Archive for the '1821' Category

Γιατί γιορτάζει η Παναγιά, γιορτάζει κι η Πατρίδα

March 24, 2012

Χαρά που τό ’χουν τα βουνά,τα κάστρα περηφάνεια.
Γιατί γιορτάζει η Παναγιά,γιορτάζει κι η Πατρίδα.
Σαν βλέπουν διάκους με σπαθιά,παπάδες με ντουφέκια.
Σαν βλέπουν και τον Γερμανό,της Πάτρας τον Δεσπότη
Να ευλογάει τ’ άρματα,να ευχιέται τους λεβέντες.

Το πανέμορφο αυτό δημοτικό τραγούδι,
ελάχιστος φόρος τιμής στη μνήμη Εκείνων.

Ζήτω το Εθνος των Ελλήνων !

Advertisements

Υπήρξε κρυφό σχολειό τελικά ;

March 25, 2011

Ας απολαύσουμε 2 διακεκριμένους συντελεστές του ντοκυμανταιρ του ΣΚΑΙ

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι ο κύριος Βερέμης είναι ιστορικός ενώ ο κύριος Τατσόπουλος δηλώνει συγγραφέας.
Αξίζει επίσης να τονιστεί ότι η θέση του κυρίου Βερέμη περί της υπάρξεως του κρυφού σχολειού έρχεται σε αντίθεση με την θέση του ντοκυμανταιρ του ΣΚΑΙ αναφορικά με αυτό το θέμα.

Αλλά ας ακούσουμε και έναν ακόμη γνωστό ιστορικό,τον κύριο Καργάκο

Η αλήθεια για το 21

March 25, 2011

Παραθέτουμε 3 βίντεο από την εξαιρετική ιστοσελίδα αντίβαρο.
Αποτελούν μια συγκεντρωτική απάντηση στην διαστρέβλωση της Ιστορίας μας όπως αυτή επιχειρήθηκε από τους (γνωστούς για τις ιδεοληψίες τους) συντελεστές του ντοκυμανταίρ του ΣΚΑΙ για το 1821.
Στην ίδια ιστοσελίδα θα βρείτε και πολλά ακόμα άρθρα για το 21 και την εθνεγερσία.
Τα συμπεράσματα δικά σας…

Οι συντελεστές της εκπομπής πολλάκις αναφέρθηκαν σε εθνικούς “μύθους” που εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες.
Εννοούν την διαμόρφωση της εθνικής συνείδησης μιας και όπως μαρτυρεί ο αρχικός τίτλος της σειράς τους,δεν πίστευουν στην ύπαρξη του Ελληνικού έθνους πριν το 1821 αλλά αντίθετα το θεωρούν ένα κατασκεύασμα,το οποίο για να δημιουργηθεί είχε ανάγκη απο ψέμματα.

Εσεις αναρωτηθείτε,σε τι αποσκοπεί η διαστρεβλωμένη παρουσίαση της Ιστορίας αν υποθέσουμε οτι ο τρόπος διδασκαλίας της δημιουργεί συνειδησεις ;

Το 1821 με τα λόγια του Νικηταρά

March 25, 2011

Ομιλεί ο Νικήτας Σταματελόπουλος,γνωστός ως Νικηταράς ο Τουρκοφάγος.
Ενας από τους μεγαλύτερους Ηρωες του Ελληνισμού.
Διακρίθηκε τόσο για τη γενναιότητα του όσο και για την ανιδιοτελή αγάπη του για την Πατρίδα.
Εδώ σε διάλογο με τον Δημήτρη Τσαμαδό :

(Διάλογος) [Νικηταρᾶς:]

– Ὅποτε θέλει ἂς ἔλθει ὁ θάνατος. Δὲν μὲ μέλλει, δὲν μοῦ κακοφαίνεται ἂν γέροντας νὰ σκοτωθῶ πιασμένος μαλλιὰ μὲ μαλλιὰ μὲ τοὺς ἐχτρούς, ἀλλά, μοῦ κακοφαίνεται νὰ δώσω ἢ νὰ πάρω θάνατο πολεμώντας ὡς ἐχθρὸς μ᾿ ἕναν Ὑδραῖον, μ᾿ ἕναν Κορίνθιον, μ᾿ ἕναν ἀπὸ τὸ Ξηρόμερο ἢ ἀπὸ τὴν Μακεδονία. Δὲν εἶναι οἱ Ὑδραῖοι, δὲν εἶναι οἱ Κορίνθιοι ποὺ μοῦ ἐσκότωσαν τὸν πατέρα, τὸν ἀδελφόν, τὸν ἀγαπητόν μου καλύτερα ἀπὸ ἀδελφόν, υἱὸν τοῦ Ζαχαριᾶ.

Τὸ ἄγριο κύμα μᾶς ἔρριξε εἰς τοὺς τόπους σας. Ἄλλη φορά πατροκαημένος ἔλεγε ὁ γέροντας :
«Θανατώσετε ἐμένα ποὺ παλαιός ἐχθρὸς εἶμαι τῆς φυλῆς σας. Ἀλλὰ τὰ παιδιὰ εἶναι ἀθῶα, αὐτὰ ἀναστήθηκαν εἰς τὰ ξένα». Ἐκεῖνοι ἔσφαξαν τὸν πατέρα μου, ἐβλαστημοῦσαν τὸν Ζαχαριᾶ, ποὺ στὰ ζῶντα του μόνον ἀκούοντας τ᾿ ὄνομά του ἔσερναν φωνήν τρομάρας, ἐβίαζαν τὸν ἀδελφόν μου ν᾿ ἀλλάξει τὴν πίστιν του. Ὁ νέος, ὡραῖος σὰν ἡ εὔμορφη αὐγή, τοὺς ἔλεγε: «Θέλω νὰ πάγω ἐκεῖ ποὺ ἐπῆγε ὁ πατέρας μου». Τοῦ ἔκοφταν τὸ κεφάλι καὶ ἔκανε ὁ νέος τὸν σταυρό του, καὶ ἀπὸ τὸ αἷμα του ἔγινε σταυρός εἰς τὸ χῶμα. Καὶ οἱ ψυχὲς τῶν τριῶν γνωρίζουν ἂν ἐγὼ τοὺς ἐγδίκησα καὶ ἂν ἄγριον μὲ εἶδαν τὰ περιγιάλια τῆς Ζακύνθου, οἱ νύχτες, τὰ φεγγάρια, νὰ περπατῶ ξώφρενα, ἕως ὁποὺ δὲν ἐπληρωνόμουν τὸ ἀθῶο αἷμα. Ἀλλά τί εἶναι ἡ ἐγδίκησις τοῦ πατρός μου, ὅταν ὅλο τὸ γένος μου βοᾷ ἐγδίκησιν. Χιλιάδες μύριοι σταυροὶ ἐκυμάτισαν εἰς τὸ αἷμα σὰν ὁ σταυρός τοῦ ἀδελφοῦ μου. Ὤ, πόση χαρὰ δοκίμασα, γέροντα , ὅταν μετέπειτα οἱ καιροί, ἡ θεία Πρόνοια, ἡ εὐχὴ τοῦ πατέρα μου, ἔκαμαν νὰ βροντήσει τὸ Ἑλληνικὸ ντουφέκι. Καὶ εἰς τὸ Ἀνεμογδούρι, στὴν Ρίζα τρεῖς χιλιάδες στρατιῶτες Τριπολιτσῶτες, Μυστριῶτες, Νησιῶτες, μ᾿ ἐκήρυξαν στρατηγόν τους. Καὶ ἔλεγα: Πότε οἱ τρεῖς χιλιάδες θὰ γίνουν 300 χιλιάδες καὶ μαζὶ τους ἐγώ, ταπεινότερος ἀπ᾿ ὅλους, νὰ πᾶμε νὰ προσκυνήσουμε τοὺς θείους τόπους τῆς θρησκείας μας, τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ τὸν ναὸν τῆς Ἁγίας Σοφίας; Αὐτοὶ οἱ στοχασμοὶ αἰωνίως εἶναι εἰς τὸν νοῦν μου. Ἦταν ὅταν ἐτζακιζόμουν στὴν Στυλίδα ἢ ὅταν οἱ σημαῖες τοῦ ἐχθροῦ μὲ ἀπόκλεισαν εἰς τὸν Ἅϊ Σώστη σ᾿ ἕναν πύργο μὲ 4 συντρόφους μου, καὶ ὅταν ἐχτυποῦσα, ἔπαιρνα μὲ τὲς πλάκες τὰ παλληκάρια μου διὰ νὰ μὴν πέφτουν στὰ λάφυρα, ἀλλὰ νὰ χυμοῦν στὸν ἐχθρό, κι ὅταν περιφερόμουν ὡς δοῦλος στὸ μοναστήρι, στὶς Καλτεζιὲς νὰ διαδίνω τὸ μυστήριο τῆς Ἑταιρείας, καὶ ὅταν ἐκρουστάλλιασαν τὰ γένεια μου στὴν Ἀράχοβα, καὶ ὅταν στὸ τραπέζι στὸν Ἅι – Γιώργη ἐστήσαμε καταμεσῆς τοῦ τραπεζιοῦ τὸ κεφάλι Μουστάμπεη καὶ Κεχαγιά, καὶ ἐτραγουδήσαμε μὲ τὸν ἀρχηγό Καραϊσκάκη τὰ παλαιὰ τραγούδια καὶ ἐχαιρόμαστε μὲ τὴν παντοχή, πλὴν καὶ ἄλλοι ἐμᾶς θὰ τραγουδίσουν. Μακάριζε ὤ γέροντα, τὸν ἀδελφόν σας. Δὲν ἐχάθηκε ἀλλὰ ζεῖ, πάλι· περίσσια πολεμώντας ἔσβησε τὸ χρέος του πρὸς τὸν Θεὸν καὶ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ μὲ τὸ αἷμα του ἐκοινώνησε καὶ ἀπὸ τὰ λημέρια τῶν δικαίων τὸν ἔχομε ἐγὼ κι ἐσὺ εἰς τὸ πρόσταγμα τῆς πατρίδας.

Πηγαίνω, ἀκριβό μου τέκνο, εἰς τὴν Ὕδρα, ἔμαθα καὶ ἐδιδάχθηκα περισσότερο ἀπ᾿ ὅσα παρ᾿ ὅλα ὅσα μοῦ γράφει ὁ Κυβερνήτης. Θυμοῦ, ἀκριβό μου τέκνο, ὅτι διὰ ἐμὲ ἀνοίγεται ὁ τάφος, ἀλλὰ τὰ παιδιὰ μου εἶναι εἰς τὸν ἀνθὸ τῆς νεότητας καὶ νὰ εἶσαι πάντοτε φίλος μὲ αὐτά. Παρηγορημένος θὰ κατεβῶ στὸ μνῆμα ἂν στὰ ἄχαρα γηρατειά μου κατόρθωσα νὰ ἀποδιώξω ἀπὸ τοὺς συμπατριώτας μου κινήματα ἐπιζήμια εἰς τὴν δόξα τοῦ νησιοῦ καὶ τοῦ γένους .

Διὰ νὰ πλουτισθεῖ ἡ πατρίδα, τὸ βασίλειόν μας, πρέπει νὰ γίνει μεγάλο, καὶ ἡ διχόνοια δὲν εἶναι ὁ ἴσιος δρόμος. Μοῦ εἶπες, γέροντα, ὅτι δὲν νοιώθω τὸν κόσμο. Δὲν τὸ στέργω. Καὶ ἄλλοι μοῦ τὸ εἶπαν, πλὴν ἐγὼ ποτὲ δὲν τὸ ἐπίστευσα.

Δέκα χρονῶν ἤμουν καὶ ἔσερνα ἄρματα μὲ τὸν πατέρα μου. Ἐξενυχτούσαμε στὲς σπηλιές, ἐξημερωνόμαστε στὰ δάση σὰν θηρία. Ἐπέφταμε εἰς τοὺς ἐχθρούς, οἱ Χριστιανοὶ μᾶς εἶχαν παρηγορίαν. Μὲ ἡμᾶς ἦτον τὸ μελλούμενο τοῦ Ἑλληνικοῦ ὀνόματος. Ὅταν ἐμεγάλωσα, οἱ σύντροφοί μου μ᾿ ἐμένα ἐστομώσαμε τὴν λαγκαδιὰ καὶ τὸν βράχο ἀπὸ νικημένα κουφάρια. Δὲν ἤξευρα ἀλήθεια ἄλλα πράγματα, ἀλλ᾿ ἐγνώριζα ἐκεῖνο ποὺ σώζει τὴν πατρίδα. Ἂν αὐτοὶ ποὺ καυχιοῦνται ὅτι ἠξεύρουν νὰ κάμουν τοὺς νόμους, αὐτοὶ θὰ εἶχαν γῆν νὰ καθίσουν, οἶκον νὰ ἀρχηγεύσουν, ἂν τὰ σπαθιὰ μας καὶ τὰ τουφέκια μας δὲν ἤθελε κοιμήσουν εἰς τὸν ὕπνον τοῦ θανάτου τοὺς παλληκαράδες τῶν ἀλλοφύλων; Μὴ μὲ καταφρονεῖς, λοιπόν, Δημήτρη, πὼς τάχα δὲν γνωρίζω τὰ ἁρμόδια καὶ τὰ πρεπούμενα, διατὶ ἀδικεῖς τὰ χυμένα αἵματα τῶν Ἑλλήνων, χυμένα διὰ τὴν πατρίδα.

[Δημήτρης Τζαμαδός:]

– Μοῦ ἀρέσει ὅπως ὁμιλεῖς ἀγκαλὰ καὶ εἶχα νὰ σοῦ ἀντιλογήσω. Σὰν ἐσὲ ὁμιλοῦσε ὁ ἀδελφός μου ποὺ ἐχάσαμε εἰς τὴν Σφαχτηρία. Ἴσως, ἀδελφὲ μου, ἀνοιγοκλειώντας διὰ ὕστερη φορὰ τὰ μάτια σου ἐκοίταζες ποῦ πέφτει ἡ Ὕδρα, αὐτὴ ποὺ εἶχε ἀναστήσει τὰ δοξασμένα σου νιάτα. Σὲ πλάκωνε λύπη, μήνα βάρβαρος ἐχθρὸς τὴν πάταγε. Τὸ καράβι σου ἐγλύτωσε, ἀδελφέ μου, καὶ ἐσὺ δὲν ἐγλύτωσες.

Τέκνο μου, Νικήτα, σοῦ λέγω ὅτι, ὅσοι φρονεῖτε ὡς σ᾿ ἀκούω, ὀλιγοήμερη εἶναι ἡ ζωή σου, καὶ συχνὰ ὁ θάνατός σας γίνεται ζημία χωρὶς κέρδος.

Και μια απάντηση από τον Γεώργιο Καραισκάκη…

March 27, 2010

Ορίστε και πως απαντούσε ο Μεγάλος Ελληνας Γεώργιος Καραισκάκης στους Ανθέλληνες τοποτηρητές της εποχής του.
Αφηγείται ο Σπύρος Χατζάρας :

Αφιερωμένο στον “πατριώτη” τοποτηρητή κύριο Χρυσοχοίδη και στα παλληκάρια του Λιμενικού Σώματος.
Για διαφορετικούς λόγους φυσικά…

Με τα λόγια του Γέρου…

March 25, 2010

Τον καιρό που ο Ιμπραήμ βάλθηκε να καταστρέψει την Πελοπόνησσο και να ξεριζώσει το Γένος με την τακτική του προσκυνήματος και των εκτεταμένων καταστροφών,ο Θρυλικός Γέρος του Μοριά του έστειλε την απάντηση του.
Μία απάντηση που καταλήγοντας δείχνει το δρόμο σε όλους εμάς που βλέπουμε την χώρα μας να αποικίζεται από τους σύγχρονους Μπραήμηδες :

“Μόνον ένας Ελληνας να μείνει πάντα θα πολεμούμε και μην ελπίζεις πως την γην μας θα την κάνεις δική σου,βγάλτο από το νου σου”.

Και ποιά λόγια του Κολοκοτρώνη θα ταίριαζαν σήμερα στους κυβερνώντες πολιτικούς αλλά και ορισμένους Αρχιερείς που πρωτοστατούν στην νομιμοποίση του εποικισμού της πατρίδος ;

Ποιά άλλα πλην των γραμμένων στο χαρτί που διέταξε να κρέμασουν σε απαγχονισμένο προδότη :

“Τοιούτον θάνατον θα λάβουν και όσοι έχουν αυτό το άτιμο φρόνημα και δεν το αποβάλλουν.Ακόμη και όσοι ελεύθεροι Ελληνες ιερείς και λαικοί δεν πιάσουν τα όπλα εις τοιαύτην κρίσιμον περίστασιν και δεν τρέξουν εναντίον του εχθρού με προθυμίαν…”

25 Μαρτίου 2010.
Μπορεί ο κίνδυνος να μην έχει την όψη του σπαθιού.Τούτο δεν σημαίνει οτι δεν υφίσταται.
Χρόνια Πολλά σε όλους τους πραγματικούς Ελληνες.

Σκέψεις με αφορμή την Εθνική Παλλιγενεσία.

March 25, 2009

H Εθνική ανάταση και η υπερηφάνεια δεν είναι κούφιες φράσεις.
Είναι αισθήματα,είναι η καρδιά που πάλλεται στο άκουσμα του εθνικού ύμνου,είναι το δάκρυ στην ανάμνηση των ηρωικών προγόνων.
Είναι το δέος μπροστά στις μορφές των Αγωνιστών της παλλιγενεσίας.
Είναι ο ανεξίτηλος δεσμός του αίματος που μας δένει με απλούς ανθρώπους που πέρασαν από την ανωνυμία στη διάσταση του θρύλου.

Όχι,ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν ήταν δράκος όπως πίστεψαν οι τούρκοι της ανατολίας.
Hταν ένας άνθρωπος σαν εμάς.
Με χαλύβδινη θέληση,με αγάπη για το Eθνος,με πίστη στο Θεό.
Το ίδιο και οι άλλοι Θρύλοι της επανάστασης.
Δεν ήταν υπεράνθρωποι.
Ίδιοι με εμάς ήταν,τα δικά μας ελαττώματα είχαν και αυτοί.
Όμως κατάφεραν και έμειναν θρύλοι και ζωντανοί στο πέρασμα των αιώνων γιατί τα ξεπέρασαν.
Δεν υπολόγισαν τις θυσίες,απλά αγωνίστηκαν !

Δικαίως λοιπόν εμείς σήμερα τιμούμε τους προγόνους μας.
Δικαίως αισθανόμαστε υπερηφάνεια για τη φυλή μας που από τα σκοτάδια του Aδη έφτασε στην λάμψη της εθνικής ολοκλήρωσης.
Δεν αρκούν όμως μονο οι τιμές.
Υπάρχει και το χρέος.

Το χρέος να διατηρήσουμε άσβεστες τις αξίες των προγόνων.
Τις αξίες που αποτέλεσαν το προζύμι της Εθνικής Ανάστασης.
Και αν εκείνοι δεν υπολόγισαν τα λυσσασμένα σκυλιά της τουρκιάς,γιατί εμείς να κοντοσταθούμε απέναντι στα σκυλιά της εθνικής αποδόμησης ;

Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους έλεγαν τότε.
Γιατί εμείς να συμβιβαστούμε ;

Χρονια πολλά σε όλους !
Ζήτω το ευλογημένο έθνος των Ελλήνων !

1821-2008 Aυτοκριτική Tώρα !

March 24, 2008

Με αφορμή την επέτειο της Εθνικής Παλλιγενεσίας και τους αγώνες των ενδόξων προγόνων μας για την Πατρίδα και την Θρησκεία,πιστεύουμε ότι τώρα και περισσότερο από ποτε,η ενδοσκόπηση και η αυτοκριτική θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε τους Αγώνες και τις Θυσίες τους.

Εκείνοι,οι πρόγονοί μας,φτωχοί και άοπλοι.
Εμείς,ευκατάστατοι κάτοικοι της “ισχυρής Ελλάδος της ΕΕ”.
Εκείνοι,διάλεξαν τον δρόμο της Θυσίας.

Οι άμεσοι πρόγονοί τους,φτωχοί επίσης,απελευθέρωσαν τα σημερινά Ελληνικά Εδάφη (και ακόμα περισσότερα) και έφτασαν μέχρι την Aγκυρα!
Μέχρι την Aγκυρα ! Σκεφτείτε μεγαλείο ψυχής…

Οι παππούδες μας,ταπείνωσαν μια αυτοκρατορία στα βουνά της Ηπείρου,απελευθέρωσαν για τρίτη φορά την Βόρειο Hπειρο,πολέμησαν στον συμμοριτοπόλεμο για να κρατήσουν την Ελλάδα ελεύθερη.
Φτωχοί κι αυτοί που θυσιάστηκαν για την Πατρίδα.

Οι πατέρες μας,νέοι άνθρωποι με όρεξη να δουλέψουν για να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον,δεν δίστασαν να θυσιαστούν στην Κύπρο.

Και εμείς ;

Τι κοινό έχουμε με τους Hρωες του 21 ;
Τι κοινό έχουμε με τους άξιους απόγονους εκείνων των ενδόξων προγόνων ;

Γιατί σκύβουμε το κεφάλι στους αρνησιπάτριδες ;
Γιατί πολλοί φοβούνται να αγωνιστούν για το όνομα της Μακεδονίας Μας ;
Γιατί αφήνουμε τους διεθνιστές να χλευάζουν την Ιερή Σημαία μας,τις Εθνικές μας επετείους ;

Η αυτοκριτική είναι ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε τους προγονούς μας που με το αίμα τους μας προσέφεραν την Ελευθερία.

Είμαστε απόγονοι ενδόξων προγόνων.
Ας γίνουμε επιτέλους και εμείς,Aξιοι αυτών και της Πατρίδος…

ΖΗΤΩ ΤΟ EΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛHΝΩΝ !