Archive for the 'Μακεδονία' Category

Παύλος Μελάς ( 29/03/1870 – 13/10/1904 )

October 13, 2008

Επεσε Υπέρ Πατρίδος !

Υιός του Μιχαήλ Μελά και της Ελένης ( το γένος Βουτσινά ).
Γεννήθηκε στην Μασσαλία της Γαλλίας ,καταγωγή του η Ηπειρος.

Ο πατέρας του,από τις εμπορικές του δραστηριότητες,απέκτησε σημαντική περιουσία ενώ παράλληλα ανέπτυξε και εθνική δράση.
Μεγαλώνοντας στην Αθήνα ο Παύλος και επηρεαζόμενος από την δράση του πατέρα του,από συζητήσεις περί των εθνικών θεμάτων αλλά και από τις εθνικές εορτές και τελετές,κατασταλάζει στην απόφαση να γίνει στρατιωτικός και ως Ηπειρώτης ονειρεύεται την απελευθέρωση των Ιωαννίνων.
Το 1886 είναι το έτος στο οποίο ο Παύλος θα εισαχθεί στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων .Ο ίδιος γράφει στο προσωπικό του ημερολόγιο :

“Επιλέγων το στάδιο αυτό, δεν υπήκουσα παρά εις μίαν ιδέαν, να φανώ χρήσιμος εις τον πλησίον και εις τον τόπον μου … Αυτή είναι όλη μου η φιλοδοξία και, όπως κάθε καλός στρατιώτης, θέλω να υπηρετήσω την Πατρίδα μου και δι’ αυτήν να αποθάνω. Καμιά δυσκολία δεν θα με σταματήσει … Δεν θα υποχωρήσω ποτέ προ των εμποδίων. Προς το παρόν, άλλωστε, δεν θα υποστώ εις την Στρατιωτικήν Σχολήν, παρά πειθαρχίαν, ολίγον σκληράν, και μερικές στερήσεις…”

Επειτα από 5 χρόνια φοίτησης στην ΣΣΕ,το 1891,αποφοιτεί ως Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού.Γνωρίζεται με την Ναταλία Δραγούμηκαι τον επόμενο χρόνο παντρεύονται.
Η οικογένεια της Ναταλίας κατάγεται από τη Μακεδονία και η επαφή του Παύλου με τον πατέρα της Στέφανο αλλα και τον αδελφό της Ιωνα,τον επηρεάζει ως προς την απόφαση του να αγωνιστεί για την Μακεδονία.
Το 1894 γεννιέται το πρώτο τους παιδί,ο Μιχαήλ τον οποιο φωνάζουν Μίκη ενώ απέκτησε αργότερα και μια κόρη,την Ζωή .

Το 1897 έρχεται η πολυπόθητη για τον Παύλο ώρα του Αγώνα.
Ξεσπάει ο ατυχής για την πατρίδα μας πόλεμος του 1897.
Ο αρχικός ενθουσιασμός του Παύλου γρήγορα μετατρέπεται σε απογοήτευση…
Η ώρα που η Πατρίδα θα τον ξανακαλέσει,δεν θα αργήσει πολύ.

Γίνεται μέλος του Μακεδονικού κομιτάτου στόχος του οποιου είναι η εμψύχωση του υποφέροντος από την δράση των Βούλγαρων κομιτατζήδων Ελληνικού πληθυσμού και η οργάνωση του Αγώνα.
Το Φεβρουάριο του 1904,ως μέλος τετραμελούς αποστολής Αξιωματικών, περνάει στη Μακεδονία αλλά γρήγορα ανακαλείται στην Αθήνα αφού η παρουσία του εκεί έγινε γνωστή στους Τούρκους.
Τον Ιούλιο του ίδιου έτους ξαναπερνάει στη Μακεδονία ως έμπορος και αφού συναντιέται στη Θεσσαλονίκη με τον Λάμπρο Κορομηλά επιστρέφει για τελευταία φορά στην Αθήνα.

Τον Αύγουστο ( 18/08 ) του 1904 με το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας ,ως επικεφαλής μικρού αποσπάσματος,ξεκινά την πορεία που θα τον καταστήσει έναν από τους μεγαλύτερους θρύλους του Ελληνισμού.
Ως αρχηγός των ομάδων στις περιοχές Μοναστηρίου και Καστοριάς,αναλαμβάνει δράση έναντι των Βουλγάρων και αναπτερώνει το ηθικό του δοκιμαζόμενου Ελληνικού στοιχείου.

Την 13 Οκτωβρίου,ευρισκόμενος στο χωριό Στάτιστα,προδίδεται από τον κομιτατζή Μήτρο Βλάχο και περικυκλώνεται από ισχυρή τουρκικη δύναμη.
Διατάσσει τους άνδρες του να επιχειρήσουν έξοδο για να σπάσουν τον τουρκικο κλοιό.
Ως επικεφαλής της προσπάθειας αυτής,τραυματίζεται στην οσφυϊκή χώρα και μετά από λίγη ώρα πεθαίνει αφού παρακαλεί τον υπαρχηγό του Νίκο Πύρζα :
“… Το σταυρό να τον δώσεις στη γυναίκα μου και το τουφέκι του Μίκη και να τους πης ότι το καθήκον μου έκαμα …”.

Επειτα από λίγες ημερες,ένας άνδρας του Παύλου και κάτοικοι της Στάτιστας πάνω στην προσπάθεια τους να ξεθάψουν το σώμα του Αρχηγού ώστε να το μεταφέρουν στο χωριό Πισοδέρι,κινδυνεύουν να πέσουν στα χερια των τούρκων.
Παίρνουν την απόφαση να κόψουν το κεφάλι του Αρχηγού ώστε να το μεταφέρουν προς ταφή μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής στο Πισοδέρι.Όπως και έγινε…

Ο Παύλος Μελάς,αποτέλεσε σύμβολο του Αγώνα του Ελληνισμού στη Μακεδονία.
Ο θάνατος του συγκλόνισε τόσο τους Μακεδόνες όσο και την κοινή γνώμη στην ελεύθερη Ελλάδα.
Αποτέλεσε όμως και έναυσμα ώστε να πυκνώσουν οι τάξεις των Μακεδονομάχων και να συνεχιστεί ακόμα πιο έντονος ο Αγώνας για την Επιβίωση του Ελληνισμού μέχρι να έρθει η λύτρωση του 1912-13.

Η ευγενική μορφή του Ηρωα Παύλου Μελά,ακόμα και σήμερα αποτελεί σύμβολο για κάθε Ελληνα Πατριώτη.
Οι κίνδυνοι για την Μακεδονία Μας ακόμα ελλοχεύουν.
Ελάχιστο χρέος όλων μας να δραστηριοποιηθούμε,να ενεργοποιηθούμε για να αποτρέψουμε το ξεπούλημα του ονόματος της Μακεδονίας και κατά συνέπεια της Ιστορίας Μας.
Ας παραδειγματιστούμε από αυτόν τον σεμνό Ηρωα που προτίμησε τον δύσκολο και υπερήφανο Αγώνα από μια άνετη ζωή !

Αιωνία του η Μνήμη !

Αγαπηνός Σαράντης (Καπετάν Τέλλος Αγρας)

June 3, 2008

Γεννήθηκε το 1880 στο Ναύπλιο αλλά γράφτηκε στους δημοτικούς καταλόγους του δήμου Γαργαλιάνων,τόπο καταγωγής του πατέρα του Ανδρέα.
Αποφοίτησε από τη σχολη Ευελπίδων και όντας ανθυπολοχαγός πεζικού θέτει εαυτόν στην διάθεση του Eθνους και εισχωρεί στον Μακεδονικό Αγώνα ως οπλαρχηγός Βερμίου.

Η τρομοκρατική δράση των βούλγαρων κομιτατζήδων στην περιοχή της λίμνης των Γιαννιτσών,ανάγκασε το Ελληνικό προξενείο να πάρει μέτρα προς ανακούφιση του Ελληνικού πληθυσμού.Ο Καπετάν Aγρας τοποθετείται στην συγκεκριμένη περιοχή και αναλαμβάνει δράση εναντίον τους.
Στο γεμάτο αντιξοότητες περιβάλλον της λίμνης,κατορθώνει να διακριθεί στον αγώνα,να σημειώσει επιτυχίες και να περιορίσει την δράση τη Βουλγάρων.
Το Νοέμβριο του 1906 προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταλάβει το ζερβοχώρι που αποτελούσε ορμητήριο του εχθρού.Στην συγκεκριμένη μάχη τραυματίζεται.Μεταφέρεται στην Θεσσαλονίκη ώστε να αναρρώσει αλλά ο ίδιος δεν αντέχει περισσότερες από 4 ημερες μακριά από τους άνδρες του και επιστρέφει.
Συνεχίζει την δράση του και γίνεται μια θρυλική μορφή του αγώνα παρά το γεγονός ότι υποφέρει και από ελονοσία (εξαιτίας της ελώδους περιοχής).

Την άνοιξη του 1907,οι πληροφορίες που ελάμβανε έκαναν λόγο για πτώση του ηθικού των κομιτατζήδων και για διάθεση κάποιων εξ αυτών να προσχωρήσουν στην Ελληνική πλευρά.
Ο ίδιος δείχνοντας εμπιστοσύνη στον βοεβόδα Ζλατάν,σπεύδει να τον συναντήσει μαζί με τον συμπολεμιστή του Αντώνη Μίγγα στο χωριό Βλάδοβο.Εκεί,την 3η Ιουνίου,συλλαμβάνονται άνανδρα από τους άνδρες του Ζλατάν και του Κασάπτσε οι οποίοι πάτησαν την συμφωνία και πρόδωσαν την εμπιστοσύνη που τους έδειξε ο Eλληνας οπλαρχηγός.
Οι βούλγαροι διαπομπεύουν στα βουλγάρικα χωριά τους δυο ήρωες και διαδίδουν ότι τους αιχμαλώτισαν σε μάχη.
Μετά από αρκετές ημέρες μαρτυρίων,την 7η Ιουνίου 1907,ο θρυλικός Καπετάνιος Aγρας σε ηλικία 27 ετών και ο σύντροφος του Αντώνης Μίγγας,απαγχονίζονται σε μία καρυδιά ανάμεσα στα χωριά Τέχοβο και Βλάδοβο.
Αργότερα,μετά την ιστορική δικαίωση των Αγώνων του Eθνους στην Μακεδονία,το Τέχοβο μετονομάσθηκε σε Καρυδιά και το Βλάδοβο σε Aγρας,ακριβώς για να τιμηθεί ο αγώνας και η θυσία του ηρωικού Καπετάνιου.

Η θυσία του Καπετάν Aγρα έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που περίμεναν οι Βούλγαροι.
Η διάθεση για εκδίκηση τόνωσε τον Μακεδονικό Αγώνα και νέοι εθελοντές πύκνωσαν τις τάξεις των Ελληνικών σωμάτων.Η εκδίκηση δεν άργησε να συναντήσει τον ύπουλο Κασάπτσε.Εξοντώθηκε από το σώμα του Καπετάν Αμύντα.

Ο Τέλλος Aγρας αποτελεί μια εξέχουσα φυσιογνωμία του Μακεδονικού Αγώνα.
Μία από τις ηρωικότερες και ευγενέστερες φυσιογνωμίες του Eθνους.
Η δράση του περιγράφεται στο εξαιρετικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα “Τα μυστικά του Βάλτου”.
Με τον αγώνα και την θυσία του αποτελεί λαμπρό παράδειγμα για τις νεώτερες γενιές και υπενθυμίζει ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται με αγώνα και αίμα !

Σαράντης Αγαπηνός 1880-1907
ΑΘAΝΑΤΟΣ !