Archive for the 'Ένοπλες Δυνάμεις' Category

Νέο αμυντικό δόγμα : θα το ρισκάρουμε !

May 26, 2012

Νέο αμυντικό δόγμα υπόσχονται οι εθνομηδενιστές του ΣΥΡΙΖΑ.
Θα παίξουμε την εδαφική και εθνική μας ακεραιότητα στα ζάρια !
Θα το ρισκάρουμε !
Τη στιγμή που η Τουρκία βρίσκεται σε εξοπλιστική φρενίτιδα,τη στιγμή που ήδη η χώρα μας έχει παγώσει κάθε δαπάνη για εξοπλισμούς,έρχεται η αντεθνική αριστερά και προτείνει εκμηδένιση της όποιας αποτρεπτικής ικανότητας διαθέτει ακόμα η χώρα.
Θα το ρισκάρουν λοιπόν οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ αλλά κάτι μας λέει ότι δεν θα το ρισκάρουν τα γνωστά για τον πατριωτισμό τους τέκνα των συριζαίων (Βούτσης,Κουρακηδες κλπ) αλλά οι νέοι Ηλιάκηδες,οι νέοι Γιαλοψοί,οι νέοι Καραθανάσηδες,οι νέοι Βλαχάκηδες.

Αφιερώνουμε το παρακάτω βίντεο σε όσους σκέφτονται να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ αν και δεν ελπίζουμε σε ύπαρξη τσίπας επάνω τους.

Οταν η Σημαία δεν ήταν ένα απλό πανί…

August 31, 2011

Οχι πολλά χρόνια πριν,αυτός ο τόπος ονομαζόταν Ελλάς και κατοικείτο από ανθρώπους με ιδανικά,με αγάπη για την πατρίδα.Από ανθρώπους που κατανοούσαν την αξία των συμβόλων και το τι αυτά αντιπροσώπευαν.

Οποιαδήποτε σύγκριση με τις συμπεριφορές που υιοθετήθηκαν ως πολιτικώς ορθές στο μεταπολιτευτικό αριστεροκρατούμενο Γραικυλιστάν προκαλεί θλίψη μεν,εξηγεί πολύ καλά δε γιατί η οικονομική χρεοκοπία ήταν φυσικό επακόλουθο της ηθικής χρεοκοπίας.

Αντιγράφουμε από το newsit.gr την ιστορία ενός Ελληνος και μιας πολεμικής Σημαίας :

Φύλαξε την ελληνική σημαία ως “κόρη οφθαλμού” στη διάρκεια της Κατοχής, αρνούμενος να την παραδώσει στους Ιταλούς, παρά τις απειλές και τη βία.

Ο λόγος για τον Τρικαλινό Νικόλαο Λεοντάρη, με καταγωγή από την Καλλιρρόη Καλαμπάκας, ο οποίος έλαβε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και μετά τη λήξη του τού ανατέθηκε η προστασία της πολεμικής σημαίας του 5ου Συντάγματος, την οποία και παρέδωσε στον Ελληνικό Στρατό, μετά την απελευθέρωση.

Προκειμένου να μην πέσει η σημαία στα χέρια των κατακτητών- Ιταλών και Γερμανών- την τύλιξε με άλλα πανιά και φύλλα δένδρων και την έθαψε στο βουνό.

Εκεί, τη φύλαξε για τέσσερα χρόνια, με μεγάλη αγωνία και φόβο, μήπως την ανακαλύψουν ή μήπως σαπίσει μέσα στο χώμα. Όταν συγκροτήθηκε το 119ο Τάγμα Εθνοφυλακής, παρουσιάστηκε στον διοικητή και του ανέφερε το γεγονός.

Με συνοδεία, ξέθαψε και παρέδωσε τη σημαία, την οποία μετέφεραν με τιμές. Για την πράξη του αυτή τιμήθηκε από το 5ο Σύνταγμα Τρικάλων.

Πώς, όμως, έφτασε η ελληνική σημαία σ’ αυτόν;

Όπως αναφέρει ο ίδιος σε σχετικό δημοσίευμα, στο επιστημονικό περιοδικό “Τρικαλινά”, που εκδίδει ο Φιλολογικός Ιστορικός Λογοτεχνικός Σύνδεσμος (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων, στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού υπηρέτησε ως κληρωτός, αλλά και ως έφεδρος.

Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο είχε αποσπασθεί σε άλλο βοηθητικό τμήμα και κατά το μήνα Μάρτιο του 1941, στη διαχείριση καύσιμων υλών. Κατά την υποχώρηση του Ελληνικού Στρατού, τον Απρίλιο του 1941, το 5ο Σύνταγμα Πεζικού, όπως και άλλα, υποχώρησε συντεταγμένο.

Μετά την υπογραφή της συνθηκολόγησης και την παράδοση του οπλισμού τους, οι ελληνικές μονάδες αυτοδιαλύθηκαν. Το επιτελείο του 5ου Συντάγματος, με διοικητή τον συνταγματάρχη Νικόλαο Γεωργούλα, το 3ο δεκαήμερο του Απριλίου 1941, βρέθηκε στο χωριό Ανθοχώρι Ηπείρου.

Επειδή, όμως, από την κούραση και τις κακουχίες, ήταν αδύνατο να ακολουθήσει πορεία, ακόμη και επί ζώου, διά μέσου της οροσειράς της Πίνδου και των χωριών του Ασπροποτάμου, για να φθάσει στην Καλαμπάκα, ανέθεσε σε δύο άτομα, καταγόμενα από τα χωριά Κρανιά και Δολιανά Ασπροποτάμου, να παραλάβουν τα αρχεία του Συντάγματος και την πολεμική σημαία αυτού, όπως και τα προσωπικά του αντικείμενα- το ξίφος, το πιστόλι και τα κιάλια.

Ο Νικόλαος Λεοντάρης δεν ήταν μαζί τους, γιατί ακολούθησε άλλη πορεία. Όταν τα δύο άτομα έφτασαν στο χωριό του, την Καλλιρρόη, επειδή ο ιατρός Βασίλειος Κλιάφας είχε άριστες φιλικές σχέσεις με τον πατέρα του και με τον ίδιο προσωπικά, άφησαν τα πράγματα που τους έδωσε ο Γεωργούλας στο σπίτι του.

Μετά από μία ημέρα έφτασε και ο ίδιος στο σπίτι του και βρήκε όλα τα παραπάνω. Αμέσως, με τη βοήθεια και της μητέρας του, τη σημαία την έκρυψαν σ’ ένα από τα μπαούλα που είχε τον προικώο ρουχισμό της αδερφής του, ενώ ο ίδιος, ύστερα από λίγες μέρες, έφυγε από το χωριό για να βρεθεί εργαζόμενος στον Βόλο.

Μετά από ένα μήνα που έφυγε αυτός από το χωριό, το 1941, πήγαν δύο αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού και, εκτός από τη σημαία που δεν τους παρεδόθη και το ξίφος, πήραν όλα τα υπόλοιπα πράγματα.

Ο κ. Λεοντάρης αναγκάστηκε, λόγω του θανάτου του πατέρα του, να παραμείνει στο χωριό, ενώ παράλληλα αυξήθηκαν και οι πιέσεις για τη σημαία. “Πολλές φορές ήρθαν Ιταλοί και, απειλώντας με, ζητούσαν επίμονα τη σημαία- άλλωστε όλα τα είδη είχαν έρθει ημέρα στο σπίτι μου και όλοι σχεδόν οι κάτοικοι του χωριού μου γνώριζαν την ύπαρξη τους και κάποιος καταδότης είχε δώσει σχετική κατάσταση”, αναφέρει ο ίδιος.

Όμως, στις αρχές Οκτωβρίου του 1942 ήρθε ένα ιταλικό τμήμα και απέναντι από το σπίτι του, περίπου 100 μέτρα μακριά, εγκατέστησε ένα οπλοπολυβόλο, χωρίς ο ίδιος να υποψιαστεί ότι ενδεχομένως θα κάνουν έρευνα. “Εγώ- επισημαίνει- ήμουν πιο πέρα και τους είδα. Όταν έφτασα στην αυλόπορτα, φώναξα τη μητέρα να ζώσει τη σημαία κάτω από το φαρδύ της φόρεμα, όπως και έγινε”.

Εν τω μεταξύ, είχαν ξεκινήσει δυο Ιταλοί στρατιώτες και έρχονταν προς τον ίδιο- τότε αυτός προσέτρεξε να τους υποδεχθεί δήθεν. Αφού τους χαιρέτησε, ο ένας από αυτούς, ο οποίος κρατούσε ένα σημείωμα, το οποίο είχε γραμμένο το όνομα του, του είπε στα ιταλικά να κάνουν έρευνα για στρατιωτικά είδη που κρύβει.

Τότε, οι τρεις τους πήγαν στο σπίτι. Αφού έκαναν έλεγχο στο ισόγειο, έκαναν σχολαστική έρευνα παντού και μετά πήγαν στα δύο μπαούλα που ήταν ο προικώος ρουχισμός της αδελφής του, εκ των οποίων στο ένα ήταν τοποθετημένο το ξίφος του συνταγματάρχη Γεωργούλα.

Άρχισαν να αδειάζουν τα μπαούλα, αλλά στα μισά του δεύτερου, ο ένας Ιταλός έπιασε τον νεαρό τότε Νικόλαο Λεοντάρη από το χέρι και τον οδήγησε στο λοχαγό του. Μόλις ο λοχαγός τον αντίκρισε και αφού του είχαν αναφέρει ότι δεν βρέθηκε τίποτα, με απειλητική διάθεση, σε έντονο ύφος και διά μέσου ενός Ιταλού που γνώριζε ελληνικά, του είπε να τους παραδώσει την σημαία, το πιστόλι και τα κιάλια.

Εξήγησε ότι ναι μεν αυτά και άλλα είχαν έρθει στο σπίτι του, αλλά λίγο αργότερα ήρθαν εκείνοι που τα άφησαν και τα πήραν. Τότε εκείνος επιχείρησε να τον χειροδικήσει, αλλά τον παρεμπόδισε. Απειλώντας τον στη συνέχεια, του είπε να τους τα πάει σ’ έναν μήνα στη Διοίκηση Καλαμπάκας, “άλλως θα ‘ρθουμε να σου κάψουμε το σπίτι και θα σου πάρουμε όλα τα υπάρχοντα περιουσιακά είδη”.

Φεύγοντας το ιταλικό τμήμα, την άλλη ημέρα αναζήτησε έξω από την περιφέρεια του χωριού κατάλληλη κρύπτη να τοποθετήσει την σημαία, καθώς και το ξίφος του συνταγματάρχη Γεωργούλα. Τότε αποφάσισε να τα κρύψει στη θέση Χαλκιώτη. Αφού τα συσκεύασε καταλλήλως, πήγε και τα τοποθέτησε, χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς.

Ούτε η μητέρα του και τα αδέρφια του γνώριζαν την κρύπτη, ενώ ο ίδιος, έπειτα από δύο ημέρες έφυγε από το χωριό για τα Τρίκαλα, αλλά βρέθηκε τελικά στο χωριό Γεωργανάδες όπου κι έπιασε δουλειά.

Η παράδοση της σημαίας

Τον Μάρτιο του 1945 κλήθηκε υπό τα όπλα η κλάση του και ως έφεδρος, προτού καταταγεί, επισκέφθηκε τον διοικητή του 119ου Τάγματος Εθνοφυλακής, ταγματάρχη Αχιλλέα Μακαρίτη, που τα γραφεία του τότε ήταν εγκατεστημένα στο Ξενοδοχείο Πανελλήνιον, και του είπε ότι “κάπου στην περιφέρεια του χωριού μου, Καλλιρρόη, από το έτος 1942 έχω κρυμμένη την πολεμική Σημαία του 5ου Πεζικού Συντάγματος και πιστεύω ότι κατά 60% να μην έχει σαπίσει”.

Αφού του εξήγησε τις περιπέτειες του, με έκδηλη τη χαρά και, αφού τον συνεχάρη, ο ταγματάρχης του είπε: “θα σου δώσω μια διμοιρία στρατιωτών να πηγαίνεις να την πάρεις και να την φέρεις εδώ”.

“Κύριε Διοικητά- απάντησε αυτός- κατ’ αρχήν εγώ πρέπει να πάω στην μονάδα να καταταγώ να μην θεωρηθώ ανυπότακτος και δεν θέλω στρατιώτες να πάω στο χωριό”.

Τότε, εκείνος κάλεσε έναν ανθυπολοχαγό, στον οποίο έδωσε τα στοιχεία του, να τα πάει στον διοικητή της αρμοδίας μονάδας. Μετά απ’ αυτό, ο ίδιος πήγε στο χωριό, παρέλαβε τη σημαία και την πήγε στον διοικητή Αχιλλέα Μακαρίτη, στο γραφείο του. Τότε ο διοικητής κάλεσε όλο το στράτευμα και είπε:

«Αυτή είναι η Σημαία η πολεμική του 5ου Συντάγματος Πεζικού Τρικάλων, την οποία παρέλαβε και διαφύλαξε (ο Ν. Λεοντάρης) με αυτοθυσία και αυταπάρνηση από τα κατοχικά στρατεύματα και από τους εχθρούς της πατρίδος μας”.

Να πώς περιγράφει, όμως, ο ίδιος ο Νικόλαος Λεοντάρης την όλη εικόνα:

“Ο ενθουσιασμός και τα χειροκροτήματα ήταν ακράτητα. Αργότερα στο γραφείο του συνεζητήθη το θέμα της επισήμου παραδόσεως και μέχρι τότε να παραμείνει η σημαία στη Διοίκηση του 119 Τάγματος, εγώ όμως αρνήθηκα να την αφήσω και του λέω: θα σου την παραδώσω στην επίσημη τελετή που θα γίνει”.

Η διαταγή τελικά από το Υπουργείο των Στρατιωτικών έφτασε λίγο αργότερα και έλεγε ότι η επίσημη τελετή της παράδοσης της Σημαίας ορίσθηκε στις 21 Μαΐου 1945.

Ο Νικόλαος Λεοντάρης ήταν μία από τις πέντε προσωπικότητες που τιμήθηκαν στο 3ο Παγκόσμιο Συνέδριο-Αντάμωμα Θεσσαλών, που έγινε πριν από λίγες ημέρες στην Αγιά Λάρισας.

Που είσαι Παπαδόπουλε ;

April 20, 2011

Ακουγες τόσα χρόνια τα λαμόγια να καθυβρίζουν την Επανάσταση της 21ης Απριλίου του 67…
Ακουγες τόσα χρόνια τους Νενέκους να φορτώνουν την κυπριακή τραγωδία στους Επαναστάτες…
Τώρα ζεις στην εξαθλίωση,άνεργος και ξένος στην ίδια σου τη χώρα.

Τώρα ξέρεις…

Είμαστε μαζί σας !

March 2, 2011

Δύο νέα Ελληνόπουλα,αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ,παιδιά της διπλανής πόρτας,έπεσαν στο καθήκον.
Είχαν ανταποκριθεί σε σήμα για ληστεία εις βάρος ενός βιοπαλαιστή συμπατριώτη μας.

Αυτοί,οι αστυνομικοί των 800-1000 ευρώ,που λοιδορούνται από Λαζόπουλους και λοιπούς ψυχοπαθείς αριστεριστές,είναι αυτοί που δίνουν καθημερινά στο δρόμο τη μάχη με το έγκλημα.
Και κάποιες φορές,δυστυχώς,πληρώνουν βαρύ το φόρο του καθήκοντος και της ευθύνης.

Στις οικογένειες των δύο παλληκαριών απευθύνουμε τα βαθιά μας συλληπητήρια.
Στους τραυματίες,ευχές για ταχεία ανάρρωση.

Στους συναδέλφους τους αστυνομικούς θέλουμε να πούμε τούτο μόνο :

Η υγιής Ελληνική κοινωνία εκτιμά το έργο σας.
Είμαστε μαζί σας !

Μην τους ξεχνάς !

January 29, 2011

Χριστόδουλος Καραθανάσης
Παναγιώτης Βλαχάκος
Εκτορας Γιαλοψός

Τιμή στους Ηρωες που έσωσαν την Πατρίδα

August 30, 2010

Μια ξεχασμένη εθνική νίκη είναι αυτή που εορτάζουμε αυτές τις ημέρες.
Μια νίκη που το χρεωκοπημένο αριστερόστροφο μεταπολιτευτικό κράτος θέλει να σβήσει.
Είναι η τελική νίκη του συμμοριτοπολέμου.

Απο τις 24 έως τις 30 Αυγούστου 1949 διεξήχθη η επιχείρηση “ΠΥΡΣΟΣ Γ” στο Γράμμο,στο τελευταίο καταφύγιο των συμμοριτών.
Μία επιχείρηση που ήδη από την πρώτη ημέρα κατέγραψε σημαντικές επιτυχίες,όπως για παράδειγμα η κατάληψη του υψώματος Τσάρνο.
Και που ουσιαστικά η έκβαση της κρίθηκε την 27η του μηνός με την κατάληψη της Πόρτας Οσμάν από την ΙΧ Μεραρχία,σημαντική δίοδο των συμμοριτών από και προς Αλβανία.

Ηταν το τελειωτικό χτύπημα στη θηριωδία του ξενοκίνητου κομμουνισμού ο οποίος ήδη απο το 1943 υπό την προβιά ενός δήθεν αντιστασιακού κινήματος (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ),αιματοκύλιζε την Πατρίδα.
Ηταν το τελειωτικό χτύπημα εναντίον των συμμοριτών και των σλάβων συμμάχων τους που ονειρεύονταν τον ακρωτηριασμό της Ελλάδος με την ανεξαρτησία της Μακεδονίας.

Σημαντικό είναι να τονιστεί ότι την νίκη αυτή δεν την πέτυχε η Δεξιά.
Την πέτυχε όλος ο Ελληνικός λαός μιας και εναντίον του,το προδοτικό ΚΚΕ,είχε όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις.
Τον Εθνικό στρατό δεν στελέχωσαν Δεξιοί οπλίτες.
Τον στελέχωσαν παιδιά από κάθε Ελληνική οικογένεια.

Απέναντι τους,οι άντρες του ΕΣ,δυστυχώς,βρήκαν και πολλά βιαίως επιστρατευμένα Ελληνόπουλα.
Αρπαγμένα από τις οικογένειές τους για να γίνουν οι σύγχρονοι γενίτσαροι.
Βρήκαν αρκετούς αφελείς συμπατριώτες μας που πίστεψαν τα ψέμματα του κομμουνισμού τον οποίο όμως αργότερα ένιωσαν στο πετσί τους και κατάλαβαν…
Και αυτοί είναι θύματα του κομμουνισμού.

Αλλά απέναντι στον ΕΣ βρέθηκαν και τα φανατικά στελέχη του ΚΚΕ,βρέθηκαν και οι σλαύοι του ΝΟΦ.
Αυτοί ήταν οι θύτες όλης αυτής της τραγωδίας.

Η εθνική νίκη στο Γράμμο και στο Βίτσι ήταν νίκη ελευθερίας για τον Ελληνικό λαό που δεν έζησε ποτέ την εξαθλίωση και την τυρρανία που έζησαν άλλοι λαοί υπο κομμουνιστικά καθεστώτα.
Ηταν εκδίκηση για τα θύματα των εγκληματιών φλωράκηδων των οποίων τη μνήμη,δυστυχώς, το χρεωκοπημένο μεταπολιτευτικό κράτος έφτασε να τιμά.

Εκείνη η νίκη ήταν η νίκη μιας Ελλάδος εθνικώς αξιοπρεπούς,της θέλησης για προκοπή και ευημερία.
Μιας Ελλάδος που το αριστερόστροφο μεταπολιτευτικό κράτος κατέστρεψε.

Αιωνία η μνήμη των Αξιωματικών και τον οπλιτών του Εθνικού Στρατού !
Αιωνία η μνήμη όσων αντιστάθηκαν στην κομμουνιστική θηριωδία !

Αγγελοι φύλακες του Αιγαίου μας

August 26, 2010

Η εικόνα της φωτογραφίας είναι συνήθως η εικόνα που έρχεται στο μυαλό μας όταν ακούμε την φράση Πολεμική Αεροπορία.

Ανθρωποι “χωρίς πρόσωπο”,ψυχροί ικανοί επαγγελματίες πίσω από μια κάσκα που εκτελούν αποστολές πάνω από το Αιγαίο.

Σπάνια τους σκεφτόμαστε σαν τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Που έχουν γονείς,συζύγους,παιδιά,φίλους τους οποίους καθημερινά διακινδυνεύουν να μην ξαναδούν…

Δυστυχώς,μόνο σε στιγμές πένθους αναλογιζόμαστε το μέγεθος της προσφοράς αυτών των “δημοσίων υπαλλήλων” όπως αποκαλεί τα στελέχη των ΕΔ ο ανεκδιήγητος πασόκος και δυστυχώς υφυπουργός άμυνας,Μπεγλίτης.

Αυτοί,οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας,άγγελοι φύλακες του Αιγαίου μας,προμάχοι του Ελληνισμού,συνεχίζουν και είναι εκεί όμως.
Πάνω απο το γαλάζιο πέλαγος,να κυνηγούν τον τούρκο,να ασκούνται φτάνοντας στα όρια τους.
Κι ας θρηνούν ένα συνάδελφο,κι ας αφήνουν πίσω μια ολόκληρη ζωή όταν κατεβάζουν την κάσκα…

Αυτές οι σκέψεις είναι ο δικός μας φόρος τιμής για τον Σμηναγό Αναστάσιο Μπαλατσούκα που σήμερα έπεσε υπέρ πατρίδος.
Στην οικογένεια και τους οικείους του απευθύνουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια.

Επίσης,προσευχόμαστε στην Παναγιά ώστε να κερδίσει τη μάχη που δίνει ο τραυματίας Σμηναγός Ιωσήφ Αναστασάκης και να γυρίσει υγιής στην οικογένεια του.
Στον τρίτο πιλότο μας,τον Ανθυποσμηναγό Παύλο Βοτζάκη,ευχόμαστε περαστικά και να είναι πάντα σιδερένιος.

Η πατρίδα έχει ανάγκη παλληκάρια σαν εσάς !

Ανανέωση 29/08/2010 :

Δυστυχώς κατέληξε ο Σμηναγός Ιωσήφ Αναστασάκης.
Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του.
Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του.
Αιωνία η μνήμη των 2 παλληκαριών μας !

Και μια απάντηση από τον Γεώργιο Καραισκάκη…

March 27, 2010

Ορίστε και πως απαντούσε ο Μεγάλος Ελληνας Γεώργιος Καραισκάκης στους Ανθέλληνες τοποτηρητές της εποχής του.
Αφηγείται ο Σπύρος Χατζάρας :

Αφιερωμένο στον “πατριώτη” τοποτηρητή κύριο Χρυσοχοίδη και στα παλληκάρια του Λιμενικού Σώματος.
Για διαφορετικούς λόγους φυσικά…

Ξεναγούν τους τούρκους,απαξιώνουν τους Έλληνες.

July 1, 2009

akropoli Για το νέο μουσείο ακροπόλεως ο λόγος όπου η πολιτική ηγεσία δεν ενδιαφέρθηκε να προσκαλέσει τους Έλληνες ανώτατους αξιωματικούς.
Φαίνεται όμως ότι τα δικαιώματα των τούρκων αξιωματικών στην Ελλάδα είναι ισχυρότερα μιας και με το που πάτησε στην Αθηνα ο αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού της τουρκίας,ξεναγήθηκε στο νέο μουσείο
Είναι γνωστό ότι οι τούρκοι έχυσαν το αίμα τους γι αυτά τα μάρμαρα.
Καλά να πάθουν όμως οι αξιωματικοί της μεταπολίτευσης.
Για το κατάντημα τους φταίνε πρωτίστως οι ίδιοι αφού έχουν καταντήσει οι καρπαζοεισπράκτορες των πολιτικάντηδων και λένε ΝΑΙ σε όλα.
Ας πούνε τώρα και ένα ευχαριστώ στην Νέα Δημοκρατία και τον κύριο Σαμαρά.
Μια θέση σε ψηφοδέλτιο θα ήταν καλή ανταμοιβή για την συμβολή τους στην απαξίωση της στολής που φέρουν και του θεσμού που εκπροσωπούν !

Για τον Μιχάλη…

March 6, 2009

Ο Μιχάλης Σπανουδάκης δεν ήταν κάποιος αληταράς των εξαρχείων για να ασχοληθεί μαζί του η μεταπολιτευτική ελίτ.
Ηταν ένας τίμιος Eλληνας.
Αυτό αρκεί για να μην τον πιάσουν ποτέ στα βρωμοστόματά τους οι Aλαβάνοι και οι Λαλάκηδες της TV.

Δεν ήταν ένας επίορκος που θα έδινε δικαίωμα στους Τριανταφυλλόπουλους να ξαναλοιδωρήσουν την Ελληνική Αστυνομία.
Hταν ένας ευσυνείδητος Αστυνομικός που σκοτώθηκε όχι φυσικά για τα χρήματα μιας τράπεζας αλλά γιατί είχε συναίσθηση του καθήκοντος και της Τιμής !

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάζει.

Στην οικογένεια του απευθύνουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.

Στους συναδέλφους του εκφράζουμε την συμπαράσταση μας και απαιτούμε από αυτούς να καθαρίσουν την κοινωνία από τα αποβράσματα και να τιμήσουν τη μνήμη του Μιχάλη.

Προς όλους τους υπόλοιπους,
τους πολιτικούς που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ανοχύρωτη πολιτεία και έρμαιο στις ορέξεις των κάθε λογής καθαρμάτων,
τους διάφορους υπερασπιστές των δικαιωμάτων των εγκληματιών,

εκφράζουμε την ευχή να είναι οι επόμενοι που θα νιώσουν στο πετσί τους την εγκληματικότητα που πνίγει την Ελλάδα.