Archive for the 'ΟΧΙ' Category

Σήψη…

October 29, 2011

Οι συγκρίσεις μάταιες.

71 χρόνια πριν,η κρατική μηχανή αντιμετώπιζε νικηφόρα μία αυτοκρατορία.
71 χρόνια μετά,η κρατική “μηχανή” δεν μπορεί να προστατεύσει την διεξαγωγή μιας στρατιωτικής παρελάσεως.

Αναμενόμενο το αποτέλεσμα από αυτούς που χρεοκόπησαν τη χώρα.
Είτε αυτοί είναι πράσινοι,είτε γαλάζιοι.

Είναι όμως μόνο αυτοί το πρόβλημα ;
Ας επαναλάβουμε τις συγκρίσεις.

71 χρόνια πριν,ένας λαός,με πλήρη επίγνωση των περιστάσεων,χωρίς αυταπάτες και με πίστη σε υψηλά ιδανικά,αντιμετώπιζε νικηφόρα την Ιταλική εισβολή και λίγο αργότερα σταμάτησε και το ανίκητο ακόμα Τρίτο Ράιχ.

71 χρόνια αργότερα ;

Ενας λαός που αρνείται την πραγματικότητα,που αρνείται κάθε αυτοκριτική,που περιμένει να σωθεί είτε με ωραία λόγια είτε με χρήματα δανεικά αλλά αγύριστα.
Ενας λαός που δεν διστάζει να ακολουθήσει τον χουλιγκάνο μιας ποδοσφαιρικής ομάδας,τον αριστεριστή τραμπούκο που ονειρεύεται νέο συμμοριτοπόλεμο και τον τεμπέλη συνδικαλιστή που κοιτάζει πως να σώσει τα καθόλου λίγα κεκτημένα του.
Για να “διαμαρτυρηθεί”,αυτός ο λαός είναι πρόθυμος να βουλιάξει ακόμα περισσότερο στη σαπίλα.
Δεν διστάζει να αμαυρώσει ακόμα και ημέρες μνήμης και τιμής στους προγόνους του.

Σύμβολα της χθεσινής ημέρας οι σημαίες των χουλιγκάνων του Ηρακλή και του Βόλου,οι τραμπουκόφατσες των αριστεριστών που κάνουν πραγματικότητα το όνειρο τους και καταργούν τις παρελάσεις,οι σοβαροφανείς έως χυδαίες διαμαρτυρίες μικρομέγαλων μαθητών (οι οποίοι διαμαρτύρονται για την παιδεία καταστρέφοντας τα κατειλημμενα σχολεία τους) .

Και πίσω από όλους αυτούς,ο όχλος που θέλει να “διαμαρτυρηθεί”…

Ενας όχλος που δεν αναρωτήθηκε ποτέ ποιός ψήφιζε και ξαναψήφιζε τους πολιτικάντηδες εναντίον των οποίων σήμερα δηλώνει οργισμένος.
Ενας όχλος που δηλώνει ξεδιάντροπα συνεχιστής του λαού που έκανε πράξη το Μεταξικό ΟΧΙ ενώ είναι ο ίδιος που μετά τα ντροπιαστικά γεγονότα των Ιμίων συνέχιζε να ψηφίζει με τα δύο χέρια τον κύριο Πάγκαλο.
Αυτόν που τότε έλεγε ότι ήταν καλό να πάρει τη σημαία ο άνεμος.
Σήμερα ο κύριος Πάγκαλος είναι κόκκινο πανί,όχι φυσικά για την στάση του τη νύχτα των Ιμίων αλλά για το περίφημο “μαζί τα φάγαμε”.
Το πόσο απέχει από την αλήθει η συγκεκριμένη ρήση είναι κοινό μυστικό.

Σήμερα μετά από τόσα σκάνδαλα και τόσες εθνικές ταπεινώσεις αυτός ο λαός δηλώνει αγανακτισμένος με αυτούς που ψήφιζε φανατικά και ανελλειπώς.

Toute nation a le gouvernement qu’elle mérite.
Joseph de Maistre (Lettres et Opuscules inédits)

Κάθε έθνος έχει την κυβέρνηση που του αξίζει.

Δυστυχώς αυτή η φράση δικαιώνεται απόλυτα στην περίπτωση της Ελλάδος.
Ενας λαός που αντί να κάνει την αυτοκριτική του και να καταλάβει ότι στο σημείο που βρισκόμαστε δεν υπάρχει εύκολη διέξοδος αλλά μόνο δύσκολες λύσεις ή καταστροφικές επιλογές (βλέπε αριστεροί παράδεισοι),προτιμά να επιδίδεται σε χυδαιότητες κάθε είδους.
Δικαιολογούμενος ότι είναι οργισμένος με τους πολιτικάντηδες.Οχι όμως με τον εαυτό του…

Η σήψη είνα βαθιά και η χρεοκοπία της χώρας υπήρξε πρωτίστως ηθική.
Η οικονομική χρεοκοπία ήταν σύμπτωμα της πραγματικής ασθένειας.

Συνεπώς,όσο αυτός ο λαός προτιμά το χάιδεμα των αυτιών και να πιστεύει σε παραμύθια,τόσο θα απομακρύνεται από τον λαό του 1940.
Δεν είναι άραγε προσβολή για τη μνήμη των παππούδων μας να δηλώνουν συνεχιστές τους οι χουλιγκάνοι και οι Κουράκηδες του Σύριζα ;
Δεν είναι άραγε ακόμα μεγαλύτερη προσβολή για τη μνήμη τους το οτι πολλοί απόγονοί τους συνεχίζουν να πείθονται από τους εκάστοτε εκφραστές της μεταπολιτευτικής σήψης ;

Τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και των υπολοίπων πόλεων,φοβόμαστε ότι είναι οιωνοί για ακόμα χειρότερα δεινά.
Ευχόμαστε ειλικρινά να διαψευστούμε.

Η κοινωνική πολιτική του Ιωάννη Μεταξά

October 28, 2011

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο εθνικός κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς αποτελεί κόκκινο πανί και μόνιμο στόχο της αριστερής προπαγάνδας.
Εν μέσω παραληρήματος,συνήθως,εξαπολύουν διάφορες κατηγορίες εναντίον του.
Από την πιο χοντροκομμένη και φαιδρή που θέλει τον Μεταξά να μην είπε το ΟΧΙ έως την πιο “σοβαρή” (σοβαροφανή όπως θα δούμε) που παρουσιάζει τον Μεταξά ως ένα καταπιεστή του λαού.

Με προηγούμενα άρθρα έχουμε ασχοληθεί με την πρώτη και πιο χοντροκομμένη κατηγορία.
Σήμερα θα ασχοληθούμε με την δεύτερη,την σοβαροφανή.
Θα αναφερθούμε στις προσπάθειες του εθνικού κυβερνήτη να οικοδομήσει ένα κοινωνικό κράτος.

Θα αντιγράψουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο του καθηγητή Ιωάννη Βατικιώτη “Μια πολιτική βιογραφία του Ιωάννη Μεταξά.Φιλολαική Απολυταρχία στην Ελλάδα,1936-1941” το οποίο προλογίζει ο γνωστός Θάνος Βερέμης.
Είναι κατα τη γνώμη μας χαρακτηριστικά τα αποσπάσματα διότι σε αυτά παρουσιάζονται και κριτικάρονται οι απόψεις του Αγγλου πρεσβευτή στην Αθήνα τα έτη 36-37 Sydney Waterlow.
Ο Sydney Waterlow ο οποίος ήταν τουλάχιστον προκατειλλημένος εναντίον του Μεταξά,παρουσιάζει τις κοινωνικές προσπάθειες του ως αλόγιστες δαπάνες !

Σελίδες 362-364,γράφει ο καθηγητής Βατικιώτης :

“Φαίνεται,λοιπόν, ότι την περίοδο εκείνη ο Μεταξάς ασχολήθηκε πολύ σοβαρά με την κοινωνική πρόνοια,την οποία θεωρούσε βάση της πολιτικής του για την εθνική αναγέννηση,χωρίς να υπολογίσουμε ότι,αν πετύχαινε τους στόχους του,θα παρείχε ακόμη μεγαλύτερη νομιμότητα στην εξουσία και το καθεστώς του.
Ηταν όμως σαφές ότι το άμεσο πρόβλημα του ήταν οικονομικό,πως δηλαδή θα χρηματοδοτούσε όλα αυτά τα σχέδια.Μπορεί να πίστευε βαθιά ότι η κοινωνική πρόνοια ήταν ιερό καθήκον της κυβέρνησης ,αλλά και ένα εντατικό εξοπλιστικό πρόγραμμα ήταν επίσης εθνική αναγκαιότητα και κρατική προτεραιότητα,που απαιτούσε μάλιστα τεράστιες δαπάνες.
Επιπλέον,ο Μεταξάς είχε ανακοινώσει ένα φιλόδοξο,δεκαετές σχέδιο δημοσίων έργων για την αγροτική ανάπτυξη,την έγγειο βελτίωση και την κατασκευή οδών και σιδηροδρόμων,του οποίου ο προυπολογισμός άγγιζε τα 7,5 δις δραχμές.

Ως αρχηγός του δικού του καθεστώτος,ο Μεταξάς ήθελε με κάθε τρόπο να αποφύγει τις αποσπασματικές πολιτικές και να προωθήσει ένα καλύτερα καταρτισμένο εθνικό πρόγραμμα που θα διαπνεόταν από το δικό του φιλόδοξο πρόγραμμα αναδιοργάνωσης της χώρας με εθνικό προσανατολισμό.

Οπως παρατήρησε όμως ο Waterlow «το ελληνικό μυαλό,ως συνήθως,(είχε) λάβει ελάχιστα υπόψιν τόσο τις τεχνικές δυσκολίες όσο και το αμείλικτο οικονομικό κόστος».
Θεωρούσε ότι όλα αυτά τα σχέδια ήταν «απόλυτα,σχεδόν,εσφαλμένα»,ότι υπερέβαιναν τις δυνατότητες των Ελλήνων και δεν συνιστούσαν ρεαλιστική οικονομική πρόταση.
«Επομένως,το σημερινό καθεστώς»,αποφάνθηκε με σιγουριά ο Waterlow,«είναι σαν να ξεκινά μια φιλόδοξη σταδιοδρομία αλόγιστων,ως επί το πλείστον,δαπανών.Αυτή είναι η αναπόφευκτη συνέπεια της πατριωτικής φιλοδοξίας όταν συνδυάζεται με την υπέρμετρη αυτοπεποίθηση».

Ο Waterlow,όμως,εκφράζοντας απλώς την προκατάληψή του απέναντι στον Μεταξά,αποκάλυπτε εντυπωσιακή έλλειψη διορατικότητας : ήταν αντίθετος στον Μεταξά και το καθεστώς του γιατί πίστευε ότι ήταν φασιστικό και ότι δεν θα αντιστεκόταν στον Αξονα.

Ο Μεταξάς όμως δεν είχε την επιπολαιότητα του μέσου Ελληνα όταν επρόκειτο για τόσο σοβαρές εθνικές προσπάθειες ή επιχειρήσεις.Ηταν εξαιρετικά ορθολογιστής και υπολογιστικός.
Μάλιστα,με την πολιτική του για την εθνική αναγέννηση εισήγαγε τον σχεδιασμό σαν μια νέα αρχή και ίσως μια νέα εμπειρία για τους Ελληνες.Ακόμη και ο Waterlow αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η πρωτόγνωρη φύση του New Deal του Μεταξά αρκούσε από μόνη της για την προσωρινή επιτυχία του.

Οπως και αν βλέπει κανείς τα πράγματα,η αλήθεια είναι ότι ο Μεταξάς κατάφερε,μέσω του σχεδίου εθνικής αναγέννησης,να μειώσει τις απαιτήσεις εισαγωγής σιτηρών κατά αρκετές χιλιάδες τόνους το χρόνο.
Κατάφερε επίσης να βελτιώσει τις κρατικές υγειονομικές υπηρεσίες και προώθησε την ανάπτυξη της εγχώριας βιομηχανίας,η οποία έφτασε στο επίπεδο να ικανοποιεί τα τρία τέταρτα των αναγκών της χώρας σε βιομηχανικά προιόντα
“.

Υπάρχει καλύτερη απάντηση στους λασπολόγους που υποστηρίζουν οτι ο Μεταξάς ήταν τύρρανος του Ελληνικού λαου από την μαρτυρία του Αγγλου πρεσβευτή ο οποίος -λόγω προκατάληψης σύμφωνα με τον καθηγητή Βατικιώτη-θεωρεί ότι η οικοδόμηση του κοινωνικού κράτους της 4ης Αυγούστου είχε υπερβολικό κόστος ;

Σελίδες 359-361 :

Συγκεκριμένα,ο Waterlow αναφέρει τη θέσπιση νέων νόμων την Πρωτοχρονιά (Ιανουάριος 1937),έξι μόλις μήνες μετά την ανάληψη δικτατορικών εξουσιών από τον Μεταξά,οι οποίοι θα επιβαρύναν τον κρατικό προυπολογισμό με ετήσιες δαπάνες ύψους 500 εκατομμυρίων δραχμών και είχαν στόχο την ανακούφιση των φτωχότερων τάξεων,πέρα από τα κονδύλια που είχε ήδη ανακοινωθεί ότι «διατέθηκαν για κοινωνικές δαπάνες».Και ότι τα χρήματα θα συγκεντρώνονταν με πρόσθετες επιβαρύνσεις στις ταχυδρομικές και τηλεγραφικές υπηρεσίες,καθώς και με την επιβολή φόρου πολυτελείας στον καπνό,στη χαρτοπαιξία και τη λαχειοφόρο αγορά.

Η κυβέρνηση υποστήριζε ότι δεν επρόκειτο να αλλάξει η δομή του φορολογικού συστήματος.
Ο νέος νόμος απλώς ενίσχυε τον προυπολογισμό του υπουργείου Κοινωνικής Προνοίας (στο οποίο υπαγόταν το υφυπουργείο Υγιεινής) με τις εισπράξεις από τις πρόσθετες επιβαρύνσεις,με αποτέλεσμα να φτάσει τα 500 εκατομμύρια δραχμές.
Επομένως,η υπόσχεση που είχε δώσει ο Μεταξάς,καταλήγει ο Waterlow,«οτι θα χρηματοδοτήσει το New Deal του χωρίς την επιβολή νέων φόρων,δεν έχει αθετηθεί».

Κάποιοι υποστηρίζουν οτι οι νέες επιβαρύνσεις ήταν μια μορφή εμμέσου φόρου,αλλά σ αυτούς τους επικριτές ο Μεταξάς απάντησε ότι επρόκειτο για επιβολή φόρου στην ανθρώπινη αδυναμία,δηλαδή στο κάπνισμα και τα τυχερά παιχνίδια,και ανακοίνωσε ότι υπήρξε πλεόνασμα στον προυπολογισμό του οικονομικού έτους 1935-1936 παρόλο που η σοδειά δεν ήταν καλή.

Ο Waterlow δεν παρέλειψε να κάνει λόγο για την έντονη αντίδραση της Τράπεζας της Ελλάδος σε αυτά τα μέτρα,τα «οποία,σε συνάρτηση με το πρόγραμμα εξοπλισμού και τις αναπόφευκτα δυσβάστακτες υποχρεώσεις της χώρας για την εισαγωγή σιτηρών από το εξωτερικό,θα ασκήσουν αμείλικτες πιέσεις στο νόμισμα»,υπονοώντας ότι το New Deal του Μεταξά ήταν ασύμβατο με μια υγιή οικονομία.
Παρατήρησε επίσης ότι αντίθετα με τις συστάσεις της Οικονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών,ο Μεταξάς προχωρούσε σε αυξήσεις των κοινωνικών δαπανών αντί να μειώνει τον κρατικό προυπολογισμό,προκαλώντας έτσι ανησυχία στους ξένους πιστωτές και διαφωνίες ανάμεσα στους υπουργούς του ως προς το ποιός ήταν ο καλύτερος τρόπος συγκέντρωσης χρημάτων για το New Deal.

Οσοι θεωρούσαν ότι έπρεπε να αντληθούν από τους πλούσιους,έβαζαν σε κίνδυνο την πολιτική θέση του Μεταξά,τις μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες και τους στόχους του.
Στο σημείο αυτό ο Waterlow σημειώνει ότι ο Μεταξάς δεν ενεργούσε «απλώς με δημαγωγικά κίνητρα».
Εχοντας αναπτύξει υπέρμετρη πεποίθηση στις δυνάμεις του ως διαχειριστή,«πίστευε ειλικρινά (μάλλον αδικαιολόγητα κατά τη γνώμη μου),ότι μπορούσε να αναμορφώσει και να εμπνεύσει τις κρατικές υπηρεσίες σε τέτοιο βάθμο,ώστε να έχουν τη δυνατότητα να δαπανούν τεράστια ποσά για τη διαρκή ωφέλεια εκείνων τους οποίους τώρα αποκαλεί,σε συζήτηση μαζί μου,”ο λαός μου”-εννοώντας τους φτωχούς- τους νέους του ψηφοφόρους ;
Και οφείλει να παραδεχτεί κανείς ότι έχουν γίνει πολλά για την ανακούφιση των φτωχότερων τάξεων».”

Μέσα λοιπόν από τις σκέψεις του προκατειλλημένου εναντίον του Μεταξά Waterlow μαθαίνουμε ότι ο “τύρρανος” Μεταξάς είχε ήδη κάνει πολλά για την ανακούφιση των πιο αδύναμων οικονομικά στρωμάτων του λαού ερχόμενος σε αντίθεση μάλιστα ακόμα και με την Τράπεζα της Ελλάδος.

Ενας Εθνικιστής,πατέρας της Νίκης και εκφραστής μιας πολιτικής που ανακουφίζει το λαό χωρίς μάλιστα να διστάζει μπροστά στις αντιρρήσεις του τραπεζικού κατεστημένου,δικαιολογημένα κατά τη γνώμη μας,δεν είναι ένα αγαπητό πρόσωπο για τους μπολσεβίκους.
Το γιατί είναι προφανές.

* O Ιωάννης Γ. Βατικιώτης υπήρξε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου όπου και ίδρυσε το πρόγραμμα των Πολιτικών Σπουδών.Διετέλεσε επίσης διακεκριμένος επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα αμερικάνικα πανεπιστήμια (Πρίνστον,Ιντιάνα,Λος Αντζελες,αμερικάνικο πανεπιστήμιο Καίρου).

Στη μνήμη Εκείνων…

October 27, 2011

Παραμονή της εθνικής επετείου και αφιερώνουμε το παραπάνω πατριωτικό Ηπειρώτικο τραγούδι στη μνήμη των συμπατριωτών μας που πολέμησαν και έπεσαν στα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας,στα οχυρά της γραμμής Μεταξά και στην Κρήτη,στην Βόρειο Αφρική και την Ιταλία.

Στους Ελληνες που έπεσαν για μια Μεγάλη Ελλάδα.

Στους πεθαμένους μας αιώνια ευγνωμοσύνη.

Ζήτω το Εθνος των Ελλήνων !

Υγ : δεν ξεχνάμε την Σημαία στο μπαλκόνι ως ελάχιστο φόρο τιμής στους Ηρωες μας.

Γιατί γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου ;

October 28, 2010

Το ερώτημα της επικεφαλίδας δεν έχει να κάνει με τα διδάγματα και τα συναισθήματα που απορρέουν από τον ένδοξο αγώνα των παππούδων μας.
Αυτά για έναν ευσυνείδητο πολίτη θα έπρεπε να είναι αυτονόητα πράγματα και ως τέτοια θα τα αντιμετωπίσουμε στο συγκεκριμένο άρθρο.

Το ερώτημα λοιπόν έχει το εξής νόημα :
Γιατί νικήσαμε τους Ιταλούς και συνεπώς έφτασε η 28η Οκτωβρίου να γίνει εθνική εορτή ;
Ποιοί παράγοντες έφεραν τη νίκη στα όπλα των Ελλήνων μαχητών ;
Θα αναφέρουμε τους σημαντικότερους από αυτούς.

1) Πολιτική ηγεσία

Τα χαράματα της 28ής Οκτωβρίου του 1940,η πατρίδα μας ευτύχησε να έχει ως ηγέτη της τον Ιωάννη Μεταξά.
Ο Ιωάννης Μεταξάς εκτός από εξαίρετος στρατιωτικός υπήρξε και ένας από τους πιο καλλιεργημένους Ελληνες της εποχής του.
Συνδύαζε τον ψυχρό υπολογιστικό νου ενός πανάξιου επιτελικού και την αδάμαστη θέληση που χαρακτηρίζει τους ρομαντικούς ,δεολόγους,πραγματικούς οραματιστές.

Το 1935 ο Ελληνικός Στρατός βρισκόταν σε τραγική κατάσταση.
Αντιγράφουμε από την μονογραφία του Παντελή Καρύκα “Ιωάννης Μεταξάς ,ο πατέρας της νίκης του 40” :

“Είναι γεγονός ότι το έπος του 1940
δεν θα υπήρχε, αν ο Μεταξάς δεν είχε
την εξουσία στην Ελλάδα από το 1936.
Ο Ελληνικός Στρατός, μετά τη μικρασια-
τική καταστροφή, δεν υπήρχε. Η Στρα-
τιά του Έβρου που συγκροτήθηκε ήταν
στην πραγματικότητα μια φενάκη. Παρ’
όλα αυτά, όλες οι κυβερνήσεις, από το
1923 μέχρι το 1936, ελάχιστα έπραξαν
για την πολεμική προπαρασκευή της
χώρας, με εξαίρεση το καθεστώς Πά-
γκαλου. Ο δικτάτορας Πάγκαλος ήταν
ο μόνος που πραγματοποίησε γενναί-
ες αγορές πολεμικού υλικού. Με τον
τρόπο αυτό καλύφθηκαν κάποιες από
τις ανάγκες του στρατεύματος, αλλά οι
ελλείψεις εξακολούθησαν να είναι σο-
βαρότατες.
Οι Έλληνες πολιτικοί άρχισαν να
αφυπνίζονται το 1935, όταν άρχισε η
ιταλοαιθιοπική κρίση, που κατέληξε
στην κατάληψη της φτωχής αφρικανι-
κής χώρας από τους Ιταλούς. Όσον αφο-
ρά τον εξοπλισμό του Ελληνικού Στρα-
τού, ο τότε αρχηγός του, αντιστράτηγος
Αλέξανδρος Παπάγος, παρέλαβε κυριο-
λεκτικά το απόλυτο χάος. Αν και προ-
βλεπόταν η επιστράτευση 14 μεραρχιών
πεζικού, 1 ιππικού και 4 ταξιαρχιών
πεζικού, δεν υπήρχε υλικό επιστρατεύ-
σεως για περισσότερες από 6 μεραρχίες.
Δεν υπήρχε υλικό στρατοπεδίας, κράνη,
κλινοσκεπάσματα, άρβυλα, στολές, και
φυσικά δεν υπήρχαν αρκετά όπλα, σε
χρηστική κατάσταση και πυρομαχικά.
Για παράδειγμα, από τα αποθέματα των
400.000 χειροβομβίδων, λιγότερες από
15.000 μπορούσαν να χρησιμοποιη-
θούν. Αν και έγιναν προμήθειες τυφε-
κίων, αυτομάτων όπλων και πυροβόλων,
δεν έγιναν παράλληλες προμήθειες
παρελκόμενων και ανταλλακτικών των
όπλων αυτών.”

Από αυτό το μικρό απόσπασμα (και χωρίς να προχωρήσουμε σε λεπτομέρειες που παρέχει απλόχερα η μονογραφία) γίνεται αντιληπτό το τι παρέλαβε ο Εθνικός Κυβερνήτης.
Από τα παρακάτω ενδεικτικά απόσπασματα (και πάλι χωρίς να αναφέρουμε -και για λόγους χώρου- λεπτομέρειες) της ίδιας μονογραφίας γίνεται αντιληπτό το τι κατόρθωσε μέσα σε 4 μόλις χρόνια.

“Ενδεικτικά αναφέρεται ότι μεταξύ 1923 και
1935, οι αμυντικές δαπάνες ήταν ύψους
τριών δισ. δραχμών, ενώ στο διάστημα
1936-40 διατέθηκαν περισσότερα από
δεκαπέντε δισ. δραχμές.”

“Χάρη στην προπαρασκευή αυτή,
η Ελλάδα κατάφερε στον πόλεμο του
1940-41 να παρατάξει το μεγαλύτερο
Στρατό στην Ιστορία της – πάνω από
450.000 άνδρες.”

“Ο Ελληνικός Στρατός βρέθηκε την
28η Οκτωβρίου 1940 έτοιμος σε μεγά-
λο βαθμό να αντιμετωπίσει την ιταλική
εισβολή. Το γεγονός αυτό δεν επιδέ-
χεται πλέον καμία αμφισβήτηση, παρά
την προσπάθεια ορισμένων να αποδώ-
σουν τη νίκη του ’40 στον «οπλισμένο
με ξύλα και πέτρες ελληνικό λαό και
όχι στο Στρατό του δικτάτορα Μετα-
ξά», όπως γνωστός, τηλεοπτικός δημο-
σιογράφος ανέφερε πρόσφατα, λες και
ο Ελληνικός Στρατός είναι ιδιοκτησία
κανενός. Είναι γεγονός επίσης ότι, δυ-
στυχώς, το εξοπλιστικό πρόγραμμα που
είχε επεξεργαστεί ο πρωθυπουργός και
υπουργός Πολέμου Μεταξάς και ο τότε
αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος
δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί. Γιατί αν
είχε ολοκληρωθεί, θα πρέπει να θεωρεί-
ται βέβαιο πως οι Ιταλοί «θα έκαναν το
μπάνιο τους» στην Αδριατική, πριν προ-
λάβουν οι σύμμαχοί τους να τους σώ-
σουν. Ωστόσο, αξιοποιώντας το υπάρ-
χον παλαιό υλικό στο έπακρο καθώς και
το λιγοστό που πρόλαβε να παραληφθεί
έως την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πο-
λέμου, ο Παπάγος μετέτρεψε τον ουσι-
αστικά μη υφιστάμενο, προ του 1936,
Ελληνικό Στρατό σε μια ικανοποιητικά
λειτουργούσα πολεμική μηχανή.”

Αυτά αποδεικνύουν ότι η πολιτική ηγεσία προετοίμασε τον Στρατό για την επερχόμενη σύγκρουση.
Παράλληλα όμως,την 28η Οκτωβρίου το στράτευμα δεν ήταν διχασμένο.
Η τελευταία αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος από την βενιζελική παράταξη καθώς και ο θάνατος του Ελευθερίου Βενιζέλου,οδήγησαν νομοτελειακά σε ένα στράτευμα συσπειρωμένο γύρω από τον Βασιλέα.
Ο εθνικός διχασμός που ευθύνεται σε μεγάλο ποσοστό για τη μικρασιατική καταστροφή,έπαψε να υπάρχει.

2) Αξία Στρατιωτικής Ηγεσίας

Πέρα από την αδιαμφισβήτη αξία του Αλέξανδρου Παπάγου στο ανώτατο ιεραρχικό επίπεδο,η Ελλάς,ευτύχησε να διαθέτει εμπειροπόλεμους αξιωματικούς.
Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος που σταμάτησε τους Ιταλούς στο Καλπάκι,ήταν βετεράνος 5 πολέμων !

Α βαλκανικός,Β βαλκανικός,Α παγκόσμιος,Ουκρανική εκστρατεία,Μικρασιατική εκστρατεία.
Και το παράδειγμα του Κατσιμήτρου δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας για τους τότε Ελληνες αξιωματικούς.
Συνεπώς,το υψηλό επίπεδο του Ελληνα Αξιωματικού,αποτελούσε εγγύηση για ένα στράτευμα άριστα εκπαιδευμένο.
Η καταστρεπτική δράση του πυροβολικού μας αποτελεί λαμπρό παράδειγμα.
Ιδιαίτερα αν σκεφτούμε ότι το πιο σύγχρονο πυροβόλο που διαθέταμε ήταν του 1927 και τα παλαιότερα του 1878.Μέγιστο βεληνεκές 11 χλμ! (βλ μονογραφία Παντελή Καρύκα)

3) Ο Ελληνικός Λαός.

Λαός με ηθικές αξίες.
Λαός που πίστευε στο τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια.
Η παραπάνω φωτογραφία αποδίδει περίφημα την πίστη του Ελληνα στο συγκεκριμένο τρίπτυχο.
Επίπλέον,ο Ελληνας ήταν άνθρωπος σκληραγωγημένος.
Απόρροια της αγροτικής κατά κύριο λόγο σύστασης του πληθυσμού.
Ο Ελληνας και η Ελληνίδα,ήταν εξοικειωμένοι με την φύση και τις κακουχίες της αγροτικής και κτηνοτροφικης διαβίωσης.Το κρύο,οι δύσβατες περιοχές,τα φουσκωμένα ποτάμια,ήταν η καθημερινότητα για την πλειοψηφία των τότε Ελλήνων.
Οι γυναίκες της Ηπείρου,που σήμερα φαντάζουν εξωπραγματικές μορφές,δεν έκαναν κάτι το εξωπραγματικό σε σχέση με την ζωή τους πριν τον πόλεμο.

Ολοι οι παραπάνω παράγοντες συνέβαλλαν στο να γραφτούν χρυσές σελίδες δόξας.
Εμείς,ως απόγονοι άξιων προγόνων,ας αναρωτηθούμε και ας προβληματιστούμε.
Ποιόν από τους παραπάνω παράγοντες διαθέτουμε σήμερα ;

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου !
Ζήτω το Εθνος !

Το δικό μας ΟΧΙ

October 27, 2009

ellhnikh-shmaia Παραμονή Εθνικής επετείου σήμερα και ακόμα μια φορά είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχτούμε τα ψεύδη των γνωστών “προοδευτικών” (η πραγματική πρόοδος βέβαια ουδεμία σχέση έχει με τα ορφανά του Στάλιν και τους θαυμαστές του Κουφοντίνα) σχετικά με το ΟΧΙ και τον Εθνικό Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά.

Εχουμε παλαιότερα δώσει και απο εδώ μέσα κάποιες απαντήσεις στους διάφορους Λα-λάκηδες αλλά ας πούμε κάτι ακόμα.
Υποστηρίζουν τα ορφανά της Σοβιετίας οτι ο Ιωάννης Μεταξάς φοβήθηκε την ανατροπή απο τον Λαό και γι αυτό αναγκάστηκε να πει το ΟΧΙ.
Μα ο Ιωάννης Μεταξάς κυβερνούσε ήδη ως δικτάτωρ επι τέσσερα χρόνια.Γιατί ο Λαός δεν τον ανέτρεψε ;
Θέλουν εμμέσως πλην σαφώς οι γελοίοι της αριστεράς να μας υπενθυμίσουν ότι επι κυβέρνησης Μεταξά πάρθηκαν φιλολαικά και φιλεργατικά μέτρα ; Οτι επί Μεταξά βελτιώθηκαν οι συνθήκες διαβίωσης του Λαου ;
Ας ξανασκεφτούν λίγο ακόμα στο που βασίζουν την προπαγάνδα τους…

Ομως,πέρα απο τα ιστορικά ψεύδη θα ξανακούσουμε τα ίδια γελοία επιχειρήματα για τις παρελάσεις.
Ας μην τρέφουμε αυταπάτες.
Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να περιθωριοποιήσουν τις Εθνικές εορτές.
Πως να τις αποκόψουν απο την κοινωνία που συμμετέχει ολόψυχα σε αυτές και να τις περιορίσουν σε αίθουσες,σε ένα δίωρο το οποίο φυσικά ελάχιστη σχέση θα έχει με την ιστορική αλήθεια.
Τους ενδιαφέρει να πάψει ο σημαιοστολισμός των πόλεων,τους ενδιαφέρει να πάψει η συγκίνηση που προκαλεί η σημαία μας στην τεράστια και υγιή πλειοψηφία των Ελλήνων.

Γι αυτό λοιπόν ας πούμε το δικό μας ΟΧΙ.
Ας σημαιοστολίσουμε όλοι τα μπαλκόνια μας.
Ας αντιδράσουμε στην διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας.
Ας αντιδράσουμε απέναντι στους αρνησιπάτριδες πουρκουάδες και τους κακούς εκπαιδευτικούς που επιχειρούν να δηλητηριάσουν τις ψυχές των παιδιών μας και να τα στρέψουν εναντίον των παρελάσεων.

Η Εθνική Αντίσταση είμαστε ΕΜΕΙΣ.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΟΧΙ
ΖΗΤΩ Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Χρόνια πολλά σε όλους.

Υγ : προτείνουμε στους αναγνώστες που ενδιαφέρονται για περισσότερα άρθρα για το ΟΧΙ καθώς και για χρήσιμα ιστορικά στοιχεια,να ανατρέξουν στον σύνδεσμο ΟΧΙ που βρίσκεται στην ενότητα categories.

Το έπος του 1940,η χαμένη μας συνείδηση…

October 28, 2008

Δεν ήταν κάποιοι άγνωστοι σε εμάς,οι ήρωες της Πίνδου και της Βορείου Ηπείρου.
Δεν ήταν άγνωστοι σε εμάς οι υπερασπιστές των οχυρών στη Μακεδονία.
Ηταν και είναι οι παππούδες μας.
Οι πιο τυχεροί εξ ημών,τους ζήσαμε,μεγαλώσαμε μαζί τους.
Οι πιο άτυχοι,έζησαν με τις αναμνήσεις ή τις διηγήσεις για τους προγόνους που πολέμησαν και έπεσαν σε έναν ακόμα αγώνα του Εθνους.

Νέοι άνθρωποι με όνειρα και εκείνοι,ανέλαβαν να υπερασπιστούν αξιες και ιδανικά.
Δεν έκαναν πίσω…

Νέοι Ελληνες άφησαν τις ιδιαίτερες πατρίδες τους και έδωσαν το “παρών” στην Βόρειο Ηπειρο και στη Μακεδονία.
Νέες γυναίκες τότε,οι γιαγιάδες μας τώρα,μπήκαν και αυτές στον αγώνα.
Ενας ευσεβής λαός που έβλεπε και ένιωθε να τον οδηγεί η Παναγιά και συνέχιζε την πάλη με περισσότερη ορμή,περισσότερη πίστη,παρά τα εμπόδια και τις κακουχίες.
Ολα αυτά δεν είναι άγνωστα σε εμάς…

Είμαστε όμως εμείς άξιοι απόγονοι αυτού του λαού ; Είμαστε άξιοι απόγονοι των προγόνων μας ;
Μας εμπνέουν οι αξίες και τα ιδανικά που οδήγησαν τους προγόνους μας σε σελίδες δόξας ;
Μήπως έχουμε στρέψει περισσότερο το βλέμμα στον ευδαιμονισμό απ ότι θα έπρεπε ;
Μήπως δεν αντιλαμβανόμαστε στον βαθμό που θα έπρεπε ότι κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε την Αρετή των προγόνων μας ;

Εκείνοι έγραψαν Ιστορία κι εμείς εκλέγουμε ανθρώπους που επιτρέπουν το ξεπούλημα της και την διαγραφή της από τα βιβλία των παιδιών μας.
Εκείνοι έπεσαν για τη σημαία και εμείς την αφήνουμε να καίγεται από μια δράκα αλητών.

Η διάβρωση σίγουρα δεν έχει επεκταθεί.
Με την ευκαιρία των εθνικών εορτών,ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας,ας κάνουμε την αυτοκριτική μας,ας αντιδράσουμε στον εθνομηδενισμο.

Ας δείξουμε στους φαύλους ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια.
Μέσα και από μικρές πράξεις μπορούμε και εμείς να προσφέρουμε στον ευλογημένο αυτό τόπο και να τιμήσουμε ουσιαστικά τους αγώνες των προγόνων μας.
Με το ύψωμα της σημαίας,με την αντίδραση στα προκλητικά βιβλία της αν-ιστορίας,με την κατακραυγή εναντίον οποιου προσβάλλει το έθνος μας και τα δίκαια του,με την διαφύλαξη της πίστης μας και την αλληλεγγύη απέναντι σε συμπατριώτες μας.

Η γενιά του 40,την οποια σήμερα εμείς τιμούμε,δεν έμοιαζε με τους trendy χειροκροτητές του Λαζόπουλου και τους πεμπτοφαλαγγίτες υπερασπιστές της Ρεπούση.
Γιατί να μην ακολουθήσουμε εκείνη τη γενιά λοιπόν ;

Σε πείσμα όσων μας θέλουν άβουλα γρανάζια δίχως ταυτότητα και συνείδηση,ας αντισταθούμε,ας πούμε το δικό μας ΟΧΙ.

Ζητω η 28 Οκτωβρίου !
Ζητω το Εθνος των Ελλήνων !

OΧΙ στα ψεύδη !

October 28, 2008

Εφτασε πάλι η ώρα της Μνήμης,της Τιμής στους Ηρωες.
Οι Ελληνες σήμερα εορτάζουμε την Εθνική εορτή του “ΟΧΙ”.
Θα τιμήσουμε τη γενιά των παππούδων μας που έγραψε σελίδες δόξας στα βουνά της Πίνδου,στην πανάρχαια Ελληνική γη της Βορειου Ηπείρου και μετέπειτα στην γραμμή Μεταξά !
Εχουμε και χρέος όμως να τιμήσουμε την Ιστορική Αλήθεια !
Και η τιμή στη Ιστορική Αλήθεια δεν μπορεί παρά να αναδειχθεί και με την απόκρουση των ψευδών που αναπαράγονται είτε από μικρόψυχους είτε από αγράμματους γελωτοποιούς της τηλεόρασης.

Ψεύδος : Το “OΧΙ” το είπε ο λαός !
Αλήθεια : Τη νύχτα που ο Ιταλός πρέσβης Emanuele Grazzi γνωστοποιούσε στον Ιωάννη Μεταξά τις απαιτήσεις της κυβερνήσεώς του,ο Ελληνικός λαός,πολύ απλά και πολύ φυσιολογικά κοιμόταν.
Ο Ιταλός πρέσβης δεν συναντήθηκε με κανέναν εκπρόσωπο κόμματος,με κανένα συνδικαλιστή,με κανέναν εκπρόσωπο του λαού.
Συναντήθηκε με έναν δικτάτορα ο οποίος δεν φοβόταν φυσικά κανένα “λαϊκό μένος” μιας και ως δικτάτορας κυβερνούσε επί 4 χρόνια.
Την απόφαση την πήρε μόνος απέναντι στην Ιστορία ο Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς.
Φυσικά,ο Ελληνικός Λαός επικύρωσε την γενναία απόφαση του Εθνικού Κυβερνήτη,με την ακόμα πιο γενναία πάλη του στο μέτωπο.

Λέει ο ίδιος ο Εθνικός Κυβερνήτης στο υπουργικό συμβούλιο την 7/1/1941 :

“Εμείς δεν δημιουργήσαμε τας ηθικάς δυνάμεις τας οποίας αναπτύσσει σήμερον ο Ελληνισμός. Αύται ήσαν μέσα του αλλά ήταν εν μέρει εις λήθαργον. Εμείς τας αφυπνίσαμε, τας συντονίσαμε και τας ωθήσαμε προς τα εμπρός. Το θαύμα που επιτελείται είναι έργο του ελληνικού λαού”.

Ψεύδος : Ο Μεταξάς είπε το “OΧΙ” φοβούμενος ανατροπή του από τους Aγγλους και τον Βασιλιά.
Αλήθεια : Οι ανιστόρητοι γελωτοποιοί της τηλεόρασης και όσοι αναπαράγουν αυτόν τον ηλίθιο ισχυρισμό,χρειάζονται επειγόντως μαθήματα Ιστορίας.
Ο Ιωάννης Μεταξάς είπε “OΧΙ” και στους Aγγλους.

Την 13/1/1941 φθάνει στην Ελλάδα ο στρατηγός Ουέιβελ.
Σε συναντήσεις του με τον Ιωάννη Μεταξά προτείνει την αποστολή στην Ελλάδα ενός μικρού αγγλικού εκστρατευτικού σώματος το οποίο όμως κρίνεται ανεπαρκές τόσο από τον Μεταξά όσο και από τον Παπάγο ο οποίος θεωρούσε ότι η αγγλική βοήθεια θα έπρεπε να φτάνει τις εννέα μεραρχίες !
Η Ελληνική κυβέρνηση,παρά τις πιέσεις των Αγγλων,απορρίπτει την “προσφορά” τους γιατί θεωρεί ότι το συγκεκριμένο εκστρατευτικό σώμα,αντί για βοήθεια,θα αποτελούσε πρόκληση προς την Γερμανία και θα καθιστούσε την επίθεση από αυτήν αναπόφευκτη.
Σε διακοίνωση προς την Αγγλική κυβέρνηση,ο Ιωάννης Μεταξάς λέει :

“Είμεθα αποφασισμένοι να αντιμετωπίσωμεν κάθ’ οιονδήποτε τρόπον και με οιασδήποτε θυσίας ενδεχόμενην γερμανικήν επίθεσιν,αλλα ουδόλως επιθυμούμεν να την προκαλέσωμεν,εκτος εάν η Μεγάλη Βρετανία θα ηδύνατο να μας παράσχει εις Μακεδονίαν την απαιτούμενην βοήθειαν…
Η προσφερόμενη βοήθεια είναι απολύτως ανεπαρκής.Συνεπώς,ενώ η μεταφορά της δυνάμεως ταύτης εις Μακεδονίαν θα απετέλει πρόκλησιν,η οποία θα επέφερε την άμεσον επίθεσιν εναντίον μας των Γερμανών και πιθανώς και των Βουλγάρων,η ανεπάρκεια της δυνάμεως αυτής θα καθιστά ασφαλή την αποτυχίαν της αντιστάσεως μας.
Επί πλέον,μας εδηλώθη κατηγορηματικώς ότι η Γιουγκοσλαβία,διατεθειμένη σήμερον να αμυνθεί κατά ενδεχόμενης διαβάσεως του γερμανικού στρατού διά του εδάφους της,θα απέσυρε την διαβεβαίωσιν ταύτην εις περίπτωσιν γερμανικής επιθέσεως προκαλούμενης υπό της αποστολής βρετανικών στρατευμάτων εις Μακεδονίαν”.

Ας σημειωθεί εδώ ότι η προσφερόμενη από τους Aγγλους βοήθεια,είχε ως στόχο να προλάβει ενδεχόμενη ελληνοϊταλική συμφωνία ειρήνευσης έπειτα από γερμανική μεσολάβηση.

Τους λόγους για τους οποιους ο Εθνικός Κυβερνήτης αποφάσισε να αντιταχθεί στις Ιταλικές απαιτήσεις,τους εξηγεί ο ίδιος στους ιδιοκτητες και αρχισυντάκτες του Αθηναϊκού τύπου την 30/10/1940 :

“Κύριοι,

Έχω λογοκρισίαν και ημπορώ να σας υποχρεώσω να γράφετε μόνον ό,τι θέλω. Aυτήν την ώραν όμως δεν θέλω μόνον την πέννα σας. Θέλω και την ψυχήν σας. Γι’ αυτό σας εκάλεσα σήμερα για να σας μιλήσω με χαρτιά ανοιχτά. Θα σας ειπώ τα πάντα. Θα σας ειπώ ακόμη και τα μεγάλα μου πολιτικά μυστικά. Θέλω vα ξέρετε και σεις όλα τα σχετικά με την εθνικήν μας περιπέτεια ώστε να γράφετε, όχι συμμορφούμενοι προς τας οδηγίας μου, αλλά εμπνεόμενοι εις την προσωπική σας πίστιν από την γνώσιν των πραγμάτων.

Σας απαγορεύω να ανακοινώσητε σχετικά το παραμικρόν σ’ οποιονδήποτε. Απολύτως και γιά οιονδήποτε λόγον. Κάθε παράβασις αυτής της εντολής μου θα έχη δια τον υπεύθυνον -και να είσθε βέβαιοι ότι θα ευρεθή ο υπεύθυνος- τας συνεπείας τας οποίας πρέπει να έχη σε πόλεμο ζωής ή θανάτου του Έθνους η προδοσία ενός μεγάλου μυστικού, έστω και αυτό αν έγινε από αφέλεια, χωρίς την παραμικρή κακή πρόθεσι. Φυσικά έχω τον λόγον σας… Mη νομίσητε ότι η απόφασις του ΟΧΙ πάρθηκε έτσι, σε μια στιγμή. Μην φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. Ή ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνει δια να τον αποφύγωμε. Από την εποχήν της καταλήψεως της Αλβανίας το Πάσχα πέρυσι το πράγμα άρχισε να φαίνεται. Από τον περασμένο Μάιο είπα καθαρά στον κ. Γκράτσι ότι αν προσεβαλλόμεθα εις τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα ανθιστάμεθα αντί πάσης θυσίας και δι’ όλων των μέσων. Συγχρόνως όμως μου ήρχοντο από την Ρώμην, από την Βουδαπέστην, από τα Τίρανα, από παντού πληροφορίαι αντίθετοι .

Εις τας 15 Αυγούστου έγινεν ο τορπιλλισμός της ΕΛΛΗΣ. Γνωρίζετε ότι από την πρώτην στιγμήν διεπιστώθη ότι το έγκλημα ήτο Ιταλικόν. Εν τούτοις δεν επετρέψαμεν να γνωσθή ότι είχομεν και τας υλικάς πλέον αποδείξεις περί της εθνικότητος του εγκληματίου . Συγχρόνως όμως διέταξα τα αντιτορπιλικά τα οποία συνώδευον τα πλοία που μετέφερον τους προσκηνητάς από την Τήνον μετά το έγκλημα, άν προσβληθούν από αεροπλάνα ή οπωσδήποτε άλλως να κάμουν αμέσως χρήσιν των όπλων των. Θα σας αποκαλύψω τώρα, ότι τότε διέταξα να βολιδοσκοπηθή καταλλήλως το Βερολίνον. Μου διεμηνύθη εκ μέρους τον Χίτλερ, η σύστασις να αποφύγω οιονδήποτε μέτρον δυνάμενον να θεωρηθή από την Ιταλίαν πρόκλησις. Έκαμα το πάν δια να μη μπορούν οι Ιταλοί να εμφανισθούν ως δυνάμενοι να έχουν όχι αφορμάς ευλόγους, αλλ’ ούτε ευλογοφανές παράπονον εκ μέρους μας, αν και από την πρώτην στιγμήν αντελήφθην τι πράγματι εσήμαινεν η όλως αόριστος σύστασις του Βερολίνου. Σεις καλύτερον παντος άλλου γνωρίζετε ότι έκαμα το πάν δια να μη δώσωμεν αφορμήν εμφανίσεως της Ιταλίας ως δυναμένης να έχη ευλογοφανείς καν αφορμάς αιτιάσεων. Λόγω του επαγγέλματός σας έχετε παρακολουθήσει εις όλες τις λεπτομέρειες την ιστορίαν των ατελειώτων ιταλικών προκλήσεων δημοσιογραφικών και άλλων, αλλά και την χριστιανικήν υπομονήν την οποίαν ετηρίσαμεν, προσποιούμενοι ότι δεν τις καταλαβαίνουμε, περιοριζόμενοι μόνον σε δημοσιογραφικάς ανασκευάς των ιταλικών εναντίον μας κατηγοριών .

Ομολογώ ότι εμπρός εις την φοβεράν ευθύνην της αναμίξεως της Ελλάδος εις τέτοιον μάλιστα πόλεμον, έκρινα πώς καθήκον μου ήτο να δω εάν θα ήτο δυνατόν να προφυλάξω τοv τόπον από αυτόν έστω και δια παντός τρόπου, ο οποίος όμως θα συμβιβάζετο με τα γενικώτερα συμφέροντα του Έθνους. Εις σχετικάς βολιδοσκοπήσεις προς την κατευθυνσιν τον Άξονος μου έδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα μπορουσε να είναι μία εκουσία προσχώρησιν της Ελλάδος εις την “Νέαν Τάξιν” . Προσχώρησις που θα εγένετο όλως ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ “ως εραστήν του Ελληνικού πνεύματος”.

Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας, και ναι μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς δια την Ελλάδα, αλλά αι θυσίαι θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως “ασήμαντοι” εμπρός εις τα “οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα” τα οποία θα είχεν δια την Ελλάδα ή Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι’ όλων των μέσων να κατατοπισθώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν αι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώση την ατίμωσιν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της να υπαχθή υπό την Νέαν Τάξιν.

Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις oτι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο “εις το ελάχιστον δυνατόν”. Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορουσε να είναι αύτο το έλάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς . Δηλαδή θα έπρεπε δια να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν… με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των.

Κυρίαρχοι πάντοτε της θαλάσσης δεν θα παρέλειπον, υπερασπίζοντες πλέον τον εαυτόν των, έπειτα από μίαν τοιαύτην αυτοδούλωσιν της Ελλάδος εις τους εχθρούς των να καταλάβουν την Κρήτην και τας άλλας νήσους μας τουλάχιστον. Το συμπέρασμα αυτό δεν προέκυψεν μόνον από την πλέον απλήν λογικήν, άλλά και από ασφαλείς και βεβαίας πληροφορίας εξ Αιγύπτου, καθ’ ας ειχεν ήδη προμελετηθή και αντιμετωπισθή ή ενέργεια που θα έπρεπε να γίνη ως φυσικόν επακόλουθον πάσης τυχόv εκουσίας ή ακουσίας συνεργασίας της Ελλάδος με τον Άξονα, εις τας ελληνικάς νήσους και προς παρεμπόδισιν εν περιπτώσει της δυνατότητος δια τόν Άξονα να τας χρησιμοποιήση.

Δεν δύναμαι αφ’ ετέρου να μη παραδεχθώ ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν το δίκαιον δεν θα ευρίσκετο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών και να μην αναγνωρίσω, ότι όταν ένας λαός, όπως ο αγγλικός, αμύνεται δια την ζωήν του, θα ήτο πλήρως δικαιολογημένος να κάνη τα ανωτέρω. Αλλά τότε ο Ελληνικός λαός δικαίως θα ετάσσετο εναντίον της κυβερνήσεως η οποία δια vα τον προφυλάξη από τον πόλεμον θα τον κατεδίκαζε εις εθελουσίαν υποδούλωσιν μετ’ εθνικού ακρωτηριασμού. Αυτή η δήθεν προφύλαξις θα ήτο δια την τύχην της εις το μέλλον Ελληνικής φυλής, πλέον ολεθρία και από τας χοιροτέρας έστω συνεπείας οποιουδήποτε πολέμου. Το δίκαιον λοιπόν, δεν θα ήτο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών, εάν η τελευταία ενήργει κατά τας υποδείξεις του Βερολίνου που ανέφερα. Το δίκαιον θα ήτο με το μέρος του Ελληνικού Λαού, ο οποίος θα κατεδίκαζεν αυτήν, και των Άγγλων οι οποίοι υπερασπίζοντες την ύπαρξίν των επίσης δικαίως θα ελάμβανον τα μέτρα που εφέροντο έχοντες μελετήσει, εισακούοντες άλλωστε τας δικαίας αιτιάσεις των Ελλήνων, οίαι θα προέκυπτον εν καιρώ εάν εδίδετο ή εύλογος αυτή αφορμή.

Θα εδημιουργούντο έτσι όχι δύο, όπως το 1916, άλλά τρείς αυτήν την φοράν Ελλάδες.

Η πρώτη θα ήτο η επίσημος των Αθηνών η οποία είχεν φθάσει εις την πόρωσιν και το κατάντημα δια να αποφύγη τον πόλεμον να δεχθή να γίνη εθελοντής δούλος, πληρώνουσα μάλιστα την τιμήν αυτήν και με την συγκατάθεσίν της να αυτοακρωτηριασθή τραγικώτατα, παραδίδουσα εις την δουλείαν πληθυσμούς αμιγώς Ελληνικούς και μάλιστα δύναμαι να είπω τους Ελληνικωτέρους των Ελληνικών τοιούτους. Δευτέρα θα ήτο η πραγματική Ελλάς. Δηλαδή η παμψηφία της κοινής γνώμης του Έθνους, το οποίον ποτέ δεν θα απεδέχετο την εκουσίαν του υποδούλωσιν πληρωνομένην μάλιστα με εθνικόν ακρωτηριασμόν αφόρητον και ισοδυναμούσαν με οριστικήν ατίμωσιν και μελλοντικήν βεβαίαν εκμηδένισιν του Ελληνισμού ως εννοίας και οντότητος, εκμηδένισιν πρώτον ηθικήν και δεύτερον εν συνεχεία της ηθικής και υλικήν.

Tο Έθνος ουδέποτε θα συνεχώρει εις τόν Βασιλέα και την Εθνικήν Κυβέρνησιν της 4ης Αυγούστου, τοιαύτην πολιτικήν. Τρίτη τέλος θα προέκυπτε μία ακόμη Ελλάς, η Ελλάς την οποίαν δεν θα παρέλειπον να δημιουργήσουν, φυσικά με την επίκλησιν του δημοκρατισμού, οι δημοκρατικοί Έλληνες υπό την κάλυψιν του βρετανικού Στόλου εις τα νήσους, Κρήτην και εις τας άλλας. Η τρίτη αυτή Ελλάς, η “Δημοκρατική” θα είχε με το μέρος της όχι μόνον την πρόθυμον υποστήριξιν της Αγγλίας εις την οποίαν θα έδιδε το δικαίωμα να καλύψη τας νήσους μας, καλυπτομένη και η ιδία εις την Βόρειον Αφρικήν, αλλά θα είχε με το μέρος της και το Εθνικόν δίκαιον. Η ηθική της δύναμις λοιπόν θα απερρόφα μοιραίως την επίσημον Ελλάδα, διότι θα διέθετεν η τρίτη αυτή Ελλάς, την ανεπιφύλακτον έγκρισιν και ενίσχυσιν της ανεπισήμου, της “δευτέρας” Ελλάδος, της Εθνικής δημοσίας γνώμης εν τη παμψηφία της.

Έζησα κύριοι την περίοδον του Εθνικού Διχασμού που εδημιουργήθη το 1916 όταν από την κατάστασιν εκείνην προέκυψαν δύο Ελλάδες, η των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Τον κίνδυνον από μίαν νέαν διαίρεσιν της Ελλάδος προκύπτουσαν συνεπεία του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, όπως η διαίρεσις του 1916 πρέκυψε συνεπεία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μίαν νέαν διαίρεσιν μάλιστα πολύ τραγικωτέραν, διότι όπως την εσκιαγράφησα δεν θα είναι καν διχασμός, αλλά τριχοτομισμός. Toν κίνδυνον αυτόν τον θεωρώ κύριοι, δια το Έθνος και το μέλλον του ασυγκρίτως χειρότερον από τον πόλεμον, έστω και αυτόν τον πόλεμον, από τον οποίον είναι δυνατόν και δουλωμένη ακόμη να βγη προσωρινώς η Ελλάς. Λέγω προσωρινώς, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι τελικώς η νίκη θα είναι με το μέρος μας.

Γιατί οι Γερμανοί δεν θα νικήσουν. Δεν μπορεί να νικήσουν.

Υπάρχουν πολλά εμπόδια.

Η Ελλάς είναι αποφασισμένη να μη προκαλέση, μεν, με κανένα τρόπο κανένα, αλλά και με κανένα τρόπο να μη υποκύψη. Προ παντός είναι αποφασισμένη να υπερασπίση τα εδάφη της, έστω και αν πρόκειται να πέση. Ήδη δε, η απόφασίς της αυτή και η πολιτική της αυτή, χάρις εις την οποίαν απρόκλητα προσεβλήθη, χάρισαν στον τόπο και στον λαό μας το πλέον ανεκτίμητον των αγαθών και το μεγαλύτερον στοιχείον της δυνάμεως του: Αυτή η πολιτική έδωσεν εις τον λαόν την απόλυτη ψυχική, και πανεθνική ένωσί του .

Σήμερα όμως επί πλέον υπάρχουν και μερικοί άλλοι παράγοντες που προδικάζουν την τελική μας νίκη. Η Τουρκία δεν είναι όπως το 1916 σύμμαχος των Γερμανών. Είναι σύμμαχος των Άγγλων. Η Βουλγαρία βέβαια ενεδρεύει και τώρα όπως και τότε, αλλ’ εν πάση περιπτώσει αυτήν την εποχήν τουλάχιστον προς το παρόν δεν τολμά. Ο καιρός όμως δεν δουλεύει για τον Άξονα. Δουλεύει για τους αντιπάλους του. Τέλος δια την Γερμανίαν η νίκη θα ήτο εν πάση περιπτώσει δυνατή μόνο με κοσμοκρατορίαν.

Αλλ’ η κοσμοκρατορία δια την Γερμανίαν κατέστη οριστικά αδύνατος στην Δουνκέρκη. Ο πόλεμος δια τον Άξονα έχει χαθή, από την στιγμήν που η Αγγλία διεκήρυξε: “Θα πολεμήσωμεν έστω και μόνον εις το νησί μας και πέραν των θαλασσών, θα πολεμήσωμεν μέχρι της νίκης” . Αλλά επί πλέον και ημείς οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζωμεν ότι δεν πολεμούμεν μόνον δια την νίκην, αλλά και δια την δόξαν .

Δεν ξέρω αν κανείς αντιβενιζελικός από σας είναι πάντοτε αδιάλλακτος.

“Είμαι εγώ, κύριε Πρόεδρε”, απήντησεν ο παριστάμενος παλαίμαχος και αδιάλλακτος αρθρογράφος του αντιβενιζελικού τύπου κ. Κρανιωτάκης.

Λοιπόν ακούστε δια να συνεννοηθούμε. Εγώ, κύριοι, όπως επαρκώς σας εξήγησα, ετήρησα μέχρι σήμερον την πολιτικήν του αειμνήστου Βασιλέως Κωνσταντίνου, δηλαδή την πολιτικήν της αυστηράς ουδετερότητος. Έκαμα το παν δια να κρατήσω την Ελλάδα μακράν της συγκρούσεως των μεγάλων κολοσσών. Ήδη μετά την άδικον επίθεσιν της Ιταλίας, η πολιτική την οποίαν ακολουθώ είναι η πολιτική του αειμνήστου Βενιζέλου. Διότι είναι η πολιτική του συνταυτισμού της Ελλάδος με την τύχην της δυνάμεως, δια την οποίαν η θάλασσα είναι ανέκαθεν όπως και δια την Ελλάδα, όχι το εμπόδιον που χωρίζει αλλά η υγρά λεωφόρος που συνδέει. Βέβαια εις την ιστορίαν μας την νεωτέραν δεν είχομεν μόνον ευγνωμοσύνης λόγους και αφορμάς δια την Αγγλίαν, της οποίας άλλως τε η μεταπολεμική, πολιτική των τελευταίων ιδίως ετών, είναι πολιτική μεγίστων και ιστορικών αγγλικών ευθυνών. Αλλά τας ευθύνας της αυτάς η Αγγλία τας αποδίδει σήμερον με την υπερήφανον αποφαστικότητα λαού μεγάλου, σώζοντος την ελευθερίαν του κόσμου και του πολιτισμού. Δια την Ελλάδα η Αγγλία είναι η φυσική φίλη και επανειλημμένως εδείχθη προστάτρια, ενίοτε δε η μόνη προστάτρια. Η νίκη θα είναι και δεν μπορεί παρά να είναι δική της. Θα είναι νίκη του Αγγλοσαξωνικού κόσμου, απέναντι του οποίου η Γερμανία, η οποία αφού έως τώρα δεν ηδυνήθη να επιτύχη οριστικόν αποτέλεσμα, είναι καταδικασμένη να συντριβή. Διότι από τώρα και πέρα ο ορίζων δεν πρέπει να θεωρήται δια τον Άξονα ανέφελος ούτε προς Ανατολάς και η Ανατολή είναι πάντοτε μυστηριώδης. Πάντοτε ήτο, αλλά σήμερον υπέρ ποτέ είναι γεμάτη απρόοπτα και μυστήριο. Τελικώς λοιπόν θα νικήσωμεν. Και θέλω φεύγοντες από την αίθουσαν αυτήν να πάρετε μαζί σας όλην την δική μου απόλυτη βεβαιότητα, ότι θα νικήσωμεν. Εν τούτοις πρέπει να σας επαναλάβω ό,τι επισημότερον διεκήρυξα από την πρώτην στιγμήν. Η Ελλάς δεν πολεμά δια την νίκην. Πολεμά δια την Δόξαν. Και δια την τιμήν της. Έχει υποχρέωσιν προς τον εαυτόν της να μείνη αξία της ιστορίας της.

Η Ιταλία είναι μεγάλη δύναμις, όταν δε προχθές έγινεν η πρώτη αεροπορική επιδρομή, ομολογώ ότι με έκπληξιν ήκουσα εις σχετικήν ερώτησίν μου την απάντησιν, ότι τα επιδραμόντα αεροπλάνα ήσαν μόνον ιταλικά. Αυτό φθάνει να σας δώση να καταλάβετε με ποιες ιδέες μπήκα στον πόλεμο. Αλλά υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός οφείλει, αν θέλη να μείνη μεγάλος, να είναι ικανός να πολεμήση, έστω και χωρίς καμμίαν ελπίδα νίκης. Μόνον διότι πρέπει. Γνωρίζω ότι ο ελληνικός λαός θα ήτο αδύνατον να δεχθή άλλο τι αυτήν την στιγμήν. Διότι είναι ελεύθερος και απερίσπαστος εις την φυσικήν ευθυκρισίαν και υπερηφάνειαν, εφ’ όσον δεν εδόθη ευκαιρία να θολωθή η κρίσις του δι’ αγοραίων θορύβων και παραπλανητικών εκστρατειών. Εκάμαμεν ότι ήτο δυνατόν δια να μη έχωμεν το παραμικρόν άδικον. Και θα εξακολουθήσωμεν την ιδίαν τακτικήν μέχρι τέλους. Σας έχω στο τραπέζι μερικά έγγραφα. Είναι όλαι αι αποδείξεις της ιταλικής ενέδρας εκ προμελέτης. Όταν τελειώσω μπορείτε να τα δείτε. Περιττόν να πάρετε σημειώσεις. Συντομώτατα θα δημοσιευθούν εις την Λευκήν Βίβλον, η οποία διέταξα να εκδοθή το ταχύτερον. Δεν σας κρύβω κύριοι, ότι η κατάστασις είναι εξαιρετικά δύσκολη. Μας περιμένουν μάλιστα δοκιμασίαι μεγάλαι. Δια να μη δώσω ευκαιρίαν προς την επιζητουμένην δια παντός τρόπου αφορμήν κατασυκοφαντήσεώς μας, ευρέθην υποχρεωμένος να πάρω μίαν απόφασιν εξόχως σοβαράν. Να μην κάμω την επιστράτευσιν, όταν από καιρού την εζήτησε και εξηκολούθησεν επανειλημμένως να μού την ζητά το Επιτελείον… Ο ιταλικός όγκος λοιπόν ευρήκεν απέναντι του δυνάμεις πάρα πολύ ασθενείς, τουλάχιστον δια την κρούσιν των πρώτων ημερών. Ο ρόλος σας είναι σήμερον μεγάλος και επισημότατος.

Μη χάνετε το θάρρος σας, οτιδήποτε και αν γίνη. Διότι άλλως αδύνατον να φανήτε άξιοι του λαού σας και του καθήκοντος σας, το οποίον είναι να συντηρήσητε την ιερή φλόγα του ελληνικού λαού, να βοηθήσητε τον μαχόμενον Στρατόν, να υπάρξητε συνεργάται της Κυβερνήσεως, ότι και αν αισθάνεσθε δι’ αυτήν. Πρέπει να πιστεύσητε σεις δια να μπορέσετε να μεταδώσητε την πίστιν εις το κοινόν σας, μολονότι αυτήν την φοράν έχομεν όλοι μας να πάρωμεν από τον Ελληνικόν λαόν, και από το απερίγραπτον θάρρος του και όχι να του δώσωμεν.

Θέλω ακόμη να σας ειπώ κάτι. Ξέρω με βεβαιότητα ότι από την φοβεράν αυτήν δοκιμασίαν η Ελλάς θα υποφέρη. Ξέρω όμως επίσης με βεβαιότητα ότι τελικώς θα εξέλθη όχι μόνον ένδοξος αλλά και μεγαλύτερη. Θα προσέξατε το τηλεγράφημα του κ. Τσώρτσιλ το οποίον εδημοσιεύθη σήμερον εις τας εφημερίδας, ανακοινωθέν από του Υπουργείου Εξωτερικών . Λοιπόν επειθυμώ να σας τονίσω τούτο: εκείνοι οι οποίοι εις το τηλεγράφημα αυτό δεν βλέπουν γραπτήν την επιβεβαίωσιν αγράφου συμφωνίας δια τα Δωδεκάνησα, δεν ξέρουν να διαβάζουν μέσα από τις γραμμές. Και κάτι άλλο. Τα Δωδεκάνησα προδικάζουν”…
(Το κείμενο του επίσημου στενογράφου διακόπτεται σε αυτό το σημείο)

Ψεύδος : Οι Ελληνες το 1940 πολέμησαν το φασισμό.
Αλήθεια : Η Ελλάδα το 1940 διοικείτο από ένα φασιστικό καθεστώς.
Οι Ελληνες στο μέτωπο πολέμησαν τους εισβολείς χωρίς να ενδιαφέρονται για το είδος διακυβέρνησης αυτών.
Στα σατυρικά τραγουδάκια γίνεται λόγος για την “γελοία Ιταλία” και όχι για τον “γελοίο Φασισμό”.

Ψεύδος : Η Ελλάς αιφνιδιάστηκε και μπήκε στον πόλεμο απροετοίμαστη…
Αλήθεια : Χαρακτηριστική είναι η διαταγή του Γενικού Επιτελείου Στρατού στον διοικητή της ηρωικής VIII μεραρχίας (Ηπείρου) Χαράλαμπο Κατσιμήτρο την 9/4/1939 :
“Εις περίπτωσιν εισβολής ιταλικών δυνάμεων με συνδυασμένην ή ου απόβασιν εις τας ακτάς Ηπείρου,κατηγορηματική εντολή σας είναι η μέχρις εσχάτων μετά πείσματος διεκδίκησης του εθνικού ημών εδάφους”.

Hδη από τον Μάρτιο του 1939 ενισχύεται η VIII μεραρχία.
Από την 23 Σεπτεμβρίου επιστρατεύεται τόσο η VIII μεραρχία όσο και η XIV (Μακεδονική) και οργανώνεται οχυρωματικώς η τοποθεσία Ελαίας (Καλπάκι) – Καλαμά για την οποια μέχρι τότε λίγη φροντίδα είχε καταβληθεί.

Ο Ιωάννης Μεταξάς την απόφαση του για αντίσταση εναντίον της Ιταλίας την έχει ήδη λάβει από τον Μάρτιο του 1939.

Γραφει στο ημερολόγιο του : “12 – 19 Μαρτίου 1939… Τι εβδομάδα! – Τώρα όμως θα κινηθή ο Μουσολίνι; Μπορεί να μην κινηθή; Και τι έχουμε να υποστούμε εμείς; Ανησυχίες μου φοβερές απόψε. 18 Μαρτίου. Φοβερά απόφασίς μου εν περιπτώσει Ιταλικής απειλής. 20 Μαρτίου. Ησυχωτέρα κατάστασις. – Αλλά υπερήφανος δι’ απόφασίν μου”.

Επί ημερών Ιωάννη Μεταξά ο Ελληνικός Στρατός αναδιοργανώθηκε.
Το 1940-41 έφτασε να έχει μάχιμους 500.000 άνδρες οι οποίοι για να μπορέσουν να καταφέρουν αυτό που κατάφεραν έπρεπε να υποστηρίζονται από έναν ολόκληρο μηχανισμό επιμελητείας.
Δημιουργήθηκε η περίφημη γραμμή Μεταξά την οποία δεν μπόρεσαν να διασπάσουν οι αήττητες μέχρι τότε γερμανικές δυνάμεις.

Ψεύδος : Ο Μεταξάς ήταν ένας στυγνός μισητός δικτάτορας.
Αλήθεια : Επί των ημερών του Εθνικού Κυβερνήτη ακολουθήθηκε φιλολαϊκή πολιτική.
Δημιουργήθηκε το ΙΚΑ (ναι,ο Μεταξάς το υλοποίησε),καθιερώθηκε το οκτάωρο,θεσπίστηκε η 15ήμερη άδεια στους εργαζόμενους,παγιώθηκε ο θεσμός των συλλογικών συμβάσεων εργασίας,μειώθηκε η ανεργία,αυξήθηκαν τα ημερομίσθια.

Αναμφίβολα,ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν δικτάτορας.
Και φυσικά δεν ήταν ο πρώτος δικτάτορας που κυβερνούσε την Ελλάδα την περίοδο του μεσοπολέμου ή και νωρίτερα.
Και επί των ημερών του συνεχίστηκαν οι διώξεις εναντίον των κομμουνιστών.Οι κομμουνιστές όμως δεν ήταν ο Ελληνικός λαός.Αποτελούσαν μια ελαχιστη μειοψηφία που ευτυχώς επί των ημερών του Εθνικού κυβερνήτη σχεδόν εξουδετερώθηκαν.

Τα αισθήματα του Ελληνικού Λαου απέναντι στον Ιωάννη Μεταξά τα περιγραφει ο αριστερός Μίκης Θεοδωράκης :

“Ο θάνατος του Μεταξά ήταν ένα μεγάλο σοκ. Ο Μεταξάς ήταν πολύ τυχερός διότι συνέδεσε το όνομά του με το “Οχι”, συνέδεσε το όνομά του με τη νίκη και πέθανε σε μια κορύφωση νίκης.Στην Τρίπολη, πρέπει να σου πω ότι έγιναν μνημόσυνα σε διάφορες εκκλησίες. Κι εμείς πήγαμε σε μια εκκλησία, όχι στη μητρόπολη, σε μια άλλη, πιο μικρή. Την ώρα λοιπόν του μνημοσύνου, ο κόσμος έκλαιγε τόσο γοερά, ώστε από τη μία εκκλησία στην άλλη άκουγες τα κλάματα. Εκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά.”

Επειτα από όλα τα παραπάνω,γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι γίνεται συστηματική προσπάθεια πλύσης εγκεφάλου στον Ελληνικό Λαό.
Ευτυχώς όμως,οι Ελληνες ακόμα θυμούνται.
Και αναγνωρίζουν ότι τα “OΧΙ” θέλουν Μεταξάδες!

Στους Ήρωες

October 27, 2007

Στον απλό στρατιώτη της VIII μεραρχίας Ηπείρου,
στον Χαράλαμπο Κατσιμήτρο και τον Κωσταντίνο Δαβάκη,
τον Αλέξανδρο Διάκο,
στους Ήρωες που απελευθέρωσαν την Βόρειο Ήπειρο μας,
στους μαχητές της γραμμής Μεταξά,
στον Κωσταντίνο Κουκίδη,
στους
Hρωικούς Κρήτες,
στο ένδοξο πολεμικό μας ναυτικό,
στην ένδοξη πολεμική μας αεροπορία
,,
στις Ηρωικές γυναίκες της πίνδου……

 Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Τα Oχι θέλουν Μεταξάδες

October 26, 2007

Λένε οι μικρόψυχοι ότι το OΧΙ το είπε ο λαός.Ακόμα μια φορα ψεύδονται…

Το σταυρο του OΧΙ τον σήκωσε μονος του με δάκρυα στα ματια,ο Εθνικός Κυβερνήτης,ο αείμνηστος Ιωάννης Μεταξάς !

Χωρίς φόβο αλλα με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης,ένας άνθρωπος μονος απέναντι στην Ιστορία,επέλεξε το σωστό και γι αυτό μπήκε στο πάνθεον των τιμημένων μορφών του Έθνους.

Ήταν αυτός που ενέπνευσε τον λαό και τις ένοπλες δυνάμεις.Ήταν αυτός που προετοίμασε την πατρίδα για την επερχόμενη λαίλαπα του πολέμου.

Ήταν ο Ηγέτης του έπους του 40 !

Και ο λαός ;

Ο Ελληνικός λαός ακολούθησε μια αξια Ηγεσία και έγραψε χρυσές σελίδες δόξας.

Ο Ελληνικός λαός θυσιάστηκε και μεγαλούργησε στο πεδίο των μαχών!

Ο Ελληνικός λαός κέρδισε τον παγκόσμιο θαυμασμό!

Όμως για να τα καταφέρει όλα αυτά ο Ελληνικός λαός,κάποιος έπρεπε να πει το OΧΙ !

Αυτός ήταν ο Εθνικός Κυβερνήτης,Ιωάννης Μεταξάς !