Γιατί γιορτάζει η Παναγιά, γιορτάζει κι η Πατρίδα

March 24, 2012

Χαρά που τό ’χουν τα βουνά,τα κάστρα περηφάνεια.
Γιατί γιορτάζει η Παναγιά,γιορτάζει κι η Πατρίδα.
Σαν βλέπουν διάκους με σπαθιά,παπάδες με ντουφέκια.
Σαν βλέπουν και τον Γερμανό,της Πάτρας τον Δεσπότη
Να ευλογάει τ’ άρματα,να ευχιέται τους λεβέντες.

Το πανέμορφο αυτό δημοτικό τραγούδι,
ελάχιστος φόρος τιμής στη μνήμη Εκείνων.

Ζήτω το Εθνος των Ελλήνων !


Δόμνα Σαμίου,η Ελληνίδα !

March 10, 2012

Δεν πρόκειται περί κενών λόγων,λόγων τετριμμένων,επειδή “έτσι είθισται” σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ο χαμός της Δόμνας Σαμίου είναι ο χαμός μιας σπουδαίας Ελληνίδας.
Μιας προσωπικότητας που μέσα από την ενασχόληση με την παραδοσιακή μας μουσική επετέλεσε εθνικό έργο.

Ακούραστη ερευνήτρια των εθνικών μας ακουσμάτων,ανέδειξε τον πλούτο του πολιτισμού μας.
Ισως και κόντρα στο ρεύμα της εποχής της,της ξενομανίας που δυστυχώς επικράτησε και στη μουσική,
η Δόμνα Σαμίου πάλεψε για να μην ξεχαστούν οι ήχοι και οι μουσικές της ελληνικής ψυχής,
πάτησε κάθε σπιθαμή οπου ζει και αναπνέει ο Ελληνισμός και κατέγραψε άγνωστους για τον πολύ κόσμο καλλιτέχνες οι οποίοι με μόνο εφόδιο το μεράκι κράτησαν και κρατούν ζωντανή την ελληνική μουσική παράδοση.

Εμείς θα αποχαιρετήσουμε την σπουδαία αυτή Ελληνίδα με το βίντεο που βλέπετε.
Με τους πολυαγαπημένους ήχους της μάνας Ηπείρου από την κομπανία των Χαλιγιάννηδων.
Μια από τις τόσες κομπανίες ανά την Ελλάδα που η Δόμνα Σαμίου έτρεξε,ανακάλυψε και πάσχισε για να γνωρίσει στο ευρύ κοινό.

Δόμνα σε ευχαριστούμε !


Κομμουνιστικές πατάτες

March 6, 2012

Ενα είναι σίγουρο.
Οι μόνοι που ενοχλήθηκαν από το “κίνημα της πατάτας” είναι οι μεσάζοντες και το ΚΚΕ.

Οι πρώτοι γιατί χάνουν χρήμα.

Οι δεύτεροι,αφ ενός γιατί δεν ανέχονται την παραμικρή κοινωνική πρωτοβουλία που δεν ελέγχεται από αυτούς και αφ ετέρου γιατί αποδεικνύεται στην πράξη ότι η ελεύθερη αγορά μπορεί να λειτουργήσει και υπέρ του παραγωγού και υπερ του καταναλωτή.

Απόδειξη ;
Η συμμετοχή του κοινού σε αυτό το εγχείρημα.
Συμμετοχή που το κόμμα του 19ου αιώνα βολεύεται να αποδίδει στην διαφήμιση από τα ΜΜΕ.

Φίλοι και φίλες,αν τύχει και βρεθείτε σε σημείο διάθεσης προιόντων απευθείας από τους παραγωγούς στους καταναλωτές,κοιτάξτε γύρω σας.

Αν δείτε οργισμένα πρόσωπα σε κάποια γωνιά να κοιτάζουν με μίσος μην απορήσετε.
Είτε για μεσάζοντες θα πρόκειται,είτε για κομμουνιστές.


Σήψη…

October 29, 2011

Οι συγκρίσεις μάταιες.

71 χρόνια πριν,η κρατική μηχανή αντιμετώπιζε νικηφόρα μία αυτοκρατορία.
71 χρόνια μετά,η κρατική “μηχανή” δεν μπορεί να προστατεύσει την διεξαγωγή μιας στρατιωτικής παρελάσεως.

Αναμενόμενο το αποτέλεσμα από αυτούς που χρεοκόπησαν τη χώρα.
Είτε αυτοί είναι πράσινοι,είτε γαλάζιοι.

Είναι όμως μόνο αυτοί το πρόβλημα ;
Ας επαναλάβουμε τις συγκρίσεις.

71 χρόνια πριν,ένας λαός,με πλήρη επίγνωση των περιστάσεων,χωρίς αυταπάτες και με πίστη σε υψηλά ιδανικά,αντιμετώπιζε νικηφόρα την Ιταλική εισβολή και λίγο αργότερα σταμάτησε και το ανίκητο ακόμα Τρίτο Ράιχ.

71 χρόνια αργότερα ;

Ενας λαός που αρνείται την πραγματικότητα,που αρνείται κάθε αυτοκριτική,που περιμένει να σωθεί είτε με ωραία λόγια είτε με χρήματα δανεικά αλλά αγύριστα.
Ενας λαός που δεν διστάζει να ακολουθήσει τον χουλιγκάνο μιας ποδοσφαιρικής ομάδας,τον αριστεριστή τραμπούκο που ονειρεύεται νέο συμμοριτοπόλεμο και τον τεμπέλη συνδικαλιστή που κοιτάζει πως να σώσει τα καθόλου λίγα κεκτημένα του.
Για να “διαμαρτυρηθεί”,αυτός ο λαός είναι πρόθυμος να βουλιάξει ακόμα περισσότερο στη σαπίλα.
Δεν διστάζει να αμαυρώσει ακόμα και ημέρες μνήμης και τιμής στους προγόνους του.

Σύμβολα της χθεσινής ημέρας οι σημαίες των χουλιγκάνων του Ηρακλή και του Βόλου,οι τραμπουκόφατσες των αριστεριστών που κάνουν πραγματικότητα το όνειρο τους και καταργούν τις παρελάσεις,οι σοβαροφανείς έως χυδαίες διαμαρτυρίες μικρομέγαλων μαθητών (οι οποίοι διαμαρτύρονται για την παιδεία καταστρέφοντας τα κατειλημμενα σχολεία τους) .

Και πίσω από όλους αυτούς,ο όχλος που θέλει να “διαμαρτυρηθεί”…

Ενας όχλος που δεν αναρωτήθηκε ποτέ ποιός ψήφιζε και ξαναψήφιζε τους πολιτικάντηδες εναντίον των οποίων σήμερα δηλώνει οργισμένος.
Ενας όχλος που δηλώνει ξεδιάντροπα συνεχιστής του λαού που έκανε πράξη το Μεταξικό ΟΧΙ ενώ είναι ο ίδιος που μετά τα ντροπιαστικά γεγονότα των Ιμίων συνέχιζε να ψηφίζει με τα δύο χέρια τον κύριο Πάγκαλο.
Αυτόν που τότε έλεγε ότι ήταν καλό να πάρει τη σημαία ο άνεμος.
Σήμερα ο κύριος Πάγκαλος είναι κόκκινο πανί,όχι φυσικά για την στάση του τη νύχτα των Ιμίων αλλά για το περίφημο “μαζί τα φάγαμε”.
Το πόσο απέχει από την αλήθει η συγκεκριμένη ρήση είναι κοινό μυστικό.

Σήμερα μετά από τόσα σκάνδαλα και τόσες εθνικές ταπεινώσεις αυτός ο λαός δηλώνει αγανακτισμένος με αυτούς που ψήφιζε φανατικά και ανελλειπώς.

Toute nation a le gouvernement qu’elle mérite.
Joseph de Maistre (Lettres et Opuscules inédits)

Κάθε έθνος έχει την κυβέρνηση που του αξίζει.

Δυστυχώς αυτή η φράση δικαιώνεται απόλυτα στην περίπτωση της Ελλάδος.
Ενας λαός που αντί να κάνει την αυτοκριτική του και να καταλάβει ότι στο σημείο που βρισκόμαστε δεν υπάρχει εύκολη διέξοδος αλλά μόνο δύσκολες λύσεις ή καταστροφικές επιλογές (βλέπε αριστεροί παράδεισοι),προτιμά να επιδίδεται σε χυδαιότητες κάθε είδους.
Δικαιολογούμενος ότι είναι οργισμένος με τους πολιτικάντηδες.Οχι όμως με τον εαυτό του…

Η σήψη είνα βαθιά και η χρεοκοπία της χώρας υπήρξε πρωτίστως ηθική.
Η οικονομική χρεοκοπία ήταν σύμπτωμα της πραγματικής ασθένειας.

Συνεπώς,όσο αυτός ο λαός προτιμά το χάιδεμα των αυτιών και να πιστεύει σε παραμύθια,τόσο θα απομακρύνεται από τον λαό του 1940.
Δεν είναι άραγε προσβολή για τη μνήμη των παππούδων μας να δηλώνουν συνεχιστές τους οι χουλιγκάνοι και οι Κουράκηδες του Σύριζα ;
Δεν είναι άραγε ακόμα μεγαλύτερη προσβολή για τη μνήμη τους το οτι πολλοί απόγονοί τους συνεχίζουν να πείθονται από τους εκάστοτε εκφραστές της μεταπολιτευτικής σήψης ;

Τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και των υπολοίπων πόλεων,φοβόμαστε ότι είναι οιωνοί για ακόμα χειρότερα δεινά.
Ευχόμαστε ειλικρινά να διαψευστούμε.


Η κοινωνική πολιτική του Ιωάννη Μεταξά

October 28, 2011

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο εθνικός κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς αποτελεί κόκκινο πανί και μόνιμο στόχο της αριστερής προπαγάνδας.
Εν μέσω παραληρήματος,συνήθως,εξαπολύουν διάφορες κατηγορίες εναντίον του.
Από την πιο χοντροκομμένη και φαιδρή που θέλει τον Μεταξά να μην είπε το ΟΧΙ έως την πιο “σοβαρή” (σοβαροφανή όπως θα δούμε) που παρουσιάζει τον Μεταξά ως ένα καταπιεστή του λαού.

Με προηγούμενα άρθρα έχουμε ασχοληθεί με την πρώτη και πιο χοντροκομμένη κατηγορία.
Σήμερα θα ασχοληθούμε με την δεύτερη,την σοβαροφανή.
Θα αναφερθούμε στις προσπάθειες του εθνικού κυβερνήτη να οικοδομήσει ένα κοινωνικό κράτος.

Θα αντιγράψουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο του καθηγητή Ιωάννη Βατικιώτη “Μια πολιτική βιογραφία του Ιωάννη Μεταξά.Φιλολαική Απολυταρχία στην Ελλάδα,1936-1941” το οποίο προλογίζει ο γνωστός Θάνος Βερέμης.
Είναι κατα τη γνώμη μας χαρακτηριστικά τα αποσπάσματα διότι σε αυτά παρουσιάζονται και κριτικάρονται οι απόψεις του Αγγλου πρεσβευτή στην Αθήνα τα έτη 36-37 Sydney Waterlow.
Ο Sydney Waterlow ο οποίος ήταν τουλάχιστον προκατειλλημένος εναντίον του Μεταξά,παρουσιάζει τις κοινωνικές προσπάθειες του ως αλόγιστες δαπάνες !

Σελίδες 362-364,γράφει ο καθηγητής Βατικιώτης :

“Φαίνεται,λοιπόν, ότι την περίοδο εκείνη ο Μεταξάς ασχολήθηκε πολύ σοβαρά με την κοινωνική πρόνοια,την οποία θεωρούσε βάση της πολιτικής του για την εθνική αναγέννηση,χωρίς να υπολογίσουμε ότι,αν πετύχαινε τους στόχους του,θα παρείχε ακόμη μεγαλύτερη νομιμότητα στην εξουσία και το καθεστώς του.
Ηταν όμως σαφές ότι το άμεσο πρόβλημα του ήταν οικονομικό,πως δηλαδή θα χρηματοδοτούσε όλα αυτά τα σχέδια.Μπορεί να πίστευε βαθιά ότι η κοινωνική πρόνοια ήταν ιερό καθήκον της κυβέρνησης ,αλλά και ένα εντατικό εξοπλιστικό πρόγραμμα ήταν επίσης εθνική αναγκαιότητα και κρατική προτεραιότητα,που απαιτούσε μάλιστα τεράστιες δαπάνες.
Επιπλέον,ο Μεταξάς είχε ανακοινώσει ένα φιλόδοξο,δεκαετές σχέδιο δημοσίων έργων για την αγροτική ανάπτυξη,την έγγειο βελτίωση και την κατασκευή οδών και σιδηροδρόμων,του οποίου ο προυπολογισμός άγγιζε τα 7,5 δις δραχμές.

Ως αρχηγός του δικού του καθεστώτος,ο Μεταξάς ήθελε με κάθε τρόπο να αποφύγει τις αποσπασματικές πολιτικές και να προωθήσει ένα καλύτερα καταρτισμένο εθνικό πρόγραμμα που θα διαπνεόταν από το δικό του φιλόδοξο πρόγραμμα αναδιοργάνωσης της χώρας με εθνικό προσανατολισμό.

Οπως παρατήρησε όμως ο Waterlow «το ελληνικό μυαλό,ως συνήθως,(είχε) λάβει ελάχιστα υπόψιν τόσο τις τεχνικές δυσκολίες όσο και το αμείλικτο οικονομικό κόστος».
Θεωρούσε ότι όλα αυτά τα σχέδια ήταν «απόλυτα,σχεδόν,εσφαλμένα»,ότι υπερέβαιναν τις δυνατότητες των Ελλήνων και δεν συνιστούσαν ρεαλιστική οικονομική πρόταση.
«Επομένως,το σημερινό καθεστώς»,αποφάνθηκε με σιγουριά ο Waterlow,«είναι σαν να ξεκινά μια φιλόδοξη σταδιοδρομία αλόγιστων,ως επί το πλείστον,δαπανών.Αυτή είναι η αναπόφευκτη συνέπεια της πατριωτικής φιλοδοξίας όταν συνδυάζεται με την υπέρμετρη αυτοπεποίθηση».

Ο Waterlow,όμως,εκφράζοντας απλώς την προκατάληψή του απέναντι στον Μεταξά,αποκάλυπτε εντυπωσιακή έλλειψη διορατικότητας : ήταν αντίθετος στον Μεταξά και το καθεστώς του γιατί πίστευε ότι ήταν φασιστικό και ότι δεν θα αντιστεκόταν στον Αξονα.

Ο Μεταξάς όμως δεν είχε την επιπολαιότητα του μέσου Ελληνα όταν επρόκειτο για τόσο σοβαρές εθνικές προσπάθειες ή επιχειρήσεις.Ηταν εξαιρετικά ορθολογιστής και υπολογιστικός.
Μάλιστα,με την πολιτική του για την εθνική αναγέννηση εισήγαγε τον σχεδιασμό σαν μια νέα αρχή και ίσως μια νέα εμπειρία για τους Ελληνες.Ακόμη και ο Waterlow αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η πρωτόγνωρη φύση του New Deal του Μεταξά αρκούσε από μόνη της για την προσωρινή επιτυχία του.

Οπως και αν βλέπει κανείς τα πράγματα,η αλήθεια είναι ότι ο Μεταξάς κατάφερε,μέσω του σχεδίου εθνικής αναγέννησης,να μειώσει τις απαιτήσεις εισαγωγής σιτηρών κατά αρκετές χιλιάδες τόνους το χρόνο.
Κατάφερε επίσης να βελτιώσει τις κρατικές υγειονομικές υπηρεσίες και προώθησε την ανάπτυξη της εγχώριας βιομηχανίας,η οποία έφτασε στο επίπεδο να ικανοποιεί τα τρία τέταρτα των αναγκών της χώρας σε βιομηχανικά προιόντα
“.

Υπάρχει καλύτερη απάντηση στους λασπολόγους που υποστηρίζουν οτι ο Μεταξάς ήταν τύρρανος του Ελληνικού λαου από την μαρτυρία του Αγγλου πρεσβευτή ο οποίος -λόγω προκατάληψης σύμφωνα με τον καθηγητή Βατικιώτη-θεωρεί ότι η οικοδόμηση του κοινωνικού κράτους της 4ης Αυγούστου είχε υπερβολικό κόστος ;

Σελίδες 359-361 :

Συγκεκριμένα,ο Waterlow αναφέρει τη θέσπιση νέων νόμων την Πρωτοχρονιά (Ιανουάριος 1937),έξι μόλις μήνες μετά την ανάληψη δικτατορικών εξουσιών από τον Μεταξά,οι οποίοι θα επιβαρύναν τον κρατικό προυπολογισμό με ετήσιες δαπάνες ύψους 500 εκατομμυρίων δραχμών και είχαν στόχο την ανακούφιση των φτωχότερων τάξεων,πέρα από τα κονδύλια που είχε ήδη ανακοινωθεί ότι «διατέθηκαν για κοινωνικές δαπάνες».Και ότι τα χρήματα θα συγκεντρώνονταν με πρόσθετες επιβαρύνσεις στις ταχυδρομικές και τηλεγραφικές υπηρεσίες,καθώς και με την επιβολή φόρου πολυτελείας στον καπνό,στη χαρτοπαιξία και τη λαχειοφόρο αγορά.

Η κυβέρνηση υποστήριζε ότι δεν επρόκειτο να αλλάξει η δομή του φορολογικού συστήματος.
Ο νέος νόμος απλώς ενίσχυε τον προυπολογισμό του υπουργείου Κοινωνικής Προνοίας (στο οποίο υπαγόταν το υφυπουργείο Υγιεινής) με τις εισπράξεις από τις πρόσθετες επιβαρύνσεις,με αποτέλεσμα να φτάσει τα 500 εκατομμύρια δραχμές.
Επομένως,η υπόσχεση που είχε δώσει ο Μεταξάς,καταλήγει ο Waterlow,«οτι θα χρηματοδοτήσει το New Deal του χωρίς την επιβολή νέων φόρων,δεν έχει αθετηθεί».

Κάποιοι υποστηρίζουν οτι οι νέες επιβαρύνσεις ήταν μια μορφή εμμέσου φόρου,αλλά σ αυτούς τους επικριτές ο Μεταξάς απάντησε ότι επρόκειτο για επιβολή φόρου στην ανθρώπινη αδυναμία,δηλαδή στο κάπνισμα και τα τυχερά παιχνίδια,και ανακοίνωσε ότι υπήρξε πλεόνασμα στον προυπολογισμό του οικονομικού έτους 1935-1936 παρόλο που η σοδειά δεν ήταν καλή.

Ο Waterlow δεν παρέλειψε να κάνει λόγο για την έντονη αντίδραση της Τράπεζας της Ελλάδος σε αυτά τα μέτρα,τα «οποία,σε συνάρτηση με το πρόγραμμα εξοπλισμού και τις αναπόφευκτα δυσβάστακτες υποχρεώσεις της χώρας για την εισαγωγή σιτηρών από το εξωτερικό,θα ασκήσουν αμείλικτες πιέσεις στο νόμισμα»,υπονοώντας ότι το New Deal του Μεταξά ήταν ασύμβατο με μια υγιή οικονομία.
Παρατήρησε επίσης ότι αντίθετα με τις συστάσεις της Οικονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών,ο Μεταξάς προχωρούσε σε αυξήσεις των κοινωνικών δαπανών αντί να μειώνει τον κρατικό προυπολογισμό,προκαλώντας έτσι ανησυχία στους ξένους πιστωτές και διαφωνίες ανάμεσα στους υπουργούς του ως προς το ποιός ήταν ο καλύτερος τρόπος συγκέντρωσης χρημάτων για το New Deal.

Οσοι θεωρούσαν ότι έπρεπε να αντληθούν από τους πλούσιους,έβαζαν σε κίνδυνο την πολιτική θέση του Μεταξά,τις μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες και τους στόχους του.
Στο σημείο αυτό ο Waterlow σημειώνει ότι ο Μεταξάς δεν ενεργούσε «απλώς με δημαγωγικά κίνητρα».
Εχοντας αναπτύξει υπέρμετρη πεποίθηση στις δυνάμεις του ως διαχειριστή,«πίστευε ειλικρινά (μάλλον αδικαιολόγητα κατά τη γνώμη μου),ότι μπορούσε να αναμορφώσει και να εμπνεύσει τις κρατικές υπηρεσίες σε τέτοιο βάθμο,ώστε να έχουν τη δυνατότητα να δαπανούν τεράστια ποσά για τη διαρκή ωφέλεια εκείνων τους οποίους τώρα αποκαλεί,σε συζήτηση μαζί μου,”ο λαός μου”-εννοώντας τους φτωχούς- τους νέους του ψηφοφόρους ;
Και οφείλει να παραδεχτεί κανείς ότι έχουν γίνει πολλά για την ανακούφιση των φτωχότερων τάξεων».”

Μέσα λοιπόν από τις σκέψεις του προκατειλλημένου εναντίον του Μεταξά Waterlow μαθαίνουμε ότι ο “τύρρανος” Μεταξάς είχε ήδη κάνει πολλά για την ανακούφιση των πιο αδύναμων οικονομικά στρωμάτων του λαού ερχόμενος σε αντίθεση μάλιστα ακόμα και με την Τράπεζα της Ελλάδος.

Ενας Εθνικιστής,πατέρας της Νίκης και εκφραστής μιας πολιτικής που ανακουφίζει το λαό χωρίς μάλιστα να διστάζει μπροστά στις αντιρρήσεις του τραπεζικού κατεστημένου,δικαιολογημένα κατά τη γνώμη μας,δεν είναι ένα αγαπητό πρόσωπο για τους μπολσεβίκους.
Το γιατί είναι προφανές.

* O Ιωάννης Γ. Βατικιώτης υπήρξε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου όπου και ίδρυσε το πρόγραμμα των Πολιτικών Σπουδών.Διετέλεσε επίσης διακεκριμένος επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα αμερικάνικα πανεπιστήμια (Πρίνστον,Ιντιάνα,Λος Αντζελες,αμερικάνικο πανεπιστήμιο Καίρου).


Στη μνήμη Εκείνων…

October 27, 2011

Παραμονή της εθνικής επετείου και αφιερώνουμε το παραπάνω πατριωτικό Ηπειρώτικο τραγούδι στη μνήμη των συμπατριωτών μας που πολέμησαν και έπεσαν στα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας,στα οχυρά της γραμμής Μεταξά και στην Κρήτη,στην Βόρειο Αφρική και την Ιταλία.

Στους Ελληνες που έπεσαν για μια Μεγάλη Ελλάδα.

Στους πεθαμένους μας αιώνια ευγνωμοσύνη.

Ζήτω το Εθνος των Ελλήνων !

Υγ : δεν ξεχνάμε την Σημαία στο μπαλκόνι ως ελάχιστο φόρο τιμής στους Ηρωες μας.


Το πραγματικό πρόσωπο των κομμουνιστών

September 3, 2011

Τη συνθηματολογία του ΚΚΕ την γνωρίζετε όλοι.

Τη δράση του επίσης.

Δυσφήμιση της χώρας με καταλήψεις της Ακροπόλεως,ζημιά στον τουρισμό με μπλοκάρισμα λιμανιών και ξενοδοχείων,μπλοκάρισμα επιχειρήσεων,καταλήψεις δημόσιων χώρων κοκ.

Ολα αυτά υποτίθεται ότι είναι αγώνας υπέρ των εργαζομένων.

Λέμε υποτίθεται διότι στην πράξη το ΚΚΕ έχει αποδειχτεί πολύ πιο στυγνός εργοδότης από πολλούς άλλους επιχειρηματίες.

Μετά τις απολύσεις στην τυποεκδοτική (επιχείρηση του ΚΚΕ),ήρθαν και απολύσεις στον 902.

Την ίδια στιγμή που οι κομμουνιστές ζητούν να πληρώσει η πλουτοκρατία την κρίση,απολύουν κόσμο !!!

Για πολλούς,αυτή η συμπεριφορά των κομμουνιστών κάθε άλλο παρά αναπάντεχη είναι.

Σε όσους όμως πίστεψαν ή πιστεύουν τα υποκριτικά λόγια των σταλινικών απολιθωμάτων,αφιερώνουμε την παρακάτω είδηση που αλιεύσαμε απο το ειδησεογραφικό newsit.gr :

Οκτάωρη στάση εργασίας κήρυξε η ΕΤΙΤΑ στον τηλεοπτικό σταθμό 902 για την Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ένωσης Τεχνικών, οι εργαζόμενοι αντιδρούν στις απολύσεις που έγιναν στον τηλεοπτικό σταθμό και ζητούν την ανάκλησή τους.

Διαβάστε την ανακοίνωση της ΕΤΙΤΑ:

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Τ.Ι.Τ.Α. κηρύσσει 8ωρη στάση εργασίας για την Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2011 από ώρα 16.00 – 00.00 στον τηλεοπτικό σταθμό 902, αντιδρώντας στις απολύσεις.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ από την Διοίκηση του 902 την ανάκληση των απολύσεων και την δέσμευση ότι δεν θα χαθεί ούτε μία θέση εργασίας.

ΚΑΛΟΥΜΕ όλους τους τεχνικούς στον τηλεοπτικό σταθμό 902, μέλη μας και μη, να μετάσχουν μαζικά και δυναμικά στη στάση εργασίας.

Συνάδελφοι, η άμεση ανταπόκριση, η μαζική και η δυναμική παρουσία σας στα αγωνιστικά καλέσματα της Ένωσης είναι το μόνο που μπορεί να περιφρουρήσει τις εργασιακές μας σχέσεις και να επιφέρει και νέες κατακτήσεις.

για το ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Γνωρίζουμε και τη δικαιολογία των κομμουνιστών :

“είμαστε υποχρεωμένοι να δρούμε σε καπιταλιστικό περιβάλλον”.

Μια στιγμή όμως,οι άλλοι επιχειρηματίες, δεν δρουν στο ίδιο καπιταλιστικό περιβάλλον ;

Η θέλετε να μας πείσετε οτι η απόλυση που θα φέρει περισσότερες αφίσσες με την υποκριτική φάτσα της Αλέκας είναι αποδεκτή πρακτική ;

Λιγότερες αφίσσες σύντροφοι,περισσότερη συνέπεια.

Αλλά ποιός έχασε την τσίπα για να τη βρουν κομμουνιστές ;


Οταν η Σημαία δεν ήταν ένα απλό πανί…

August 31, 2011

Οχι πολλά χρόνια πριν,αυτός ο τόπος ονομαζόταν Ελλάς και κατοικείτο από ανθρώπους με ιδανικά,με αγάπη για την πατρίδα.Από ανθρώπους που κατανοούσαν την αξία των συμβόλων και το τι αυτά αντιπροσώπευαν.

Οποιαδήποτε σύγκριση με τις συμπεριφορές που υιοθετήθηκαν ως πολιτικώς ορθές στο μεταπολιτευτικό αριστεροκρατούμενο Γραικυλιστάν προκαλεί θλίψη μεν,εξηγεί πολύ καλά δε γιατί η οικονομική χρεοκοπία ήταν φυσικό επακόλουθο της ηθικής χρεοκοπίας.

Αντιγράφουμε από το newsit.gr την ιστορία ενός Ελληνος και μιας πολεμικής Σημαίας :

Φύλαξε την ελληνική σημαία ως “κόρη οφθαλμού” στη διάρκεια της Κατοχής, αρνούμενος να την παραδώσει στους Ιταλούς, παρά τις απειλές και τη βία.

Ο λόγος για τον Τρικαλινό Νικόλαο Λεοντάρη, με καταγωγή από την Καλλιρρόη Καλαμπάκας, ο οποίος έλαβε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και μετά τη λήξη του τού ανατέθηκε η προστασία της πολεμικής σημαίας του 5ου Συντάγματος, την οποία και παρέδωσε στον Ελληνικό Στρατό, μετά την απελευθέρωση.

Προκειμένου να μην πέσει η σημαία στα χέρια των κατακτητών- Ιταλών και Γερμανών- την τύλιξε με άλλα πανιά και φύλλα δένδρων και την έθαψε στο βουνό.

Εκεί, τη φύλαξε για τέσσερα χρόνια, με μεγάλη αγωνία και φόβο, μήπως την ανακαλύψουν ή μήπως σαπίσει μέσα στο χώμα. Όταν συγκροτήθηκε το 119ο Τάγμα Εθνοφυλακής, παρουσιάστηκε στον διοικητή και του ανέφερε το γεγονός.

Με συνοδεία, ξέθαψε και παρέδωσε τη σημαία, την οποία μετέφεραν με τιμές. Για την πράξη του αυτή τιμήθηκε από το 5ο Σύνταγμα Τρικάλων.

Πώς, όμως, έφτασε η ελληνική σημαία σ’ αυτόν;

Όπως αναφέρει ο ίδιος σε σχετικό δημοσίευμα, στο επιστημονικό περιοδικό “Τρικαλινά”, που εκδίδει ο Φιλολογικός Ιστορικός Λογοτεχνικός Σύνδεσμος (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων, στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού υπηρέτησε ως κληρωτός, αλλά και ως έφεδρος.

Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο είχε αποσπασθεί σε άλλο βοηθητικό τμήμα και κατά το μήνα Μάρτιο του 1941, στη διαχείριση καύσιμων υλών. Κατά την υποχώρηση του Ελληνικού Στρατού, τον Απρίλιο του 1941, το 5ο Σύνταγμα Πεζικού, όπως και άλλα, υποχώρησε συντεταγμένο.

Μετά την υπογραφή της συνθηκολόγησης και την παράδοση του οπλισμού τους, οι ελληνικές μονάδες αυτοδιαλύθηκαν. Το επιτελείο του 5ου Συντάγματος, με διοικητή τον συνταγματάρχη Νικόλαο Γεωργούλα, το 3ο δεκαήμερο του Απριλίου 1941, βρέθηκε στο χωριό Ανθοχώρι Ηπείρου.

Επειδή, όμως, από την κούραση και τις κακουχίες, ήταν αδύνατο να ακολουθήσει πορεία, ακόμη και επί ζώου, διά μέσου της οροσειράς της Πίνδου και των χωριών του Ασπροποτάμου, για να φθάσει στην Καλαμπάκα, ανέθεσε σε δύο άτομα, καταγόμενα από τα χωριά Κρανιά και Δολιανά Ασπροποτάμου, να παραλάβουν τα αρχεία του Συντάγματος και την πολεμική σημαία αυτού, όπως και τα προσωπικά του αντικείμενα- το ξίφος, το πιστόλι και τα κιάλια.

Ο Νικόλαος Λεοντάρης δεν ήταν μαζί τους, γιατί ακολούθησε άλλη πορεία. Όταν τα δύο άτομα έφτασαν στο χωριό του, την Καλλιρρόη, επειδή ο ιατρός Βασίλειος Κλιάφας είχε άριστες φιλικές σχέσεις με τον πατέρα του και με τον ίδιο προσωπικά, άφησαν τα πράγματα που τους έδωσε ο Γεωργούλας στο σπίτι του.

Μετά από μία ημέρα έφτασε και ο ίδιος στο σπίτι του και βρήκε όλα τα παραπάνω. Αμέσως, με τη βοήθεια και της μητέρας του, τη σημαία την έκρυψαν σ’ ένα από τα μπαούλα που είχε τον προικώο ρουχισμό της αδερφής του, ενώ ο ίδιος, ύστερα από λίγες μέρες, έφυγε από το χωριό για να βρεθεί εργαζόμενος στον Βόλο.

Μετά από ένα μήνα που έφυγε αυτός από το χωριό, το 1941, πήγαν δύο αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού και, εκτός από τη σημαία που δεν τους παρεδόθη και το ξίφος, πήραν όλα τα υπόλοιπα πράγματα.

Ο κ. Λεοντάρης αναγκάστηκε, λόγω του θανάτου του πατέρα του, να παραμείνει στο χωριό, ενώ παράλληλα αυξήθηκαν και οι πιέσεις για τη σημαία. “Πολλές φορές ήρθαν Ιταλοί και, απειλώντας με, ζητούσαν επίμονα τη σημαία- άλλωστε όλα τα είδη είχαν έρθει ημέρα στο σπίτι μου και όλοι σχεδόν οι κάτοικοι του χωριού μου γνώριζαν την ύπαρξη τους και κάποιος καταδότης είχε δώσει σχετική κατάσταση”, αναφέρει ο ίδιος.

Όμως, στις αρχές Οκτωβρίου του 1942 ήρθε ένα ιταλικό τμήμα και απέναντι από το σπίτι του, περίπου 100 μέτρα μακριά, εγκατέστησε ένα οπλοπολυβόλο, χωρίς ο ίδιος να υποψιαστεί ότι ενδεχομένως θα κάνουν έρευνα. “Εγώ- επισημαίνει- ήμουν πιο πέρα και τους είδα. Όταν έφτασα στην αυλόπορτα, φώναξα τη μητέρα να ζώσει τη σημαία κάτω από το φαρδύ της φόρεμα, όπως και έγινε”.

Εν τω μεταξύ, είχαν ξεκινήσει δυο Ιταλοί στρατιώτες και έρχονταν προς τον ίδιο- τότε αυτός προσέτρεξε να τους υποδεχθεί δήθεν. Αφού τους χαιρέτησε, ο ένας από αυτούς, ο οποίος κρατούσε ένα σημείωμα, το οποίο είχε γραμμένο το όνομα του, του είπε στα ιταλικά να κάνουν έρευνα για στρατιωτικά είδη που κρύβει.

Τότε, οι τρεις τους πήγαν στο σπίτι. Αφού έκαναν έλεγχο στο ισόγειο, έκαναν σχολαστική έρευνα παντού και μετά πήγαν στα δύο μπαούλα που ήταν ο προικώος ρουχισμός της αδελφής του, εκ των οποίων στο ένα ήταν τοποθετημένο το ξίφος του συνταγματάρχη Γεωργούλα.

Άρχισαν να αδειάζουν τα μπαούλα, αλλά στα μισά του δεύτερου, ο ένας Ιταλός έπιασε τον νεαρό τότε Νικόλαο Λεοντάρη από το χέρι και τον οδήγησε στο λοχαγό του. Μόλις ο λοχαγός τον αντίκρισε και αφού του είχαν αναφέρει ότι δεν βρέθηκε τίποτα, με απειλητική διάθεση, σε έντονο ύφος και διά μέσου ενός Ιταλού που γνώριζε ελληνικά, του είπε να τους παραδώσει την σημαία, το πιστόλι και τα κιάλια.

Εξήγησε ότι ναι μεν αυτά και άλλα είχαν έρθει στο σπίτι του, αλλά λίγο αργότερα ήρθαν εκείνοι που τα άφησαν και τα πήραν. Τότε εκείνος επιχείρησε να τον χειροδικήσει, αλλά τον παρεμπόδισε. Απειλώντας τον στη συνέχεια, του είπε να τους τα πάει σ’ έναν μήνα στη Διοίκηση Καλαμπάκας, “άλλως θα ‘ρθουμε να σου κάψουμε το σπίτι και θα σου πάρουμε όλα τα υπάρχοντα περιουσιακά είδη”.

Φεύγοντας το ιταλικό τμήμα, την άλλη ημέρα αναζήτησε έξω από την περιφέρεια του χωριού κατάλληλη κρύπτη να τοποθετήσει την σημαία, καθώς και το ξίφος του συνταγματάρχη Γεωργούλα. Τότε αποφάσισε να τα κρύψει στη θέση Χαλκιώτη. Αφού τα συσκεύασε καταλλήλως, πήγε και τα τοποθέτησε, χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς.

Ούτε η μητέρα του και τα αδέρφια του γνώριζαν την κρύπτη, ενώ ο ίδιος, έπειτα από δύο ημέρες έφυγε από το χωριό για τα Τρίκαλα, αλλά βρέθηκε τελικά στο χωριό Γεωργανάδες όπου κι έπιασε δουλειά.

Η παράδοση της σημαίας

Τον Μάρτιο του 1945 κλήθηκε υπό τα όπλα η κλάση του και ως έφεδρος, προτού καταταγεί, επισκέφθηκε τον διοικητή του 119ου Τάγματος Εθνοφυλακής, ταγματάρχη Αχιλλέα Μακαρίτη, που τα γραφεία του τότε ήταν εγκατεστημένα στο Ξενοδοχείο Πανελλήνιον, και του είπε ότι “κάπου στην περιφέρεια του χωριού μου, Καλλιρρόη, από το έτος 1942 έχω κρυμμένη την πολεμική Σημαία του 5ου Πεζικού Συντάγματος και πιστεύω ότι κατά 60% να μην έχει σαπίσει”.

Αφού του εξήγησε τις περιπέτειες του, με έκδηλη τη χαρά και, αφού τον συνεχάρη, ο ταγματάρχης του είπε: “θα σου δώσω μια διμοιρία στρατιωτών να πηγαίνεις να την πάρεις και να την φέρεις εδώ”.

“Κύριε Διοικητά- απάντησε αυτός- κατ’ αρχήν εγώ πρέπει να πάω στην μονάδα να καταταγώ να μην θεωρηθώ ανυπότακτος και δεν θέλω στρατιώτες να πάω στο χωριό”.

Τότε, εκείνος κάλεσε έναν ανθυπολοχαγό, στον οποίο έδωσε τα στοιχεία του, να τα πάει στον διοικητή της αρμοδίας μονάδας. Μετά απ’ αυτό, ο ίδιος πήγε στο χωριό, παρέλαβε τη σημαία και την πήγε στον διοικητή Αχιλλέα Μακαρίτη, στο γραφείο του. Τότε ο διοικητής κάλεσε όλο το στράτευμα και είπε:

«Αυτή είναι η Σημαία η πολεμική του 5ου Συντάγματος Πεζικού Τρικάλων, την οποία παρέλαβε και διαφύλαξε (ο Ν. Λεοντάρης) με αυτοθυσία και αυταπάρνηση από τα κατοχικά στρατεύματα και από τους εχθρούς της πατρίδος μας”.

Να πώς περιγράφει, όμως, ο ίδιος ο Νικόλαος Λεοντάρης την όλη εικόνα:

“Ο ενθουσιασμός και τα χειροκροτήματα ήταν ακράτητα. Αργότερα στο γραφείο του συνεζητήθη το θέμα της επισήμου παραδόσεως και μέχρι τότε να παραμείνει η σημαία στη Διοίκηση του 119 Τάγματος, εγώ όμως αρνήθηκα να την αφήσω και του λέω: θα σου την παραδώσω στην επίσημη τελετή που θα γίνει”.

Η διαταγή τελικά από το Υπουργείο των Στρατιωτικών έφτασε λίγο αργότερα και έλεγε ότι η επίσημη τελετή της παράδοσης της Σημαίας ορίσθηκε στις 21 Μαΐου 1945.

Ο Νικόλαος Λεοντάρης ήταν μία από τις πέντε προσωπικότητες που τιμήθηκαν στο 3ο Παγκόσμιο Συνέδριο-Αντάμωμα Θεσσαλών, που έγινε πριν από λίγες ημέρες στην Αγιά Λάρισας.


Γράμμος Βίτσι,αιώνια σύμβολα αγώνα

August 28, 2011

Συμπληρώνονται 62 έτη από την συντριβή του αντεθνικού και μισάνθρωπου κομμουνιστοσυμμοριτισμού στα πεδία των μαχών.
Η συντριβή των σλαβόδουλων συμμοριτών έθεσε τις βάσεις ώστε ο λαός μας (οι γονείς και οι παππούδες μας δηλαδή) μέσα από επίπονες προσπάθειες να ανοικοδομήσει τη χώρα και να τη θέσει σε τροχιά προόδου.
Η σύγκριση με τις χώρες που έπεσαν στα αιματοβαμμένα νύχια των κομμουνιστών είναι καταλυτική.

Δυστυχώς,η μεταπολίτευση σήμανε και την παράδοση της χώρας στα αντεθνικά και δημαγωγικά κελεύσματα των ηττημένων συμμοριτών.
Αυτοί που αιματοκύλισαν τον λαό μας,αυτοί που μιμήθηκαν τον τούρκο και υιοθέτησαν την πρακτική του παιδομαζώματος,με τη σύμφωνη γνώμη ανάξιων πολιτικών,γύρισαν στον τόπο του εγκλήματος καθαγιασμένοι και προκλητικοί όσο ποτέ.

Με τη σύμφωνη γνώμη γαλάζιων “εθναρχών”,πράσινων δημαγωγών και λοιπών πολιτικάντηδων,η περίφημη εθνική συμφιλίωση επέβαλε την ιδεολογική κυριαρχία των ηττημένων εγκληματιών του κομμουνισμού.
Σφαγείς Ελλήνων,απαγωγείς παιδιών,κατέλαβαν θέσεις στο δημόσιο τομέα,έγιναν βουλευτές,συμμετείχαν ακόμα και στην διακυβέρνηση της χώρας.

Οι συνέπειες -τώρα πλέον- γνωστές : Πλήρης ηθική και υλική χρεοκοπία.

Η καταλήστευση των δημόσιων ταμείων,η διαφθορά και η αναξιοκρατία κυρίαρχες σε κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής,οι κομματικοί στρατοί του δημοσίου-παιδιά ενός ανώτερου θεού,η επίθεση σε αξίες και ιδανικά που κράτησαν ζωντανό τον Ελληνισμό επί χιλιετίες.

Οι κόκκινοι “προστάτες των εργαζομένων” τη στιγμή που υπόσχονται τα πάντα,καίνε εργαζόμενους ζωντανούς και απολύουν κόσμο στις κομματικές τους επιχειρήσεις.
Στηρίζουν τη λαθρομετανάστευση και αδιαφορούν για τον φτωχό Ελληνα ο οποίος είναι ο πρώτος που νιώθει στο πετσί του τις συνέπειες :
Την εγκληματικότητα,την ανεργία,τα μειωμένα μεροκάματα.

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα,ο Γράμμος και το Βίτσι έρχονται να μας θυμίσουν ότι είναι στο χέρι των Ελλήνων να ανατρέψουν την κατάσταση και να χτίσουν ένα καλύτερο μέλλον για τους ίδιους και τα παιδιά τους.
Οπως τότε ανετράπη η σλαβοκίνητη ανταρσία,έτσι και σήμερα μπορεί να ανατραπεί η σοβιετικού τύπου κρατική δομή που μας φόρτωσε στην πλάτη το πολυτεχνείο.
Χαρακτηριστικο παράδειγμα ; Η άρση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Ενα σύγχρονο κάστρο της αρίστερας πέφτει μετά από επίμονο ιδεολογικό αγώνα.

Η επέτειος λοιπόν της εθνικής νίκης επί των συμμοριτών,η μνήμη των αγωνιστών που κατατρόπωσαν τις κατά κανόνα σλαβόφωνες ορδές στο Γράμμο και στο Βίτσι και το παράδειγμα των παλληκαριών που γλύτωσαν τη Μακεδονία και εκδικήθηκαν τα θύματα του παιδομαζώματος και τόσων σφαγών,μας καλούν να αγωνιστούμε για να αποτινάξουμε τα δεσμά ενός αντεθνικού μαρξιστογενούς κατεστημένου.

Στο χέρι μας λοιπόν είναι να δημιουργήσουμε νέα,σύγχρονα μνημεία,εθνικού θριάμβου.
Δεν ξεχνάμε,τιμούμε τους προδομένους ήρωες που αγωνίστηκαν για να μας παραδώσουν μία ελεύθερη πατρίδα.


Πλήρωνε κορόιδο Ελληνα…

June 25, 2011

Ψήφιζες και ψηφίζεις προδοτικά κόμματα που σου τάζουν πολυπολιτισμό ;

Φάε μνημόνιο,σκάσε και πλήρωνε…