτωβρίου 1940 έτοιμος σε μεγά-
λο βαθμό να αντιμετωπίσει την ιταλική
εισβολή. Το γεγονός αυτό δεν επιδέ-
χεται πλέον καμία αμφισβήτηση, παρά
την προσπάθεια ορισμένων να αποδώ-
σουν τη νίκη του ’40 στον «οπλισμένο
με ξύλα και πέτρες ελληνικό λαό και
όχι στο Στρατό του δικτάτορα Μετα-
ξά», όπως γνωστός, τηλεοπτικός δημο-
σιογράφος ανέφερε πρόσφατα, λες και
ο Ελληνικός Στρατός είναι ιδιοκτησία
κανενός. Είναι γεγονός επίσης ότι, δυ-
στυχώς, το εξοπλιστικό πρόγραμμα που
είχε επεξεργαστεί ο πρωθυπουργός και
υπουργός Πολέμου Μεταξάς και ο τότε
αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος
δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί. Γιατί αν
είχε ολοκληρωθεί, θα πρέπει να θεωρεί-
ται βέβαιο πως οι Ιταλοί «θα έκαναν το
μπάνιο τους» στην Αδριατική, πριν προ-
λάβουν οι σύμμαχοί τους να τους σώ-
σουν. Ωστόσο, αξιοποιώντας το υπάρ-
χον παλαιό υλικό στο έπακρο καθώς και
το λιγοστό που πρόλαβε να παραληφθεί
έως την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πο-
λέμου, ο Παπάγος μετέτρεψε τον ουσι-
αστικά μη υφιστάμενο, προ του 1936,
Ελληνικό Στρατό σε μια ικανοποιητικά
λειτουργούσα πολεμική μηχανή.”

Αυτά αποδεικνύουν ότι η πολιτική ηγεσία προετοίμασε τον Στρατό για την επερχόμενη σύγκρουση.
Παράλληλα όμως,την 28η Οκτωβρίου το στράτευμα δεν ήταν διχασμένο.
Η τελευταία αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος από την βενιζελική παράταξη καθώς και ο θάνατος του Ελευθερίου Βενιζέλου,οδήγησαν νομοτελειακά σε ένα στράτευμα συσπειρωμένο γύρω από τον Βασιλέα.
Ο εθνικός διχασμός που ευθύνεται σε μεγάλο ποσοστό για τη μικρασιατική καταστροφή,έπαψε να υπάρχει.

2) Αξία Στρατιωτικής Ηγεσίας

Πέρα από την αδιαμφισβήτη αξία του Αλέξανδρου Παπάγου στο ανώτατο ιεραρχικό επίπεδο,η Ελλάς,ευτύχησε να διαθέτει εμπειροπόλεμους αξιωματικούς.
Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος που σταμάτησε τους Ιταλούς στο Καλπάκι,ήταν βετεράνος 5 πολέμων !

Α βαλκανικός,Β βαλκανικός,Α παγκόσμιος,Ουκρανική εκστρατεία,Μικρασιατική εκστρατεία.
Και το παράδειγμα του Κατσιμήτρου δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας για τους τότε Ελληνες αξιωματικούς.
Συνεπώς,το υψηλό επίπεδο του Ελληνα Αξιωματικού,αποτελούσε εγγύηση για ένα στράτευμα άριστα εκπαιδευμένο.
Η καταστρεπτική δράση του πυροβολικού μας αποτελεί λαμπρό παράδειγμα.
Ιδιαίτερα αν σκεφτούμε ότι το πιο σύγχρονο πυροβόλο που διαθέταμε ήταν του 1927 και τα παλαιότερα του 1878.Μέγιστο βεληνεκές 11 χλμ! (βλ μονογραφία Παντελή Καρύκα)

3) Ο Ελληνικός Λαός.

Λαός με ηθικές αξίες.
Λαός που πίστευε στο τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια.
Η παραπάνω φωτογραφία αποδίδει περίφημα την πίστη του Ελληνα στο συγκεκριμένο τρίπτυχο.
Επίπλέον,ο Ελληνας ήταν άνθρωπος σκληραγωγημένος.
Απόρροια της αγροτικής κατά κύριο λόγο σύστασης του πληθυσμού.
Ο Ελληνας και η Ελληνίδα,ήταν εξοικειωμένοι με την φύση και τις κακουχίες της αγροτικής και κτηνοτροφικης διαβίωσης.Το κρύο,οι δύσβατες περιοχές,τα φουσκωμένα ποτάμια,ήταν η καθημερινότητα για την πλειοψηφία των τότε Ελλήνων.
Οι γυναίκες της Ηπείρου,που σήμερα φαντάζουν εξωπραγματικές μορφές,δεν έκαναν κάτι το εξωπραγματικό σε σχέση με την ζωή τους πριν τον πόλεμο.

Ολοι οι παραπάνω παράγοντες συνέβαλλαν στο να γραφτούν χρυσές σελίδες δόξας.
Εμείς,ως απόγονοι άξιων προγόνων,ας αναρωτηθούμε και ας προβληματιστούμε.
Ποιόν από τους παραπάνω παράγοντες διαθέτουμε σήμερα ;

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου !
Ζήτω το Εθνος !