Archive for the 'Πρόσωπα' Category

Δόμνα Σαμίου,η Ελληνίδα !

March 10, 2012

Δεν πρόκειται περί κενών λόγων,λόγων τετριμμένων,επειδή “έτσι είθισται” σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ο χαμός της Δόμνας Σαμίου είναι ο χαμός μιας σπουδαίας Ελληνίδας.
Μιας προσωπικότητας που μέσα από την ενασχόληση με την παραδοσιακή μας μουσική επετέλεσε εθνικό έργο.

Ακούραστη ερευνήτρια των εθνικών μας ακουσμάτων,ανέδειξε τον πλούτο του πολιτισμού μας.
Ισως και κόντρα στο ρεύμα της εποχής της,της ξενομανίας που δυστυχώς επικράτησε και στη μουσική,
η Δόμνα Σαμίου πάλεψε για να μην ξεχαστούν οι ήχοι και οι μουσικές της ελληνικής ψυχής,
πάτησε κάθε σπιθαμή οπου ζει και αναπνέει ο Ελληνισμός και κατέγραψε άγνωστους για τον πολύ κόσμο καλλιτέχνες οι οποίοι με μόνο εφόδιο το μεράκι κράτησαν και κρατούν ζωντανή την ελληνική μουσική παράδοση.

Εμείς θα αποχαιρετήσουμε την σπουδαία αυτή Ελληνίδα με το βίντεο που βλέπετε.
Με τους πολυαγαπημένους ήχους της μάνας Ηπείρου από την κομπανία των Χαλιγιάννηδων.
Μια από τις τόσες κομπανίες ανά την Ελλάδα που η Δόμνα Σαμίου έτρεξε,ανακάλυψε και πάσχισε για να γνωρίσει στο ευρύ κοινό.

Δόμνα σε ευχαριστούμε !

Advertisements

Η κοινωνική πολιτική του Ιωάννη Μεταξά

October 28, 2011

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο εθνικός κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς αποτελεί κόκκινο πανί και μόνιμο στόχο της αριστερής προπαγάνδας.
Εν μέσω παραληρήματος,συνήθως,εξαπολύουν διάφορες κατηγορίες εναντίον του.
Από την πιο χοντροκομμένη και φαιδρή που θέλει τον Μεταξά να μην είπε το ΟΧΙ έως την πιο “σοβαρή” (σοβαροφανή όπως θα δούμε) που παρουσιάζει τον Μεταξά ως ένα καταπιεστή του λαού.

Με προηγούμενα άρθρα έχουμε ασχοληθεί με την πρώτη και πιο χοντροκομμένη κατηγορία.
Σήμερα θα ασχοληθούμε με την δεύτερη,την σοβαροφανή.
Θα αναφερθούμε στις προσπάθειες του εθνικού κυβερνήτη να οικοδομήσει ένα κοινωνικό κράτος.

Θα αντιγράψουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο του καθηγητή Ιωάννη Βατικιώτη “Μια πολιτική βιογραφία του Ιωάννη Μεταξά.Φιλολαική Απολυταρχία στην Ελλάδα,1936-1941” το οποίο προλογίζει ο γνωστός Θάνος Βερέμης.
Είναι κατα τη γνώμη μας χαρακτηριστικά τα αποσπάσματα διότι σε αυτά παρουσιάζονται και κριτικάρονται οι απόψεις του Αγγλου πρεσβευτή στην Αθήνα τα έτη 36-37 Sydney Waterlow.
Ο Sydney Waterlow ο οποίος ήταν τουλάχιστον προκατειλλημένος εναντίον του Μεταξά,παρουσιάζει τις κοινωνικές προσπάθειες του ως αλόγιστες δαπάνες !

Σελίδες 362-364,γράφει ο καθηγητής Βατικιώτης :

“Φαίνεται,λοιπόν, ότι την περίοδο εκείνη ο Μεταξάς ασχολήθηκε πολύ σοβαρά με την κοινωνική πρόνοια,την οποία θεωρούσε βάση της πολιτικής του για την εθνική αναγέννηση,χωρίς να υπολογίσουμε ότι,αν πετύχαινε τους στόχους του,θα παρείχε ακόμη μεγαλύτερη νομιμότητα στην εξουσία και το καθεστώς του.
Ηταν όμως σαφές ότι το άμεσο πρόβλημα του ήταν οικονομικό,πως δηλαδή θα χρηματοδοτούσε όλα αυτά τα σχέδια.Μπορεί να πίστευε βαθιά ότι η κοινωνική πρόνοια ήταν ιερό καθήκον της κυβέρνησης ,αλλά και ένα εντατικό εξοπλιστικό πρόγραμμα ήταν επίσης εθνική αναγκαιότητα και κρατική προτεραιότητα,που απαιτούσε μάλιστα τεράστιες δαπάνες.
Επιπλέον,ο Μεταξάς είχε ανακοινώσει ένα φιλόδοξο,δεκαετές σχέδιο δημοσίων έργων για την αγροτική ανάπτυξη,την έγγειο βελτίωση και την κατασκευή οδών και σιδηροδρόμων,του οποίου ο προυπολογισμός άγγιζε τα 7,5 δις δραχμές.

Ως αρχηγός του δικού του καθεστώτος,ο Μεταξάς ήθελε με κάθε τρόπο να αποφύγει τις αποσπασματικές πολιτικές και να προωθήσει ένα καλύτερα καταρτισμένο εθνικό πρόγραμμα που θα διαπνεόταν από το δικό του φιλόδοξο πρόγραμμα αναδιοργάνωσης της χώρας με εθνικό προσανατολισμό.

Οπως παρατήρησε όμως ο Waterlow «το ελληνικό μυαλό,ως συνήθως,(είχε) λάβει ελάχιστα υπόψιν τόσο τις τεχνικές δυσκολίες όσο και το αμείλικτο οικονομικό κόστος».
Θεωρούσε ότι όλα αυτά τα σχέδια ήταν «απόλυτα,σχεδόν,εσφαλμένα»,ότι υπερέβαιναν τις δυνατότητες των Ελλήνων και δεν συνιστούσαν ρεαλιστική οικονομική πρόταση.
«Επομένως,το σημερινό καθεστώς»,αποφάνθηκε με σιγουριά ο Waterlow,«είναι σαν να ξεκινά μια φιλόδοξη σταδιοδρομία αλόγιστων,ως επί το πλείστον,δαπανών.Αυτή είναι η αναπόφευκτη συνέπεια της πατριωτικής φιλοδοξίας όταν συνδυάζεται με την υπέρμετρη αυτοπεποίθηση».

Ο Waterlow,όμως,εκφράζοντας απλώς την προκατάληψή του απέναντι στον Μεταξά,αποκάλυπτε εντυπωσιακή έλλειψη διορατικότητας : ήταν αντίθετος στον Μεταξά και το καθεστώς του γιατί πίστευε ότι ήταν φασιστικό και ότι δεν θα αντιστεκόταν στον Αξονα.

Ο Μεταξάς όμως δεν είχε την επιπολαιότητα του μέσου Ελληνα όταν επρόκειτο για τόσο σοβαρές εθνικές προσπάθειες ή επιχειρήσεις.Ηταν εξαιρετικά ορθολογιστής και υπολογιστικός.
Μάλιστα,με την πολιτική του για την εθνική αναγέννηση εισήγαγε τον σχεδιασμό σαν μια νέα αρχή και ίσως μια νέα εμπειρία για τους Ελληνες.Ακόμη και ο Waterlow αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η πρωτόγνωρη φύση του New Deal του Μεταξά αρκούσε από μόνη της για την προσωρινή επιτυχία του.

Οπως και αν βλέπει κανείς τα πράγματα,η αλήθεια είναι ότι ο Μεταξάς κατάφερε,μέσω του σχεδίου εθνικής αναγέννησης,να μειώσει τις απαιτήσεις εισαγωγής σιτηρών κατά αρκετές χιλιάδες τόνους το χρόνο.
Κατάφερε επίσης να βελτιώσει τις κρατικές υγειονομικές υπηρεσίες και προώθησε την ανάπτυξη της εγχώριας βιομηχανίας,η οποία έφτασε στο επίπεδο να ικανοποιεί τα τρία τέταρτα των αναγκών της χώρας σε βιομηχανικά προιόντα
“.

Υπάρχει καλύτερη απάντηση στους λασπολόγους που υποστηρίζουν οτι ο Μεταξάς ήταν τύρρανος του Ελληνικού λαου από την μαρτυρία του Αγγλου πρεσβευτή ο οποίος -λόγω προκατάληψης σύμφωνα με τον καθηγητή Βατικιώτη-θεωρεί ότι η οικοδόμηση του κοινωνικού κράτους της 4ης Αυγούστου είχε υπερβολικό κόστος ;

Σελίδες 359-361 :

Συγκεκριμένα,ο Waterlow αναφέρει τη θέσπιση νέων νόμων την Πρωτοχρονιά (Ιανουάριος 1937),έξι μόλις μήνες μετά την ανάληψη δικτατορικών εξουσιών από τον Μεταξά,οι οποίοι θα επιβαρύναν τον κρατικό προυπολογισμό με ετήσιες δαπάνες ύψους 500 εκατομμυρίων δραχμών και είχαν στόχο την ανακούφιση των φτωχότερων τάξεων,πέρα από τα κονδύλια που είχε ήδη ανακοινωθεί ότι «διατέθηκαν για κοινωνικές δαπάνες».Και ότι τα χρήματα θα συγκεντρώνονταν με πρόσθετες επιβαρύνσεις στις ταχυδρομικές και τηλεγραφικές υπηρεσίες,καθώς και με την επιβολή φόρου πολυτελείας στον καπνό,στη χαρτοπαιξία και τη λαχειοφόρο αγορά.

Η κυβέρνηση υποστήριζε ότι δεν επρόκειτο να αλλάξει η δομή του φορολογικού συστήματος.
Ο νέος νόμος απλώς ενίσχυε τον προυπολογισμό του υπουργείου Κοινωνικής Προνοίας (στο οποίο υπαγόταν το υφυπουργείο Υγιεινής) με τις εισπράξεις από τις πρόσθετες επιβαρύνσεις,με αποτέλεσμα να φτάσει τα 500 εκατομμύρια δραχμές.
Επομένως,η υπόσχεση που είχε δώσει ο Μεταξάς,καταλήγει ο Waterlow,«οτι θα χρηματοδοτήσει το New Deal του χωρίς την επιβολή νέων φόρων,δεν έχει αθετηθεί».

Κάποιοι υποστηρίζουν οτι οι νέες επιβαρύνσεις ήταν μια μορφή εμμέσου φόρου,αλλά σ αυτούς τους επικριτές ο Μεταξάς απάντησε ότι επρόκειτο για επιβολή φόρου στην ανθρώπινη αδυναμία,δηλαδή στο κάπνισμα και τα τυχερά παιχνίδια,και ανακοίνωσε ότι υπήρξε πλεόνασμα στον προυπολογισμό του οικονομικού έτους 1935-1936 παρόλο που η σοδειά δεν ήταν καλή.

Ο Waterlow δεν παρέλειψε να κάνει λόγο για την έντονη αντίδραση της Τράπεζας της Ελλάδος σε αυτά τα μέτρα,τα «οποία,σε συνάρτηση με το πρόγραμμα εξοπλισμού και τις αναπόφευκτα δυσβάστακτες υποχρεώσεις της χώρας για την εισαγωγή σιτηρών από το εξωτερικό,θα ασκήσουν αμείλικτες πιέσεις στο νόμισμα»,υπονοώντας ότι το New Deal του Μεταξά ήταν ασύμβατο με μια υγιή οικονομία.
Παρατήρησε επίσης ότι αντίθετα με τις συστάσεις της Οικονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών,ο Μεταξάς προχωρούσε σε αυξήσεις των κοινωνικών δαπανών αντί να μειώνει τον κρατικό προυπολογισμό,προκαλώντας έτσι ανησυχία στους ξένους πιστωτές και διαφωνίες ανάμεσα στους υπουργούς του ως προς το ποιός ήταν ο καλύτερος τρόπος συγκέντρωσης χρημάτων για το New Deal.

Οσοι θεωρούσαν ότι έπρεπε να αντληθούν από τους πλούσιους,έβαζαν σε κίνδυνο την πολιτική θέση του Μεταξά,τις μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες και τους στόχους του.
Στο σημείο αυτό ο Waterlow σημειώνει ότι ο Μεταξάς δεν ενεργούσε «απλώς με δημαγωγικά κίνητρα».
Εχοντας αναπτύξει υπέρμετρη πεποίθηση στις δυνάμεις του ως διαχειριστή,«πίστευε ειλικρινά (μάλλον αδικαιολόγητα κατά τη γνώμη μου),ότι μπορούσε να αναμορφώσει και να εμπνεύσει τις κρατικές υπηρεσίες σε τέτοιο βάθμο,ώστε να έχουν τη δυνατότητα να δαπανούν τεράστια ποσά για τη διαρκή ωφέλεια εκείνων τους οποίους τώρα αποκαλεί,σε συζήτηση μαζί μου,”ο λαός μου”-εννοώντας τους φτωχούς- τους νέους του ψηφοφόρους ;
Και οφείλει να παραδεχτεί κανείς ότι έχουν γίνει πολλά για την ανακούφιση των φτωχότερων τάξεων».”

Μέσα λοιπόν από τις σκέψεις του προκατειλλημένου εναντίον του Μεταξά Waterlow μαθαίνουμε ότι ο “τύρρανος” Μεταξάς είχε ήδη κάνει πολλά για την ανακούφιση των πιο αδύναμων οικονομικά στρωμάτων του λαού ερχόμενος σε αντίθεση μάλιστα ακόμα και με την Τράπεζα της Ελλάδος.

Ενας Εθνικιστής,πατέρας της Νίκης και εκφραστής μιας πολιτικής που ανακουφίζει το λαό χωρίς μάλιστα να διστάζει μπροστά στις αντιρρήσεις του τραπεζικού κατεστημένου,δικαιολογημένα κατά τη γνώμη μας,δεν είναι ένα αγαπητό πρόσωπο για τους μπολσεβίκους.
Το γιατί είναι προφανές.

* O Ιωάννης Γ. Βατικιώτης υπήρξε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου όπου και ίδρυσε το πρόγραμμα των Πολιτικών Σπουδών.Διετέλεσε επίσης διακεκριμένος επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα αμερικάνικα πανεπιστήμια (Πρίνστον,Ιντιάνα,Λος Αντζελες,αμερικάνικο πανεπιστήμιο Καίρου).

Οταν η Σημαία δεν ήταν ένα απλό πανί…

August 31, 2011

Οχι πολλά χρόνια πριν,αυτός ο τόπος ονομαζόταν Ελλάς και κατοικείτο από ανθρώπους με ιδανικά,με αγάπη για την πατρίδα.Από ανθρώπους που κατανοούσαν την αξία των συμβόλων και το τι αυτά αντιπροσώπευαν.

Οποιαδήποτε σύγκριση με τις συμπεριφορές που υιοθετήθηκαν ως πολιτικώς ορθές στο μεταπολιτευτικό αριστεροκρατούμενο Γραικυλιστάν προκαλεί θλίψη μεν,εξηγεί πολύ καλά δε γιατί η οικονομική χρεοκοπία ήταν φυσικό επακόλουθο της ηθικής χρεοκοπίας.

Αντιγράφουμε από το newsit.gr την ιστορία ενός Ελληνος και μιας πολεμικής Σημαίας :

Φύλαξε την ελληνική σημαία ως “κόρη οφθαλμού” στη διάρκεια της Κατοχής, αρνούμενος να την παραδώσει στους Ιταλούς, παρά τις απειλές και τη βία.

Ο λόγος για τον Τρικαλινό Νικόλαο Λεοντάρη, με καταγωγή από την Καλλιρρόη Καλαμπάκας, ο οποίος έλαβε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και μετά τη λήξη του τού ανατέθηκε η προστασία της πολεμικής σημαίας του 5ου Συντάγματος, την οποία και παρέδωσε στον Ελληνικό Στρατό, μετά την απελευθέρωση.

Προκειμένου να μην πέσει η σημαία στα χέρια των κατακτητών- Ιταλών και Γερμανών- την τύλιξε με άλλα πανιά και φύλλα δένδρων και την έθαψε στο βουνό.

Εκεί, τη φύλαξε για τέσσερα χρόνια, με μεγάλη αγωνία και φόβο, μήπως την ανακαλύψουν ή μήπως σαπίσει μέσα στο χώμα. Όταν συγκροτήθηκε το 119ο Τάγμα Εθνοφυλακής, παρουσιάστηκε στον διοικητή και του ανέφερε το γεγονός.

Με συνοδεία, ξέθαψε και παρέδωσε τη σημαία, την οποία μετέφεραν με τιμές. Για την πράξη του αυτή τιμήθηκε από το 5ο Σύνταγμα Τρικάλων.

Πώς, όμως, έφτασε η ελληνική σημαία σ’ αυτόν;

Όπως αναφέρει ο ίδιος σε σχετικό δημοσίευμα, στο επιστημονικό περιοδικό “Τρικαλινά”, που εκδίδει ο Φιλολογικός Ιστορικός Λογοτεχνικός Σύνδεσμος (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων, στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού υπηρέτησε ως κληρωτός, αλλά και ως έφεδρος.

Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο είχε αποσπασθεί σε άλλο βοηθητικό τμήμα και κατά το μήνα Μάρτιο του 1941, στη διαχείριση καύσιμων υλών. Κατά την υποχώρηση του Ελληνικού Στρατού, τον Απρίλιο του 1941, το 5ο Σύνταγμα Πεζικού, όπως και άλλα, υποχώρησε συντεταγμένο.

Μετά την υπογραφή της συνθηκολόγησης και την παράδοση του οπλισμού τους, οι ελληνικές μονάδες αυτοδιαλύθηκαν. Το επιτελείο του 5ου Συντάγματος, με διοικητή τον συνταγματάρχη Νικόλαο Γεωργούλα, το 3ο δεκαήμερο του Απριλίου 1941, βρέθηκε στο χωριό Ανθοχώρι Ηπείρου.

Επειδή, όμως, από την κούραση και τις κακουχίες, ήταν αδύνατο να ακολουθήσει πορεία, ακόμη και επί ζώου, διά μέσου της οροσειράς της Πίνδου και των χωριών του Ασπροποτάμου, για να φθάσει στην Καλαμπάκα, ανέθεσε σε δύο άτομα, καταγόμενα από τα χωριά Κρανιά και Δολιανά Ασπροποτάμου, να παραλάβουν τα αρχεία του Συντάγματος και την πολεμική σημαία αυτού, όπως και τα προσωπικά του αντικείμενα- το ξίφος, το πιστόλι και τα κιάλια.

Ο Νικόλαος Λεοντάρης δεν ήταν μαζί τους, γιατί ακολούθησε άλλη πορεία. Όταν τα δύο άτομα έφτασαν στο χωριό του, την Καλλιρρόη, επειδή ο ιατρός Βασίλειος Κλιάφας είχε άριστες φιλικές σχέσεις με τον πατέρα του και με τον ίδιο προσωπικά, άφησαν τα πράγματα που τους έδωσε ο Γεωργούλας στο σπίτι του.

Μετά από μία ημέρα έφτασε και ο ίδιος στο σπίτι του και βρήκε όλα τα παραπάνω. Αμέσως, με τη βοήθεια και της μητέρας του, τη σημαία την έκρυψαν σ’ ένα από τα μπαούλα που είχε τον προικώο ρουχισμό της αδερφής του, ενώ ο ίδιος, ύστερα από λίγες μέρες, έφυγε από το χωριό για να βρεθεί εργαζόμενος στον Βόλο.

Μετά από ένα μήνα που έφυγε αυτός από το χωριό, το 1941, πήγαν δύο αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού και, εκτός από τη σημαία που δεν τους παρεδόθη και το ξίφος, πήραν όλα τα υπόλοιπα πράγματα.

Ο κ. Λεοντάρης αναγκάστηκε, λόγω του θανάτου του πατέρα του, να παραμείνει στο χωριό, ενώ παράλληλα αυξήθηκαν και οι πιέσεις για τη σημαία. “Πολλές φορές ήρθαν Ιταλοί και, απειλώντας με, ζητούσαν επίμονα τη σημαία- άλλωστε όλα τα είδη είχαν έρθει ημέρα στο σπίτι μου και όλοι σχεδόν οι κάτοικοι του χωριού μου γνώριζαν την ύπαρξη τους και κάποιος καταδότης είχε δώσει σχετική κατάσταση”, αναφέρει ο ίδιος.

Όμως, στις αρχές Οκτωβρίου του 1942 ήρθε ένα ιταλικό τμήμα και απέναντι από το σπίτι του, περίπου 100 μέτρα μακριά, εγκατέστησε ένα οπλοπολυβόλο, χωρίς ο ίδιος να υποψιαστεί ότι ενδεχομένως θα κάνουν έρευνα. “Εγώ- επισημαίνει- ήμουν πιο πέρα και τους είδα. Όταν έφτασα στην αυλόπορτα, φώναξα τη μητέρα να ζώσει τη σημαία κάτω από το φαρδύ της φόρεμα, όπως και έγινε”.

Εν τω μεταξύ, είχαν ξεκινήσει δυο Ιταλοί στρατιώτες και έρχονταν προς τον ίδιο- τότε αυτός προσέτρεξε να τους υποδεχθεί δήθεν. Αφού τους χαιρέτησε, ο ένας από αυτούς, ο οποίος κρατούσε ένα σημείωμα, το οποίο είχε γραμμένο το όνομα του, του είπε στα ιταλικά να κάνουν έρευνα για στρατιωτικά είδη που κρύβει.

Τότε, οι τρεις τους πήγαν στο σπίτι. Αφού έκαναν έλεγχο στο ισόγειο, έκαναν σχολαστική έρευνα παντού και μετά πήγαν στα δύο μπαούλα που ήταν ο προικώος ρουχισμός της αδελφής του, εκ των οποίων στο ένα ήταν τοποθετημένο το ξίφος του συνταγματάρχη Γεωργούλα.

Άρχισαν να αδειάζουν τα μπαούλα, αλλά στα μισά του δεύτερου, ο ένας Ιταλός έπιασε τον νεαρό τότε Νικόλαο Λεοντάρη από το χέρι και τον οδήγησε στο λοχαγό του. Μόλις ο λοχαγός τον αντίκρισε και αφού του είχαν αναφέρει ότι δεν βρέθηκε τίποτα, με απειλητική διάθεση, σε έντονο ύφος και διά μέσου ενός Ιταλού που γνώριζε ελληνικά, του είπε να τους παραδώσει την σημαία, το πιστόλι και τα κιάλια.

Εξήγησε ότι ναι μεν αυτά και άλλα είχαν έρθει στο σπίτι του, αλλά λίγο αργότερα ήρθαν εκείνοι που τα άφησαν και τα πήραν. Τότε εκείνος επιχείρησε να τον χειροδικήσει, αλλά τον παρεμπόδισε. Απειλώντας τον στη συνέχεια, του είπε να τους τα πάει σ’ έναν μήνα στη Διοίκηση Καλαμπάκας, “άλλως θα ‘ρθουμε να σου κάψουμε το σπίτι και θα σου πάρουμε όλα τα υπάρχοντα περιουσιακά είδη”.

Φεύγοντας το ιταλικό τμήμα, την άλλη ημέρα αναζήτησε έξω από την περιφέρεια του χωριού κατάλληλη κρύπτη να τοποθετήσει την σημαία, καθώς και το ξίφος του συνταγματάρχη Γεωργούλα. Τότε αποφάσισε να τα κρύψει στη θέση Χαλκιώτη. Αφού τα συσκεύασε καταλλήλως, πήγε και τα τοποθέτησε, χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς.

Ούτε η μητέρα του και τα αδέρφια του γνώριζαν την κρύπτη, ενώ ο ίδιος, έπειτα από δύο ημέρες έφυγε από το χωριό για τα Τρίκαλα, αλλά βρέθηκε τελικά στο χωριό Γεωργανάδες όπου κι έπιασε δουλειά.

Η παράδοση της σημαίας

Τον Μάρτιο του 1945 κλήθηκε υπό τα όπλα η κλάση του και ως έφεδρος, προτού καταταγεί, επισκέφθηκε τον διοικητή του 119ου Τάγματος Εθνοφυλακής, ταγματάρχη Αχιλλέα Μακαρίτη, που τα γραφεία του τότε ήταν εγκατεστημένα στο Ξενοδοχείο Πανελλήνιον, και του είπε ότι “κάπου στην περιφέρεια του χωριού μου, Καλλιρρόη, από το έτος 1942 έχω κρυμμένη την πολεμική Σημαία του 5ου Πεζικού Συντάγματος και πιστεύω ότι κατά 60% να μην έχει σαπίσει”.

Αφού του εξήγησε τις περιπέτειες του, με έκδηλη τη χαρά και, αφού τον συνεχάρη, ο ταγματάρχης του είπε: “θα σου δώσω μια διμοιρία στρατιωτών να πηγαίνεις να την πάρεις και να την φέρεις εδώ”.

“Κύριε Διοικητά- απάντησε αυτός- κατ’ αρχήν εγώ πρέπει να πάω στην μονάδα να καταταγώ να μην θεωρηθώ ανυπότακτος και δεν θέλω στρατιώτες να πάω στο χωριό”.

Τότε, εκείνος κάλεσε έναν ανθυπολοχαγό, στον οποίο έδωσε τα στοιχεία του, να τα πάει στον διοικητή της αρμοδίας μονάδας. Μετά απ’ αυτό, ο ίδιος πήγε στο χωριό, παρέλαβε τη σημαία και την πήγε στον διοικητή Αχιλλέα Μακαρίτη, στο γραφείο του. Τότε ο διοικητής κάλεσε όλο το στράτευμα και είπε:

«Αυτή είναι η Σημαία η πολεμική του 5ου Συντάγματος Πεζικού Τρικάλων, την οποία παρέλαβε και διαφύλαξε (ο Ν. Λεοντάρης) με αυτοθυσία και αυταπάρνηση από τα κατοχικά στρατεύματα και από τους εχθρούς της πατρίδος μας”.

Να πώς περιγράφει, όμως, ο ίδιος ο Νικόλαος Λεοντάρης την όλη εικόνα:

“Ο ενθουσιασμός και τα χειροκροτήματα ήταν ακράτητα. Αργότερα στο γραφείο του συνεζητήθη το θέμα της επισήμου παραδόσεως και μέχρι τότε να παραμείνει η σημαία στη Διοίκηση του 119 Τάγματος, εγώ όμως αρνήθηκα να την αφήσω και του λέω: θα σου την παραδώσω στην επίσημη τελετή που θα γίνει”.

Η διαταγή τελικά από το Υπουργείο των Στρατιωτικών έφτασε λίγο αργότερα και έλεγε ότι η επίσημη τελετή της παράδοσης της Σημαίας ορίσθηκε στις 21 Μαΐου 1945.

Ο Νικόλαος Λεοντάρης ήταν μία από τις πέντε προσωπικότητες που τιμήθηκαν στο 3ο Παγκόσμιο Συνέδριο-Αντάμωμα Θεσσαλών, που έγινε πριν από λίγες ημέρες στην Αγιά Λάρισας.

Αντίο γιαγιά…

June 22, 2011

Στη μνήμη της Βασιλικής Λαμπίδου που έφυγε από κοντά μας σε ηλικία 107 ετών.
Ο πατριωτισμός της,μάθημα ζωής για εμάς.

Ας αναπαύσει ο Θεός την ψυχούλα της.

Αντίο καλέ μας άνθρωπε …

May 3, 2011

Εφυγε από κοντά μας,ο “καλός μας άνθρωπος,ο κύριος Θανάσης Βέγγος.
Ενας άνθρωπος του πολιτισμού που κατά κάποιο τρόπο ένωνε τους Ελληνες μέσα από το χαμόγελο που απλόχερα χάριζε και την αισιοδοξία.
Ενας άνθρωπος που ενσάρκωσε τον τίμιο μέσο Ελληνα παλαιότερων δεκαετιών,τον Ελληνα που είχε χτίσει μία Ελλάδα πιο τίμια και αξιοπρεπή από τη σημερινή.

Αιωνία σου η μνήμη καλέ μας άνθρωπε.
Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ !

Είσαι πατριώτης ; Είσαι ανεπιθύμητος…

February 19, 2011

Στο χρεοκοπημένο μεταπολιτευτικό αριστερίστικο κρατικό μόρφωμα που καταχρηστικά χρησιμοποιεί τον όρο “ελληνικό κράτος” για να αυτοπροσδιορισθεί,το να είναι κάποιος πατριώτης δεν αποτελεί προσόν.
Αποτελεί ελάττωμα,αποτελεί πρόβλημα.

Βέβαια στα λόγια “όλοι είμαστε το ίδιο πατριώτες”.
Στη θεωρία,όσο πατριωτικά σκέπτεται για παράδειγμα η ηρωική Χαρά Νικοπούλου,ακριβώς τόσο πατριωτικά σκέπτεται και η κυρία Δραγώνα,ο κύριος Τσίπρας,η κυρία Παπαρήγα,ο κύριος Τατσόπουλος και πολλοί άλλοι διάσημοι “πατριώτες”.

Και ενώ θεωρητικά είμαστε όλοι το ίδιο πατριώτες,στην πράξη αμφισβητούνται οι πατριωτικές υπηρεσίες κάποιων.
Τελευταίο παράδειγμα,ο πρόξενος μας στην Κορυτσά,ο κύριος Θεόδωρος Οικονόμου Καμαρινός,ο οποίος ανακλήθηκε επειδή τόλμησε να προβεί στην εξής αντεθνική πράξη :

Εν όψει της απογραφής που πρόκειται να γίνει στην Αλβανία,προέτρεψε τους Βορειοηπειρώτες να δηλώσουν την ελληνική καταγωγή τους !

Φυσικά για το πασοκιστάν των γραικύλων και των λαθρομεταναστών αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα και προκειμένου να μην δυσαρεστηθούν οι γνωστοί για τα φιλελληνικά τους αισθήματα Αλβανοί,ο πρόξενος απομακρύνθηκε….

Φαίνεται οτι ο κύριος Οικονόμου-Καμαρινός δεν είναι όσο πατριώτης είναι ο πρωθυπουργός μας,ο οποίος πάντα για λόγους πατριωτισμού εκτιμά περισσότερο τις διάφορες Καραχασάν.

Μυρίζει σαπίλα αυτό το αντεθνικό κράτος…

Αναπαράγουμε από την ιστοσελίδα ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ,δηλώσεις του κυρίου Οικονόμου-Καμαρινού :

Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Σε αποκλειστικές του δηλώσεις στο ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ, ο ανακληθείς αιφνιδιαστικά στην Αθήνα Έλληνας Πρόξενος Κορυτσάς Θεόδωρος Οικονόμου Καμαρινός, αποκαλύπτει ότι αιτία της απομάκρυνσής του ήταν η χρησιμοποίηση των όρων «Έλληνες» και «Βόρεια Ήπειρος»! Λέξεις που είναι φαίνεται απαγορευμένες για το Υπουργείο Εξωτερικών, αλλά όχι και για τη συνείδηση και τις καρδιές των αληθινών Ελλήνων Διπλωματών, που υπηρετούν με αυτοθυσία την Πατρίδα και τελικά χάρη στο φιλότιμο και την ατομική τους προσπάθεια διασώζεται ακόμη η Ελλάδα…

«ΔΕΝ ΑΝΑΚΑΛΩ ΟΣΑ ΕΙΠΑ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ»

Ν: Έχει σηκωθεί θύελλα διαμαρτυριών κ. Οικονόμου για την αιφνιδιαστική απομάκρυνσή σας από την Κορυτσά. Είστε στα μάτια των Ελλήνων όλου του κόσμου ένας ήρωας, όπως φαίνεται στα μηνύματα που καταφθάνουν και εδώ στο ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ… Αληθεύει πως ο λόγος της ανάκλησής σας ήταν τα λόγια που είπατε στους Βορειοηπειρώτες, πως «οι παππούδες τους ήταν Έλληνες», πως εκεί «έγιναν ένδοξες ελληνικές μάχες και ο ελληνικός λαός ήταν πάντοτε παρών» και ότι «την περιοχή αυτή την αποκαλούμε Βόρειο Ήπειρο»;

ΠΡΟΞΕΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: «Έκανα το καθήκον μου. Τίποτε παραπάνω. Και ούτε ανακαλώ, ούτε θα ανακαλέσω ποτέ τα όσα είπα για Έλληνες και Βόρειο Ήπειρο! Γι΄ αυτό και ανακλήθηκα στην Αθήνα! Είχα συνείδηση της αποστολής μου. Ήμουν στην Βόρειο Ήπειρο! Εάν ήμουν στην Καμπέρα ή κάπου αλλού, θα λειτουργούσα υπό άλλες συνθήκες. Αλλά ήμουν στη Βόρειο Ήπειρο»…

«ΝΑ ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΟΥΜΕ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΑ»

Ν: Τι έχετε να πείτε τώρα πια στους Έλληνες του κόσμου, που θέλουν να σας ακούσουν. Η στάση σας είναι ένα σπάνιο κυριολεκτικά φαινόμενο στους καιρούς που ζούμε. Είναι μια στάση «Ίωνα Δραγούμη»…

ΠΡΟΞΕΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: «Σας είπα πως έκανα απλά το χρέος μου. Τίποτε παραπάνω. Αυτό οφείλουμε να κάνουμε όλοι. Γιατί δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε τα Εθνικά Θέματα και τα εθνικά μας δίκαια. Να δίνουμε τον αγώνα παντού και πάντα! Να είμαστε συσπειρωμένοι και ενωμένοι όλοι οι Έλληνες, μπρος στους κινδύνους και τις προκλήσεις»!

ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΤΣΑ

Ν: Πίσω σας, με την αιφνιδιαστική απομάκρυνση, αφήσατε τους Βορειοηπειρώτες για τους οποίους αγωνιστήκατε. Τι μήνυμα έχετε να τους στείλετε τώρα, καθώς έχουν μείνει εμβρόντητοι με τη στάση της Αθήνας;

ΠΡΟΞΕΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: «Να δώσουν το παρόν στην Απογραφή! Είναι η τελευταία ευκαιρία που έχουν για να δηλώσουν την Ελληνικότητά τους και να απαιτήσουν τα δικαιώματά τους για τη Βόρειο Ήπειρο!

Και όταν λέμε Βόρειο Ήπειρο, εννοούμε αυτό που περιγράφει το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας του 1914! Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Δεν διεκδικούμε τα εδάφη, αλλά διεκδικούμε ανθρώπους και δικαιώματα. Και οι άνθρωποι εκεί είναι Έλληνες που καταπιέζονται από Αλβανούς και από Τσάμηδες…

Η Απογραφή είναι πολύ σημαντική! Και χαίρομαι, γιατί τα λόγια μου έπιασαν τόπο στην Κορυτσά και σπεύδουν μαζικά οι Βορειοηπειρώτες να δηλώσουν την Ελληνικότητά τους και να εγγραφούν στην Ομόνοια! Για μένα αυτός ήταν ο στόχος! Και οι περισσότεροι από αυτούς τους Έλληνες της Κορυτσάς, το 80%, είναι Βλαχόφωνοι!
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πόσο σημαντικό είναι αυτό που επετεύχθη, τόσο που ανησύχησε ιδιαίτερα τους Αλβανούς, που διαμαρτυρήθηκαν, με αποτέλεσμα να ανακληθώ στην Αθήνα»….

Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΗΣ …ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΤΙΡΑΝΑ

Ν: Ο Έλληνας Πρέσβης στα Τίρανα, δήλωσε πως αυτά που είπατε περί Ελλήνων και Βορείου Ηπείρου, είναι «προσωπικές σας απόψεις»…

ΠΡΟΞΕΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: «Προσωπικές μου απόψεις; Δεν είναι λοιπόν για τον Πρέσβη αυτοί εκεί οι άνθρωποι Έλληνες; Δεν είναι Βόρεια Ήπειρος; Είναι προσωπικές απόψεις αυτά; Γιατί δεν μιλάει; Κάθε τόσο καίνε την ελληνική σημαία κάτω από την Πρεσβεία και δεν μιλάει! Γιατί;»!

«ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ ΠΡΟΞΕΝΟ ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΟ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΟΥΝ ΕΜΕΝΑ»…

Ν: Θα θέλατε να προσθέσετε κάτι ακόμη; Σε λίγο τα λόγια σας θα φτάσουν σε κάθε γωνιά του Ελληνισμού:

ΠΡΟΞΕΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: «Θέλω να κάνω μονάχα μια ερώτηση… Τι περισσότερο είπα εγώ για τους Έλληνες στην Κορυτσά, από αυτά που λέει κάθε τόσο ο Τούρκος Πρόξενος στην Κομοτηνή; Και ενώ εκείνον τον αφήνουν ανεμπόδιστα να μιλάει, εμένα με ανακαλούν! Γιατί;»

http://www.NOIAZOMAI.net

Μην τους ξεχνάς !

January 29, 2011

Χριστόδουλος Καραθανάσης
Παναγιώτης Βλαχάκος
Εκτορας Γιαλοψός

Γιατί γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου ;

October 28, 2010

Το ερώτημα της επικεφαλίδας δεν έχει να κάνει με τα διδάγματα και τα συναισθήματα που απορρέουν από τον ένδοξο αγώνα των παππούδων μας.
Αυτά για έναν ευσυνείδητο πολίτη θα έπρεπε να είναι αυτονόητα πράγματα και ως τέτοια θα τα αντιμετωπίσουμε στο συγκεκριμένο άρθρο.

Το ερώτημα λοιπόν έχει το εξής νόημα :
Γιατί νικήσαμε τους Ιταλούς και συνεπώς έφτασε η 28η Οκτωβρίου να γίνει εθνική εορτή ;
Ποιοί παράγοντες έφεραν τη νίκη στα όπλα των Ελλήνων μαχητών ;
Θα αναφέρουμε τους σημαντικότερους από αυτούς.

1) Πολιτική ηγεσία

Τα χαράματα της 28ής Οκτωβρίου του 1940,η πατρίδα μας ευτύχησε να έχει ως ηγέτη της τον Ιωάννη Μεταξά.
Ο Ιωάννης Μεταξάς εκτός από εξαίρετος στρατιωτικός υπήρξε και ένας από τους πιο καλλιεργημένους Ελληνες της εποχής του.
Συνδύαζε τον ψυχρό υπολογιστικό νου ενός πανάξιου επιτελικού και την αδάμαστη θέληση που χαρακτηρίζει τους ρομαντικούς ,δεολόγους,πραγματικούς οραματιστές.

Το 1935 ο Ελληνικός Στρατός βρισκόταν σε τραγική κατάσταση.
Αντιγράφουμε από την μονογραφία του Παντελή Καρύκα “Ιωάννης Μεταξάς ,ο πατέρας της νίκης του 40” :

“Είναι γεγονός ότι το έπος του 1940
δεν θα υπήρχε, αν ο Μεταξάς δεν είχε
την εξουσία στην Ελλάδα από το 1936.
Ο Ελληνικός Στρατός, μετά τη μικρασια-
τική καταστροφή, δεν υπήρχε. Η Στρα-
τιά του Έβρου που συγκροτήθηκε ήταν
στην πραγματικότητα μια φενάκη. Παρ’
όλα αυτά, όλες οι κυβερνήσεις, από το
1923 μέχρι το 1936, ελάχιστα έπραξαν
για την πολεμική προπαρασκευή της
χώρας, με εξαίρεση το καθεστώς Πά-
γκαλου. Ο δικτάτορας Πάγκαλος ήταν
ο μόνος που πραγματοποίησε γενναί-
ες αγορές πολεμικού υλικού. Με τον
τρόπο αυτό καλύφθηκαν κάποιες από
τις ανάγκες του στρατεύματος, αλλά οι
ελλείψεις εξακολούθησαν να είναι σο-
βαρότατες.
Οι Έλληνες πολιτικοί άρχισαν να
αφυπνίζονται το 1935, όταν άρχισε η
ιταλοαιθιοπική κρίση, που κατέληξε
στην κατάληψη της φτωχής αφρικανι-
κής χώρας από τους Ιταλούς. Όσον αφο-
ρά τον εξοπλισμό του Ελληνικού Στρα-
τού, ο τότε αρχηγός του, αντιστράτηγος
Αλέξανδρος Παπάγος, παρέλαβε κυριο-
λεκτικά το απόλυτο χάος. Αν και προ-
βλεπόταν η επιστράτευση 14 μεραρχιών
πεζικού, 1 ιππικού και 4 ταξιαρχιών
πεζικού, δεν υπήρχε υλικό επιστρατεύ-
σεως για περισσότερες από 6 μεραρχίες.
Δεν υπήρχε υλικό στρατοπεδίας, κράνη,
κλινοσκεπάσματα, άρβυλα, στολές, και
φυσικά δεν υπήρχαν αρκετά όπλα, σε
χρηστική κατάσταση και πυρομαχικά.
Για παράδειγμα, από τα αποθέματα των
400.000 χειροβομβίδων, λιγότερες από
15.000 μπορούσαν να χρησιμοποιη-
θούν. Αν και έγιναν προμήθειες τυφε-
κίων, αυτομάτων όπλων και πυροβόλων,
δεν έγιναν παράλληλες προμήθειες
παρελκόμενων και ανταλλακτικών των
όπλων αυτών.”

Από αυτό το μικρό απόσπασμα (και χωρίς να προχωρήσουμε σε λεπτομέρειες που παρέχει απλόχερα η μονογραφία) γίνεται αντιληπτό το τι παρέλαβε ο Εθνικός Κυβερνήτης.
Από τα παρακάτω ενδεικτικά απόσπασματα (και πάλι χωρίς να αναφέρουμε -και για λόγους χώρου- λεπτομέρειες) της ίδιας μονογραφίας γίνεται αντιληπτό το τι κατόρθωσε μέσα σε 4 μόλις χρόνια.

“Ενδεικτικά αναφέρεται ότι μεταξύ 1923 και
1935, οι αμυντικές δαπάνες ήταν ύψους
τριών δισ. δραχμών, ενώ στο διάστημα
1936-40 διατέθηκαν περισσότερα από
δεκαπέντε δισ. δραχμές.”

“Χάρη στην προπαρασκευή αυτή,
η Ελλάδα κατάφερε στον πόλεμο του
1940-41 να παρατάξει το μεγαλύτερο
Στρατό στην Ιστορία της – πάνω από
450.000 άνδρες.”

“Ο Ελληνικός Στρατός βρέθηκε την
28η Οκτωβρίου 1940 έτοιμος σε μεγά-
λο βαθμό να αντιμετωπίσει την ιταλική
εισβολή. Το γεγονός αυτό δεν επιδέ-
χεται πλέον καμία αμφισβήτηση, παρά
την προσπάθεια ορισμένων να αποδώ-
σουν τη νίκη του ’40 στον «οπλισμένο
με ξύλα και πέτρες ελληνικό λαό και
όχι στο Στρατό του δικτάτορα Μετα-
ξά», όπως γνωστός, τηλεοπτικός δημο-
σιογράφος ανέφερε πρόσφατα, λες και
ο Ελληνικός Στρατός είναι ιδιοκτησία
κανενός. Είναι γεγονός επίσης ότι, δυ-
στυχώς, το εξοπλιστικό πρόγραμμα που
είχε επεξεργαστεί ο πρωθυπουργός και
υπουργός Πολέμου Μεταξάς και ο τότε
αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος
δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί. Γιατί αν
είχε ολοκληρωθεί, θα πρέπει να θεωρεί-
ται βέβαιο πως οι Ιταλοί «θα έκαναν το
μπάνιο τους» στην Αδριατική, πριν προ-
λάβουν οι σύμμαχοί τους να τους σώ-
σουν. Ωστόσο, αξιοποιώντας το υπάρ-
χον παλαιό υλικό στο έπακρο καθώς και
το λιγοστό που πρόλαβε να παραληφθεί
έως την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πο-
λέμου, ο Παπάγος μετέτρεψε τον ουσι-
αστικά μη υφιστάμενο, προ του 1936,
Ελληνικό Στρατό σε μια ικανοποιητικά
λειτουργούσα πολεμική μηχανή.”

Αυτά αποδεικνύουν ότι η πολιτική ηγεσία προετοίμασε τον Στρατό για την επερχόμενη σύγκρουση.
Παράλληλα όμως,την 28η Οκτωβρίου το στράτευμα δεν ήταν διχασμένο.
Η τελευταία αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος από την βενιζελική παράταξη καθώς και ο θάνατος του Ελευθερίου Βενιζέλου,οδήγησαν νομοτελειακά σε ένα στράτευμα συσπειρωμένο γύρω από τον Βασιλέα.
Ο εθνικός διχασμός που ευθύνεται σε μεγάλο ποσοστό για τη μικρασιατική καταστροφή,έπαψε να υπάρχει.

2) Αξία Στρατιωτικής Ηγεσίας

Πέρα από την αδιαμφισβήτη αξία του Αλέξανδρου Παπάγου στο ανώτατο ιεραρχικό επίπεδο,η Ελλάς,ευτύχησε να διαθέτει εμπειροπόλεμους αξιωματικούς.
Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος που σταμάτησε τους Ιταλούς στο Καλπάκι,ήταν βετεράνος 5 πολέμων !

Α βαλκανικός,Β βαλκανικός,Α παγκόσμιος,Ουκρανική εκστρατεία,Μικρασιατική εκστρατεία.
Και το παράδειγμα του Κατσιμήτρου δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας για τους τότε Ελληνες αξιωματικούς.
Συνεπώς,το υψηλό επίπεδο του Ελληνα Αξιωματικού,αποτελούσε εγγύηση για ένα στράτευμα άριστα εκπαιδευμένο.
Η καταστρεπτική δράση του πυροβολικού μας αποτελεί λαμπρό παράδειγμα.
Ιδιαίτερα αν σκεφτούμε ότι το πιο σύγχρονο πυροβόλο που διαθέταμε ήταν του 1927 και τα παλαιότερα του 1878.Μέγιστο βεληνεκές 11 χλμ! (βλ μονογραφία Παντελή Καρύκα)

3) Ο Ελληνικός Λαός.

Λαός με ηθικές αξίες.
Λαός που πίστευε στο τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια.
Η παραπάνω φωτογραφία αποδίδει περίφημα την πίστη του Ελληνα στο συγκεκριμένο τρίπτυχο.
Επίπλέον,ο Ελληνας ήταν άνθρωπος σκληραγωγημένος.
Απόρροια της αγροτικής κατά κύριο λόγο σύστασης του πληθυσμού.
Ο Ελληνας και η Ελληνίδα,ήταν εξοικειωμένοι με την φύση και τις κακουχίες της αγροτικής και κτηνοτροφικης διαβίωσης.Το κρύο,οι δύσβατες περιοχές,τα φουσκωμένα ποτάμια,ήταν η καθημερινότητα για την πλειοψηφία των τότε Ελλήνων.
Οι γυναίκες της Ηπείρου,που σήμερα φαντάζουν εξωπραγματικές μορφές,δεν έκαναν κάτι το εξωπραγματικό σε σχέση με την ζωή τους πριν τον πόλεμο.

Ολοι οι παραπάνω παράγοντες συνέβαλλαν στο να γραφτούν χρυσές σελίδες δόξας.
Εμείς,ως απόγονοι άξιων προγόνων,ας αναρωτηθούμε και ας προβληματιστούμε.
Ποιόν από τους παραπάνω παράγοντες διαθέτουμε σήμερα ;

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου !
Ζήτω το Εθνος !

Απαράδεκτα πράγματα…

October 23, 2010

Καταδικάζουμε την ρίψη πρόβειου γιαουρτιού στον σύντροφο Αλέκο Αλαβάνο και την κρανοφόρα συνοδεία του.
Την καταδικάζουμε με την ίδια ένταση και ειλικρίνεια με την οποία “καταδικάζει” εκείνος και όλη η εγκληματική αριστερά την βία των αλητών των εξαρχείων.

Ακούσαμε και τις δηλώσεις του συντρόφου Αλέκου στις οποίες έκανε λόγο για το απαράδεκτο γεγονός να υπάρχουν “άβατα” στην Αθήνα.
Σύντροφε,θέλεις να μας πεις ότι είσαι σύμφωνος με την παρουσία της αστυνομίας στην πλατεία εξαρχείων καθώς και με την εκκένωση της βίλλας Αμαλία ;

Και ύστερα κάποιοι χλευάζουν τις θεραπευτικές ιδιότητες του γιαουρτιού…

Αιωνία σου η μνήμη Ιωάννη Λαδά

October 18, 2010

Εφυγε από τη ζωή ο Ιωάννης Λαδάς,ένας από τους τελευταίους Επαναστάτες της 21ης Απριλίου 1967.
Ηρωας στα πεδία των μαχών και ανιδιοτελής Πατριώτης.
Πριν παραθέσουμε σχετικό δημοσίευμα του οποίου τα σχόλια προσυπογράφουμε πλήρως,θεωρούμε σωστό να κάνουμε μία σύγκριση.
Επί Ιωάννου Λαδά και 21ης Απριλίου είχαμε μια χώρα με σχεδόν μηδενικό χρέος,μηδενική ανεργία,βραβευμένη για τους ρυθμούς ανάπτυξης που επετύγχανε.
Και φυσικά κανείς από τους Επαναστάτες Αξιωματικούς δεν κατηγορήθηκε ως καταχραστής και διεφθαρμένος.
Αντίθετα,επί διωκτών του Ιωάννου Λαδά και των υπόλοιπων Επαναστατών,είχαμε δεκαετίες διαφθοράς και πλέον μετά από 36 χρόνια μεταπολίτευσης,μια χρεωκοπημένη χώρα.
Τα συμπεράσματα δικά σας…

Αντιγράφουμε από τον Ελεύθερο κόσμο :

Έφυγε από τη ζωή ο Ιωάννης Λαδάς, ένας εκ των πρωτεργατών και «σκληρών» της 21ης Απριλίου, που υπηρέτησε πιστά την Επανάσταση. Είχε διαφωνήσει με πολλές επιλογές του καθεστώτος αλλά παρέμεινε πιστός στις ιδέες του. Κρατούσε επαφές με πολλά εθνικιστικά κινήματα του εξωτερικού εδικά με το ιταλικό MSI. Στα πλαίσια αυτής της δραστηριότητας του, είχε ενισχύσει την προσπάθεια των ελλήνων φοιτητών για την δημιουργία του Εθνικού Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών Ιταλίας τον γνωστό ΕΣΕΣΙ. Η κηδεία του θα γίνει την ερχόμενη Τετάρτη στην Καλαμάτα, ώστε να μπορέσουν να παραστούν όλα τα συγγενικά του πρόσωπα. Σε πολλούς, ο συνταγματάρχης Ιωάννης Λαδάς ήταν γνωστός ως ο άνθρωπος «καθαρά χέρια» και ήταν κουμπάρος του Κώστα Πλεύρη.
Ο Ιωάννης Λαδάς γεννήθηκε στο Δυρράχιο Αρκαδίας το 1920. Απεφοίτησε από την Σχολή Ευελπίδων τον Αύγουστο του 1940. Πολέμησε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο λίγους μήνες αργότερα, ως διοικητής λόχου πολυβόλων. Δημιουργεί Εθνική Ανταρτική Ομάδα το 1942. Από το 1943 εώς το 1945 μάχεται με τον Ιερό Λόχο ως υπολοχαγός, και την περίοδο 1946-1949 μάχεται στον συμμοριτοπόλεμο ως λοχαγός. Παρασημοφορήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό, με τρία Μετάλλια Εξαιρετικών Πράξεων, και τρία Χρυσά Αριστεία Ανδρείας. Το 1967, με τον βαθμό του Συνταγματάρχου, λαμβάνει μέρος στην Εθνική Επανάσταση της 21ης Απριλίου. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και του Υπουργείου Εσωτερικών καθώς και υφυπουργός Εσωτερικών και Υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών. Συνελήφθη από το καθεστώς της μεταπολιτεύσεως στις 23 Οκτωβρίου 1974 μαζί με τους Παπαδόπουλο, Παττακό και Μακαρέζο, και εξορίσθηκε στην Κέα, επί τριμήνου, κατόπιν φυλακίσθηκε στον Κορυδαλλό. Καταδικάστηκε σε ισόβιο κάθειρξη στις 25 Αυγούστου 1975. Θεωρήθηκε από το μεταπολιτευτικό καθεστώτος, νεκρός, και επιβίωνε χάρη στη σύνταξη “χηρείας” που ελάμβανε η σύζυγός του…